Ανεπαισθήτως

Φύλλο 117 Ιούνιος - Ιούλιος 2013

Διαίρει και βασίλευε:

Το 146 π.Χ. οι Ρωμαίοι κατέκτησαν μεν την Ελλάδα αλλά επειδή αντιμετώπισαν δυσκολίες εφάρμοσαν και ιδιαίτερα σκληρά μέτρα όπως το  "διαίρει και βασίλευε".

Κρατούσαν έτσι διχασμένους τους Έλληνες ώστε να μην συνεργάζονται μεταξύ τους και να μπορούν οι κατακτητές ν’ απολαμβάνουν την εξουσία.  Για να μην υπάρχουν μάλιστα ικανοί μελλοντικοί ηγέτες των Ελλήνων, έπαιρναν και σπουδαίους άντρες ως ομήρους στη Ρώμη

Κοινωνικός αυτοματισμός:

Το 2013 μ.Χ στην Ελλάδα όταν μια κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα η τάξη αντιδρά (δικαίως ή αδίκως) σε μια ρύθμιση που την αφορά, το κράτος στρέφει την υπόλοιπη κοινωνία εναντίον της ή περιμένει αυτό να συμβεί λόγω των προβλημάτων και της ταλαιπωρίας που δημιουργούν στους υπολοίπους πολίτες τυχόν κινητοποιήσεις της επαγγελματικής ομάδας που αντιδρά και λόγω της συνήθους αβελτηρίας και υπερβολής των συνδικαλιστικών ηγεσιών των αντιδρώντων.

Χρονικά έχει προηγηθεί  μία περίοδος κατά την οποία  «τηλεοπτικοί εισαγγελείς»  αναλαμβάνουν να απαξιώσουν ηθικά και αναδείξουν ως προνομιούχο και παρασιτικά βιούσα την επαγγελματική ομάδα που πρόκειται να τεθεί στο στόχαστρο.

 Ακολουθούν διαρροές των υπό νομοθέτηση μέτρων για να βολιδοσκοπηθούν τυχόν αντιδράσεις, τα μέτρα αυτά παρουσιάζονται από το μεγαλύτερο μέρος του τύπου ως εκσυγχρονιστικές τομές και βαθιές μεταρρυθμίσεις που σπάζουν στεγανά και εμπεδώνουν τη διαφάνεια, ενώ οι αναμενόμενες αντιδράσεις των επαγγελματιών που τυχόν θίγονται κατατάσσονται πάραυτα στην κατηγορία του εξοβελισταίου  συντεχνιασμού.

Κι ύστερα οι λέξεις χάσανε τα όρια και τη σημασία τους.

Η λέξη  "εξυγίανση" μυρίζει αρρώστια,  η "θεραπεία" γίνεται  "ευθανασία" και η "ευθανασία"  "αργός και βασανιστικός θάνατος", ο "ορθολογισμός" ισοδυναμεί  με παράνοια και παραλογισμό,  η "αναδιάρθρωση" με αφανισμό, κι  όσο για το "κοινό καλό" ποτέ άλλοτε δεν θύμιζε τόσο πολύ το "έκτακτο κακό".

Όσοι επιχαίρουν, όσοι πανηγυρίζουν με την απόλυση των "άχρηστων" εργαζομένων, όσοι απολαμβάνουν τη διχοτόμηση της κοινωνίας σε άξιους εργαζόμενους και ανάξιους απολυμένους, πειραματίζονται με την εκκόλαψη ενός νέου είδους ανθρώπου.

Είναι ο  νεοάνθρωπος της νέας εποχής: Mνησίκακος, ανάλγητος, εκδικητικός, απόλυτα ατομοκεντρικός και ικανός για όλα, προκειμένου να αντλήσει ψίχουλα μιας αβέβαιης επιβίωσης. 

Επιχαίρει που ο άλλος στη θέση του καταστρέφεται. Διόλου δεν συλλογίζεται ότι σε απόσταση αναπνοής τον περιμένει και το δικό του τέλος. Και δεν θα είναι αναίμακτο.

Το μίσος είναι η αγάπη που αρρώστησε βαριά. Ζούμε στην εποχή της βαριάς νοσούσας αγάπης.   

 Μόνη μορφή επιβίωσης η ανυπακοή στο θάνατο. Τώρα, και εδώ, στη χώρα αυτή. Είναι η στιγμή. Αν όχι τώρα πότε;  ‘Αν όχι εδώ, πού;                                                                                                                                                                                                                 

 

                                                                                                                        Βούλα Καντεράκη