Με την Φωνή των Γονιών

Φύλλο 116 Απρίλιος - Μάιος 2013

Πάντα στο νου να χεις την Ιθάκη

Το φθάσιμον εκεί είν ο προορισμός σου.

Αλλά μη βάζεις το ταξίδι καθόλου

Κι αν πτωχική τη βρεις η Ιθάκη

Δε σε γέλασε έτσι σοφός που έγινες

Με τόση πείρα ήδη θα κατάλαβες η Ιθάκες

Τι σημαίνουν.

 

«Ιθάκη» Κ. Καβάφης

Στο δρόμο για την Ιθάκη… Ομολογουμένως δύσκολο ταξίδι, αμφιταλαντευόμενος ο προορισμός όταν ζυγίζεις τους ανέμους και μετράς τα κύματα σε εποχές μάλιστα που αξίες, ελπίδες και όνειρα μοιάζουν ουτοπικά. Κοιτάζοντας εκεί που θέλουμε να πάμε…. Μακρύς ο ορίζοντας μας αγχώνει, μας φοβίζει. Πως θα πάμε; Αναμετρούμε τους ανέμους, μπροστά τα σούρτα- φέρτα των εταίρων - ελεγκτών μας, με τη λήψη νέων επώδυνων μέτρων και πολιτικών εξόντωσης.

Ξαναζυγίζουμε τα κύματα πίσω η υποδούλωση ενός έθνους για την παραμονή μας στην Ευρωζώνη. Αναμετρούμε τους εαυτούς μας. Μεγάλο το πακέτο, ακριβός ο λογαριασμός ποιος τον πληρώνει; Η πυξίδα μας σταθερή στο όραμα. Προστατευόμενα εργαστήρια – αυτόνομη διαβίωση. Επαναπροσδιορισμός διαδρομής. «Ήταν ένα μικρό καράβι αταξίδευτο».

Πιθανές απώλειες λόγω αμφιβολιών που απορρέουν από το φόβο ενός μακρινού ταξιδιού. Σκόρπιοι κρίκοι από μια αλυσίδα που μοιραία χαλαρώνει, όταν καλείται επίσημα κάποιος να αναλάβει την ευθύνη του και τα πόστα που του αναλογούν για να επιτευχθεί μια δράση. Έλιωσε πια το μολύβι μου να το γράφω τόσες φορές σκοντάφτουμε στα απλά, τα απτά, στην ουσία, στα δεδομένα, να επικοινωνήσουμε κατανοώντας ο ένας τον άλλον και μετά να πάμε παρακάτω.

Πως όμως όταν λέμε άλλα, καταλαβαίνουμε άλλα απ΄ αυτά που λέμε και μετά με άλλα λόγια αγαπιόμαστε… Μια καθαρά αντικειμενική διαπίστωση που δυστυχώς για άλλη μια φορά με δικαιώνει στη στήλη πικρό απόσταγμα επανειλημμένων προσπαθειών ανίχνευσης κοινών σημείων σε αναπάντητα αιτήματα φιλίας και κλίσεις συνεργασίας που έπεσαν σε κενά αδιαφορίας.

Τελικός αποδέκτης αλλά και μεγάλος χαμένος τα παιδιά με διαφορετικότητα, που μένουν στάσιμα λόγω της δικής μας στασιμότητας, περιθωριοποιημένα λόγω της δικής μας εκούσιας περιθωριοποίησης και αποστασιοποίησης από την προσπάθεια να συντονιστούμε και να ξεβαλτώσουμε από κει που είμαστε. Δεν αντιδρούμε κι αυτό με φοβίζει περισσότερο απ΄ την κρίση, κι απ΄ το ρίσκο ενός ταξιδιού προς την Ιθάκη. Η ανωριμότητα τελικά δεν γνωρίζει ηλικία δεν μετριέται σε τεστ, ή με όρους παθογένειας και απ΄ ότι εμπράκτως αποδεικνύεται είναι και εκούσια. Δεν ωριμάζουμε γιατί δεν θέλουμε, γιατί μας βολεύει, γιατί τέλος πάντων έτσι μας αρέσει.

Στο παγόβουνο του ατομισμού μας προσκρούει κάθε ιδανικό και εκεί συντρίβεται ενότητα, αμοιβαιότητα, φιλία, συλλογικότητα, σεβασμός, υπευθυνότητα και αλληλεγγύη. Όταν αποποιούμαστε την ευθύνη μας προσωπικά πως περιμένουμε να γίνει αυτό συλλογικά; Όταν απουσιάζει πρώτα ο αυτοσεβασμός μας πως έχουμε την απαίτηση οι άλλοι να μας σέβονται; Όταν μαζευόμαστε σε κοινές συναθροίσεις με ανασκουμπωμένες γροθιές, προδιατεθειμένοι αρνητικά στο συνομιλητή μας, ασυνεπείς, αδιάλλακτοι, τεθλιμμένοι και κατά κράτος ηττημένοι χωρίς πρώτα να έχουμε δώσει τη μάχη πως περιμένουμε να επιτευχθεί διάλογος και μάλιστα γόνιμος.

Οι αντιθέσεις, οι αντιρρήσεις, οι αντιδράσεις και γενικά ο αντίλογος σε μια ομάδα ασφαλώς και πρέπει να υπάρχουν μάλιστα όταν είναι σωστά διαχειρήσιμες αποβαίνουν γόνιμες και εποικοδομητικές. Αν όμως βγαίνουμε εκτός θέματος επικαλούμενοι εμμονικά την αποκλειστικότητα των θέλω μας και του εγώ μας ξεφεύγοντας απ΄ το θέμα που ζητάει εναγωνίως τη λύση του και είμαστε εκτός στόχου- τόπου- χρόνου- και κοινού σκοπού τότε το καράβι πέφτει σε ξέρα.

Όταν χάσκουμε αιώνες ένα δέντρο τότε είναι σίγουρο ότι θα χάσουμε το δάσος στην περίπτωσή μας την Ιθάκη των ονείρων μας. Όταν η έλλειψη αποδοχής ενός παιδιού με διαφορετική φύση δεν έχει πραγματωθεί απ΄ το γονιό ως την ενηλικίωσή του τότε πως είναι δυνατόν η κοινωνία να το κάνει αποδεκτό όταν εμείς τις κλείνουμε πρώτοι τις πόρτες και δεν την εκπαιδεύουμε σε πολιτικές αποδοχής. Το γεγονός ότι τα παιδιά μας ανήκουν σε μια ευάλωτη ομάδα δεν σημαίνει αυτό ότι μας καθιστά ανίκανους να προσπαθούμε, να κινούμαστε, να διεκδικούμε, και να αγωνιζόμαστε για το δυνατό καλύτερο αύριο των παιδιών μας! ΝΑΙ μεν το κράτος μας οφείλει ΑΛΛΑ εμείς πρώτα απ΄ όλα οφείλουμε να κρατάμε το κεφάλι ψηλά, να μη σκύβουμε, να μη βαρυγκωμούμε, παραδίνοντας τα όπλα αμαχητί χωρίς καν να έχουμε προσπαθήσει.

Λέει ο Ελύτης «Την άνοιξη δεν τη βρίσκουμε τη φτιάχνουμε». Την δική μας άνοιξη δεν τολμήσαμε να την αναζητήσουμε κατά την άποψη μου για τρείς φαρμακερούς λόγους. α) Τη θεωρήσαμε δεδομένη β) Πιστέψαμε ότι κάποιοι μαϊντανοί κατά κόσμο πολιτικάντηδες θα μας τη φτιάξουν γ) πειστήκαμε ότι άνοιξη δεν υπάρχει για μας. Μα εάν δεν τολμήσουμε, αν δεν προσπαθήσουμε πως περιμένουμε να γίνει το επόμενο βήμα, τίποτα δε γίνεται μόνο του χωρίς πρώτα μια αρχή.

Το στήσιμο μιας δομής, ενός συλλόγου, ή μιας κίνησης σε μέρες που το κοινωνικό κράτος είναι υπό κατάρρευση δεν παύει να είναι ένα δύσκολο και σοβαρό εγχείρημα, που απαιτεί εξαιρετικά προσεκτικούς και ευέλικτους χειρισμούς που θα βασίζονται στη ακριβή εκτίμηση των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών και άλλων παραμέτρων που θα κάνουν εφικτή τη βιωσιμότητα μιας τέτοιας πρωτοβουλίας πράγμα το οποίο ισοδυναμεί με πίστωση χρόνου πολύ περισσότερου ίσως απ΄ όσο αρχικά διαφαίνεται.

Γιατί για να στηθεί ένα γερό οικοδόμημα σε περιόδους μάλιστα που η κοινωνία χτυπιέται σύγκορμη σε ρίχτερ τροϊκανών δονήσεων χρειάζεται τις σωστές βάσεις που στην περίπτωσή μας είναι η ενότητα, η συνοχή, η συνεργασία, ο συντονισμός αλλά και η εξειδίκευση. Για να πάμε στην Ιθάκη που είναι ίσως το ανέφικτο πρέπει να περάσουμε πρώτα από το εφικτό, να συζητήσουμε σαν ώριμοι και συνειδητοποιημένοι γονείς και να αναλάβουμε ο καθένας μας την ευθύνη του.

Μετά ο δρόμος για την Ιθάκη θα είναι λιγότερο δύσβατος και ανηφορικός όταν παραμερίσουμε τον εγωκεντρισμό των θέλων μας και επικεντρωθούμε στο εμείς, τότε και η Ιθάκη θα είναι πιο εφικτή εάν αποφασίσουμε να πάμε κόντρα στα ρεύματα της απέλπιδης εποχής μας αλλά και του εαυτού μας γιατί η ελπίδα είναι κατάδική μας και κανείς δεν μπορεί να μας την πάρει αν εμείς δεν του το επιτρέψουμε. Αυτή και μόνο μπορεί να μας οδηγήσει στην Ιθάκη γιατί αξία σε κάθε προορισμό δεν έχει ο ίδιος ο προορισμός αλλά το ταξίδι!