12122017Τρι
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Η Σύριγγα του Πάνα

Φύλλο 116 Απρίλιος - Μάιος 2013

Ο γύρος του κόσμου με γαλέρα

 Είμαι βέβαιος ότι θα έχετε ακούσει παράπονα αλλά και οι ίδιοι θα έχετε παραπονεθεί για προϊόντα που παράγονταν παλιά στην Ελλάδα και τώρα πια βρίσκουμε μόνο εισαγόμενα. Τα παράπονα αυτά ξεκίνησαν την εποχή της γυαλιστερής σαπουνόφουσκας που μας σέρβιραν για ευμάρεια, ενώ σήμερα παίρνουν διαστάσεις χιονοστιβάδας.

 

 

Είμαι βέβαιος ότι θα έχετε ακούσει παράπονα αλλά και οι ίδιοι θα έχετε παραπονεθεί για προϊόντα που παράγονταν παλιά στην Ελλάδα και τώρα πια βρίσκουμε μόνο εισαγόμενα. Τα παράπονα αυτά ξεκίνησαν την εποχή της γυαλιστερής σαπουνόφουσκας που μας σέρβιραν για ευμάρεια, ενώ σήμερα παίρνουν διαστάσεις χιονοστιβάδας.

 

 Τέτοια προϊόντα είναι, από λαχανικά (σκόρδα, πατάτες, καλαμπόκι, χυμοί εσπεριδοειδών…) μέχρι ρούχα (για θυμηθείτε πότε αγοράσατε τελευταία φορά ρούχα που να γράφουν Made in Greece) μέχρι κάθε λογής αντικείμενα καθημερινής χρήσης (ποτήρια, κρεμάστρες, μανταλάκια, βίδες, μικροεργαλεία, κατσαρόλες, πιάτα...) εννοείτε δε και κάθε προϊόν υψηλότερης τεχνολογίας από αναπτήρα...

 

 Τι χρειαζόταν για να πάμε εκεί; Μεταξύ των άλλων τρεις προϋποθέσεις:

 

 Πρώτη προϋπόθεση: Ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων, ώστε ο κάθε υγιής επιχειρηματίας να παράγει τα προϊόντα του όπου μπορεί φθηνότερα και να μεταφέρει τα κέρδη του όπου τον συμφέρει καλύτερα. Βέβαια, δεν είναι ακριβώς έτσι γιατί πολλοί θεώρησαν ότι τους συμφέρει να μεταφέρουν τα λεφτά τους στην Κύπρο. Πώς λύνουμε αυτό το πρόβλημα αφού μιλάμε για ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων; Καταστρέφομε την Κύπρο, είπαν τα παλιά μαγαζιά της ευρωπαϊκής πιάτσας όταν είδαν να κερδίζει το τραπεζικό «μικρομάγαζο» στα στενάκια της Ανατολικής Μεσογείου.

 

 

 

Δεύτερη προϋπόθεση: Ελεύθερη κίνηση εμπορευμάτων με δασμούς που καθορίζονται από υπερκρατικούς φορείς π.χ. Διεθνής Οργανισμός Εμπορίου, ΕΕ μαζί με τους αντίστοιχους φορείς μεγάλων κρατών (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα). Αυτό μεταφράζεται σε απουσία φορολογίας που ένα κράτος θα μπορούσε να επιβάλλει για να προστατέψει μια χώρα τα προϊόντα της. Αυτό φυσικά αλλάζει κατά τα «καλά και συμφέροντα» όπως η πρόσφατη επιβολή φορολόγησης από την ΕΕ μόνο στα κινέζικα φωτοβολταϊκά πάνελ γιατί ανταγωνίζονταν τα γερμανικά... Θα αποφάσιζε άραγε η ΕΕ την επιβολή φόρου στα ισραηλινά πορτοκάλια για να μην ανταγωνίζονται τα ελληνικά; Χλωμό το βλέπω.

 

 Τρίτη προϋπόθεση: Χαμηλό κόστος μεταφορών. Φτηνό πετρέλαιο, μπουκέτο φοροαπαλλαγών και ευνοϊκών ρυθμίσεων και κυρίως φτηνά, τζάμπα εργατικά είναι το πλουσιοπάροχο πιάτο προσφορών προς τους εφοπλιστές.

 

 Έτσι μπορεί κάποιος να αγοράσει φτηνό μπαμπάκι από την Αίγυπτο, να το μεταφέρει και να το κάνει μπλουζάκια στα sweatshops (κατά κυριολεξία ιδρωτομάγαζα, όρος που αποδίδει τους χώρους εργασίας των σύγχρονων σκλάβων) του τρίτου κόσμου και από κει να τα φορτώσει

πάμφθηνα σε κοντέινερ και να τα πουλήσει κατά προτεραιότητα σε χώρες που διαλύθηκε η υφαντουργία.

Έτσι μπορεί η τάδε μεγάλη εταιρεία τροφίμων να φέρνει χυμό σε παγοκολώνες από την Νότια Αμερική τρεις φορές πιο φτηνά από όσο το κόστος της παραγωγής στον Έλληνα αγρότη.

 

 

 

Αν και φαίνεται παραπάνω το ξαναγράφω για να το εμπεδώσομε: οι καλόηχοι όροι «ελεύθερο εμπόριο, 
ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων και εμπορευμάτων» κ.λπ. δεν συνδυάζονται πουθενά με την ενοχλητική και
βρώμικη εργασία σκλάβων (στα χωράφια, τα ιδρωτομάγαζα και τις μεταφορές) στα επίσημα χαρτιά.
Αλλά το ένα είναι αδύνατο χωρίς το άλλο.
Σας προτείνω το εξής πείραμα: βάλτε στο
google τη λέξη sweatshop και πατήστε στις «εικόνες».
Θα δείτε εικόνες από το μέλλον που ονειρεύεται ο Σόιμπλε και τα αφεντικά του.
Εξάλλου δεν πέρασαν πολλές μέρες από την είδηση για την κατάρρευση ενός
τέτοιου μαγαζιού που προκάλεσε το τραγικότερο εργατικό δυστύχημα μετά την
Bhopal.
Αν νομίζετε ότι δεν σας αφορά το θέμα θα εκπλαγείτε με το πόσοι σκλάβοι δουλεύουν
για σας στο σύνδεσμο
http://slaveryfootprint.org/.
 Η κατάσταση αυτή «πουλιέται» στον κόσμο με ένα ακόμη εύηχο όρο: Παγκοσμιοποίηση.
Όρος που έχει ιδιαίτερη απήχηση στον κόσμο της Αριστεράς ο οποίος έχει ιδιαίτερη
ευαισθησία στο θέμα αφού κεντρικό ρόλο στην κοσμοθεώρηση της έχει ο Διεθνισμός.
Προφανώς ο Διεθνισμός που περιγράφει την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων
απέχει πολύ από την Παγκοσμιοποίηση κεφαλαίου και κεφαλαιούχων από τη μία και σκλάβων από την άλλη.
 Εκτός από τη σκλαβιά, τη διάλυση των τοπικών οικονομιών και τη βίαιη 
αναδιανομή του πλούτου από τους φτωχούς προς τους πλούσιους, η Παγκοσμιοποίηση
πιστώνεται ακόμη ένα πολύ μεγάλο «καλό» που θα το περιγράψω ήπια, ως
μεθοδική και συνδυασμένη καταλήστευση του τρίτου κόσμου και του περιβάλλοντος.
 Εκατοντάδες χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα παρθένων δασών ισοπεδώνονται 
για αρπαχτές του ενός ή δύο ετών. Τα εδάφη στα τροπικά δάση είναι πολύ φτωχά
λόγω του ταχύτατου ρυθμού ανακύκλωσης των θρεπτικών εκεί.
Αυτό δεν εμποδίζει την ιδιωτική πρωτοβουλία να τα ισοπεδώνει και να τα
εκμεταλλεύεται για φυτείες γενετικά τροποποιημένης σόγιας, Γ.Τ. καλαμποκιού,
ελαιοπαραγωγού φοίνικα, ή απλά βοσκοτόπια όπου τα ζώα τρέφονται με τα
παραπάνω αγνά προϊόντα.
Οι καλές αυτές εταιρείες συχνά επιδοτούνται για την αναπτυξιακή τους δράση,
μεταξύ των άλλων και από την μαστόρισσα της υποκρισίας ΕΕ.
Θύματα εκτός από τα δέντρα και τα ζώα είναι οι ιθαγενείς (ε! Καλά τώρα κάτι άγριοι...)
αλλά και εμείς που καταναλώνομε, συνειδητά ή εν αγνοία μας, αφού απαγορεύεται η σήμανση των Γ.Τ. προϊόντων.
 Άλλες περιοχές χρησιμοποιούνται απλώς ως σκουπιδότοποι αποβλήτων με πρωταθλητές τις εταιρείες 
πετρελαίου αλλά και πολλές εταιρείες εξόρυξης που χρησιμοποιούν θανατηφόρα
χημικά για την επεξεργασία ορυκτών με πολύτιμα μέταλλα.
 Πολύ μεγάλες και σχετικά άγνωστες είναι οι επιπτώσεις από τις μεταφορές.
Εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου καίγονται για τη μεταφορά των κλοπιμαίων,
από τις «τρίτες χώρες» στις αναπτυγμένες πρώτες.
Προϊόντα που μπορεί να μεταφερθούν σε περισσότερους προορισμούς
μέχρι την μετατροπή τους από πρώτες ύλες σε τελικό προϊόν.
Ξεχνώντας τις συνθήκες σκλαβιάς ναυτεργατών και φορτοεκφορτωτών
αναρωτιέμαι αν τα καράβια περνάνε υποχρεωτικά «ΚΤΕΟ» για εκπομπές
καυσαερίων και σε ποιόν πληρώνουν «τέλη κυκλοφορίας» που για σένα και μένα
αγαπητέ μου αναγνώστη είναι συνδεδεμένα με τη ρύπανση που προκαλεί το αμαξάκι μας.
Όσο για τις μεταφορές δεν μιλώ μόνο για τα προϊόντα που παράγονται
αποκλειστικά σε κάποια χώρα του τρίτου κόσμου αλλά για αυτά που περιέγραφα στην πρώτη παράγραφο.
 Δεν θέλω να συνεχίσω με τις επιπτώσεις στο περιβάλλον και τον άνθρωπο 
αν και θα μπορούσα να επεκταθώ σε πολέμους, προσφυγιά, ερημοποίηση,
κλιματική αλλαγή, εξαφανίσεις ειδών. 
Απλά θέλω να πω ότι αυτό το μοντέλο, όσο και να το καλογυαλίζουν,
όσο και να μας το προσφέρουν ως μόνη λύση, όσο και να επιστρατεύουν νέα,
όλο και πιο βίαια μέσα να μας το επιβάλλουν, δεν έχει μέλλον. Θα καταρρεύσει και μάλιστα με πάταγο.   

 

 Ο σίγουρος τρόπος να το επιτρέψομε είναι να κάνομε πως δεν ξέρομε.