Στήλη Άλατος

Φύλλο 118 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2013

Ήσυχη ζωή

 

Οι άλλοι τον λέγαμε τρελό.

Αυτός όμως ζούσε μια ήσυχη ζωή

κάτω απ’ το δέρμα του.

Τα βράδια που και που

ερχόταν στις παρέες μας

και μας ενοχλούσε παίζοντας

μ’ένα ξεχαρβαλωμένο ραδιόφωνο

κατι τρομακτικές μελωδίες

θαμμένες κάτω από παράσιτα.

 

Γιατί πάντα θα είναι δύσκολο

να χαρίσεις στους άλλους το άπειρο

χωρίς παρεμβολές.

 

 Μέλλουσα ζωή

 

Έτσι λοιπόν τα έφερε η τύχη

(αν πρέπει  όπωσδήποτε

κάποιον να κατηγορήσω).

Ολόκληρη ζωή κάτι μυστήριες διαδρομές

μ’ ερειπωμένα τρένα.

Επαρχιώτικοι σταθμοί, ασυνάρτητες πόλεις

κι απ΄το παράθυρο του βαγονιού

πάντα το τοπίο να δραπετεύει,

αεικίνητα δέντρα, φευγάτες πολιτείες,

κάτι επιβάτες μισοκοιμισμένοι,

γερμένοι πάνω στα καθίσματα

ή στη σκληρή αγκαλιά κάποιου δικού τους

νανουρισμένοι απ’ τη βροχή.

 

Σ΄ ένα τυχαίο έλεγχο

ο γέρος δίπλα μου δεν έχει εισιτήριο.

(θά  ’πρεπε να το καταλάβω,

τα μπαλωμένα ρούχα,

το βλέμμα που γλιστράει συνεχώς

πάνω από πράγματα, τοπία και ανθρώπους)

Ο ελεγκτής του φέρεται ανθρώπινα,

με άλλα λόγια

φωνάζει, βρίζει και τον απειλεί.

Ο γέρος στέκεται βουβός.

Δεν έχει τι να πει.

Στη γλώσσα αυτή δεν ξέρει λέξεις.

Μονάχα σφίγγει στο στήθος του

μια προϊστορική βαλίτσα,

ξεχαρβαλωμένη.

Ένα σχοινί δεμένο κόμπους τη συγκρατεί

μη τυχόν κι ανοίξει

-κι εκεί στη μέση, ενώπιον όλων-

σκορπιστεί

όλη η μέλλουσα ζωή

των παιδικών του χρόνων.

 

 

Βεβαιότητες

 

Άνθρωποι που αναπνέουν δηλητήρια.

Παραμορφωμένα ζώα σφραγισμένα σε κονσέρβες

Διαφημίσεις

 

Κρανοφόροι και θωρακισμένα οχήματα

Η κοινή γνώμη συγκλονισμένη

Ειδήσεις

 

Το δικαίωμα να το βουλώνεις

Δουλειές με τρεις κι εξήντα

Εκπτώσεις

 

Όλες οι βεβαιότητές μου ξευτελιστήκαν

τ’ άστρα δεν βγάζουν κανένα νόημα

κι εγώ σκυφτός περιμένω στη στάση

ένα λεωφορείο που ποτέ δε θα έρθει.