Προαιρετικά

Ο εκφυλιστικός προοδευτισμός του Νεοέλληνα

Η σύγχρονη Ελλάδα στην εναγώνια προσπάθειά της να αποδεικνύει σε κάθε της βήμα ότι ανήκει στη Δύση, όχι μόνο σε επίπεδο συμμαχιών και εξωτερικής πολιτικής αλλά και σε επίπεδο θεσμών και νοοτροπίας, αφομοίωνε εκφυλιστικά στις περισσότερες των περιπτώσεων τα νέα ρεύματα και τις καινούργιες «μόδες» που έφταναν στο εσωτερικό της.

( Γι’ αυτό το λόγο και το δημοφιλέστερο όλων τεχνολογικό επίτευγμα, το διαδίκτυο, δεν πρέπει να καυχιέται ότι καταργεί τις αποστάσεις και τα εθνικά σύνορα. Τα νέα ρεύματα, οι νέες ιδέες πάντα έβρισκαν τον τρόπο να ταξιδεύουν ελεύθερα, χωρίς δυστυχώς τα τέλη και τους δασμούς του κριτικού βλέμματος στην περίπτωση της χώρας μας.) Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε ότι ίσχυσε  και όταν η χώρα μας έγινε μέλος της ισχυρής ευρωπαϊκής οικογένειας.

Τα παραδείγματα ενδεικτικά και ίσως αντιπροσωπευτικά της μανίας του Νεοέλληνα, κυρίως της μεταπολίτευσης, να αποδίδει ένα στρεβλό περιεχόμενο σε οτιδήποτε καινούργιο και προοδευτικό, ιδέα, αντίληψη, ρεύμα, θεσμό. Ο εορτασμός της 8ης Μαρτίου ως ημέρας αφιερωμένης στη γυναίκα έχασε από πολύ νωρίς το πολιτικό της υπόβαθρο. Τα πλήθη των «καταπιεσμένων» γυναικών που ξεσαλώνουν σε  στριπτιτζάδικα αγνοούν σίγουρα τη διαμαρτυρία στις 8 Μαρτίου του 1857  των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Υόρκης και τη διεκδίκησή τους για καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Η ένταξη της χώρας μας στην Ε.Ο.Κ. και η εισροή κοινοτικών πόρων, τους οποίους «γενναιόδωρα» πρόσφεραν οι ισχυροί εταίροι μας, έγιναν μεζονέτες και πολυτελή αυτοκίνητα. Ο στόχος για εκσυγχρονισμό της χώρας ταυτίστηκε με τη χλιδή και την πολυτέλεια, το κοινοτικό χρήμα κατασπαταλήθηκε για να υπηρετήσει τα συμφέροντα των δύο μεγάλων κομμάτων.

 Το φεμινιστικό κίνημα της Μαργαρίτας με τις ακρότητές του αποτυπώνεται στις κωμικές βιντεοταινίες της δεκαετίας του ’80. Ισότητα των δύο φύλων κατέληξε να σημαίνει σκούπα και φαράσι για το ισχυρό φύλο. Λες και οι γυναίκες ξέχασαν μεμιάς το καταπιεσμένο αρσενικό που έπρεπε να παντρέψει έξι αδερφάδες για να μπορέσει να κάνει οικογένεια, προτού βγει στη σύνταξη.

Η σεξουαλική επανάσταση που έλαβε χώρα στη δεκαετία του ’60 μπορεί σε ένα βαθμό να συνέβαλε στην ηθική απονοσηρότητα του έρωτα από την πλευρά της γυναίκας και στην Ελλάδα, αλλά και πάλι καταφέραμε από τα εγκλήματα για την τιμή της κόρης και της αδελφής να καταλήξουμε να υποβάλλονται σε εκτρώσεις 14χρονα κορίτσια και σήμερα να αναζητούν οι νέοι μας ερωτικό/ή σύντροφο μέσω του facebook. Και αδιαφορούμε επιμελώς εδώ και χρόνια στην πρόταση των ειδικών να εισαχθεί το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία.

Ένα βιβλίο σεξουαλικής αγωγής που γράφτηκε, δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει μέσα στις σχολικές αίθουσες. Το δημόσιο σχολείο του φόβου και της τιμωρίας, το αυταρχικό σχολείο άρχισε να μεταμορφώνεται τη δεκαετία του ’80 σ’ ένα δημοκρατικό, φιλελεύθερο και ανοιχτό σχολείο. Η μπλε σχολική «ποδιά» καταργήθηκε το 1982, η οριστική και καθολική συνεκπαίδευση αγοριών και κοριτσιών στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης(μικτά σχολεία) εφαρμόστηκε με νόμο το 1985 και το σημαντικότερο εδραιώθηκε μια αμοιβαία σχέση σεβασμού και εκτίμησης ανάμεσα σε μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Πόσο κράτησε αυτή η σχέση, πόσο ουσιαστική ήταν, πάνω σε τι θεμέλια οικοδομήθηκε και ποια είναι τα αίτια που συνέβαλαν στο να φθαρεί και να αλλοιωθεί, είναι ερωτήματα που δε θα απαντηθούν σ’ αυτό το κείμενο. Ίσως όμως, όταν το έντονο αϊλάινερ στο μάτι έπαψε να είναι αιτία δριμύτατης δημόσιας επίπληξης ή αποβολής, όταν άτυπα οριοθετήθηκε σε μη φανερό σημείο του σχολείου ο χώρος των καπνιζόντων για τους μαθητές, όταν το θάρρος της γνώμης του μαθητή άρχισε σταδιακά αλλά σταθερά να μεταλλάσσεται σε ειρωνεία, θράσος και αναίδεια απέναντι στον καθηγητή και όταν ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς πιάστηκε να παίρνει μίζα από τα μπλουζάκια της πενθήμερης-μεταφέροντας βέβαια τις πρακτικές των ενηλίκων μέσα στο σχολείο- ίσως τότε έπρεπε να επαναπροσδιοριστεί το περιεχόμενο του δημοκρατικού και προοδευτικού σχολείου.

Πρόοδος σημαίνει εξέλιξη προς το καλύτερο. Για την εξέλιξη αυτή, σε επίπεδο αντιλήψεων, συμπεριφοράς και νοοτροπίας, απαιτείται βαθιά και ουσιαστική Παιδεία, η οποία θα θέσει την έννοια της προόδου στις σωστές της βάσεις. Μόνο μέσω της Παιδείας θα συγκρατηθεί ο εκφυλιστικός προοδευτισμός του Νεοέλληνα και θα λιγοστέψουν τα δεινά μας. Μόνο τότε θα μπορούμε να καυχιόμαστε ότι στις πόλεις μας υπάρχουν  πεζοδρόμια με τα ειδικά κίτρινα πλακάκια που προορίζονται για τους τυφλούς και όχι για τα τραπεζοκαθίσματα!!!