Φασκόμηλο με Μέλι

Φύλλο 117 Ιούνιος - Ιούλιος 2013

Πέρασαν κιόλας πέντε χρόνια από τότε που όλη η οικογένεια πήραμε την απόφαση να αφήσουμε την πρωτεύουσα και τα θέλγητρά της και να ζήσουμε κοντά στη φύση .Ήρθαμε στη Ρόδο .Το νησί των ιπποτών .Το βαρύ πυροβολικό του τουρισμού . Δεν είναι τυχαίο, πως τώρα στα εθνικά δύσκολα , τρεις σμαραγδένιες παραλίες του νησιού παζαρεύονται προς αξιοποίηση…Η ώρα της επιστροφής είναι νομοτελειακά απολογιστική.

  Η είσοδος στο λιμάνι της αιχμαλωτίζει την ψυχή με την ομορφιά της ,αφού από τον 21ο αιώνα μεμιάς περνά ο επισκέπτης στο Μεσσαίωνα. Οι πέτρες του κάστρου έχουν τη γοητεία του παραμυθιού .Εδώ διέπρεψαν οι ιππότες του Αγίου Ιωάννη . Σ’αυτό το κάστρο μέσα έζησαν αρμονικά χριστιανοί ορθόδοξοι ,καθολικοί ,εβραίοι αλλά και μουσουλμάνοι. Το τζαμί κοντά στο άστρο του Δαβίδ και πιο κει τα σήμαντρα των χριστιανών. Ο διαπολιτισμικός περίπατος εντός του είναι απόδειξη ανθρωπιάς σε ένα νησί που σήμερα κλυδωνίζεται από ρατσιστικές κραυγές .

Οι πόλεις της Δωρικής Εξάπολης παραδίδουν μαθήματα διοίκησης .Η Λίνδος υπήρξε το λιμάνι , η Κάμειρος η αγροτική περιοχή και η Ιαλυσός το κατάλυμα των πλουσίων .Η επιλογή εύστοχη και φέρει μέχρι σήμερα τα ίχνη της .Εκείνα τα πιατάκια με τα ελαφάκια και τα κρίνα χρυσού, που μας δωρίζουν οι ροδίτες ,ήταν τα καθημερινά πιατάκια των πλουσίων…Η Κάμειρος εξακολουθεί να καλλιεργεί, ενώ από το λιμανάκι της Λίνδου ο Απόστολος Παύλος έφερε το λόγο του Χριστιανισμού στην Ελλάδα .

Η  Ρόδος είναι η πατρίδα του Διαγόρα μα και της Καλλιπάτειρας . Κάποιοι άνθρωποι στα χωριά είναι σκουρόχρωμοι με μαύρα μαλλιά και μάτια .Είναι τα χνάρια των Σαρακηνών .

Εδώ στη Ρόδο έζησε ο Κλεόβουλος ,ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας μα και πλήθος αρχιτεκτόνων που συνδύαζαν την τέχνη με το φυσικό κάλλος του τόπου .Εδώ πιθανολογείται ότι κατασκευάστηκε ο αστρολάβος των Αντικυθήρων .Τόμοι ολόκληροι ιστορίας ένα τόσο δα ακριτικό νησί που το ψήνει η ήλιος με το φως του .Κάρες ,Μαύσωλος και Αρτεμισία έκαναν εδώ κουμάντο ένα φεγγάρι και έπεισαν τους Ρόδιους να εγκαταλείψουν την Αθηναϊκή Συμμαχία  που επιδείκνυε ιμπεριαλιστικές συμπεριφορές .Εγώ εδώ μορφώθηκα κάνοντας βόλτες .Άκουσα παππούδες να μιλούν ιταλικά στα καφενεία και συνειδητοποίησα πως μόνο μετά το 1947 η Ρόδος ενώθηκε με την Ελλάδα .  

Η σύγχρονη Ρόδος τα καλοκαίρια «βουλιάζει» από τον τουρισμό. Μαζικό και επιθετικό . Κρουαζιερόπλοια πάνε και έρχονται ενώ χιλιάδες ανθρώπων ανεβοκατεβαίνουν στα λεωφορεία με πολύχρωμα βραχιολάκια  στο χέρι .Ένδειξη «αιχμαλωσίας» το λέω εγώ ,ένδειξη «ελευθερίας» το πλασάρει η αγορά αφού ο φορών μπορεί να τρώει και να πίνει όσο και όταν θέλει …στο ξενοδοχείο που τον φιλοξενεί .Οι εργαζόμενοι μετατρέπονται σε ποντίκια αφού κατά τη θερινή περίοδο δεν βγαίνουν από την τρύπα τους ενώ τα ατυχήματα στους δρόμους είναι αμέτρητα .Αναρωτιέται κανείς πως τόση ιστορία γίνεται Φαληράκι …Ίσως υπάρχει μια εξήγηση που τη δίνει  η ιστορία του Κολοσσού της Ρόδου ,που είχε μόνον 60 χρόνια ζωής . «Υπέρβαση του μέτρου», το λένε ακαδημαϊκά .Απληστία και απαιδευσία ,το λέω εγώ .