Προαιρετικά

Μηνύματα «Αντίστασης» από τη νέα γενιά

1017548 160619160789350 1699627622 n 21

Στα χρόνια της κρίσης έχει ειπωθεί επανειλημμένως ότι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία δε διαθέτει κουλτούρα αντίστασης. Γι’ αυτό ίσως και τα δεινά που υφιστάμεθα από τους κυβερνώντες μας και τους ευρωπαίους εταίρους μας δεν έχουν τελειωμό.

        Ακούγοντας τη λέξη «αντίσταση» το μυαλό μας πάει στις διαδηλώσεις, τις απεργίες, τα συλλαλητήρια, τις καταλήψεις αλλά και σε κάθε κινηματική δράση-ή και απλή καθημερινή πράξη- που θέτει στο επίκεντρό της την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου, της πολιτιστικής κληρονομιάς του και του φυσικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζει. Αντιστεκόμαστε όταν συμμετέχουμε σε μία απεργιακή κινητοποίηση, σε μία οικολογική οργάνωση, σ’ ένα σύλλογο που αγωνίζεται για τη διατήρηση και τη διάδοση των ηθών και των εθίμων μιας περιοχής. Αντίσταση όμως κάνουμε κι όταν ερχόμαστε με τη συμπεριφορά και τη στάση της ζωής μας σε ρήξη με κατεστημένες συμπεριφορές και νοοτροπίες, υπεύθυνες για πολλά από τα προβλήματα που σήμερα μας ταλανίζουν.

Όταν μάλιστα τα μηνύματα «αντίστασης» έρχονται από τη νέα γενιά-τα παιδιά μας είναι συχνά πιο ώριμα, υπεύθυνα και «σοφά» από εμάς τους μεγάλους-τότε το μέλλον της χώρας μας μπορεί να είναι ελπιδοφόρο.

Η Αννούλα πέρασε στη Νομική Αθηνών χωρίς να χρησιμοποιήσει τη δυνατότητα, το προνόμιο της προσαύξησης των μορίων που της παραχωρεί η Πολιτεία επειδή είναι πρωταθλήτρια κολύμβησης. Θα μπορούσε να εισαχθεί στη Σχολή της αβρόχοις ποσί, μόνο με τις επιδόσεις της στο κολύμπι. Μα δεν συμβιβάστηκε να την ξυπνήσει κανείς από το όνειρό της, αν αυτό δεν έφτανε στην κορύφωσή του. Αποφάσισε λοιπόν να αντισταθεί στο δέλεαρ των προνομίων.

Ο Νίκος ήθελε από πολύ νωρίς να διδάξει, και τα κατάφερε. Πέρασε στη Φιλοσοφική Κρήτης. Πραγματοποίησε το όνειρό του παρά τα όσα αντίξοα και απαισιόδοξα συμβαίνουν στο χώρο της Παιδείας, καταργήσεις σχολείων, συγχωνεύσεις, υποβαθμίσεις, μισθοί της πείνας, απαξίωση του εκπαιδευτικού. Ε και; Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τον εμποδίσει να σπουδάσει εκείνο που μπορεί, θέλει και αγαπά.

Η Όλγα, παιδί μεταναστών από την Αλβανία, εισήχθη στη Νομική Αθηνών αποδεικνύοντας το αυτονόητο, ότι ο αγώνας του ανθρώπου για να πραγματοποιήσει το όνειρό του δε γνωρίζει εθνικά σύνορα.

Η Μαντώ ανήκει στη γενιά της «ένδοξης μεταρρύθμισης» του Αρβανιτόπουλου. Θα φοιτήσει φέτος στη Α’ Λυκείου, πολύ καλή μαθήτρια, γερό μυαλό. Ο πατέρας της, στρατιωτικός στο επάγγελμα, θα μετατεθεί στις Βρυξέλλες. Η πρόταση των γονιών της ήταν άκρως δελεαστική. Να τελειώσει το Λύκειο στις Βρυξέλλες και να σπουδάσει εκεί, γλυτώνοντας το στραπάτσο της μεταρρύθμισης, των πανελλαδικών και της…ανεργίας. Η Μαντώ αρνήθηκε. Θέλει να μείνει στη χώρα της, να προσπαθήσει, να μετρήσει τις δυνάμεις της, να αντισταθεί βρε αδερφέ. (Οι γονείς της σεβάστηκαν την απόφασή της, η μητέρα της θα τη στηρίξει στην προσπάθειά της, θα μείνουν Ελλάδα.).

Σίγουρα δεν είναι τα μόνα παιδιά που επέλεξαν το δύσκολο δρόμο, ζώντας σε μια κοινωνία που για πολλά χρόνια γαλουχούσε τις νέες γενιές με την ιδεολογία του εύκολου και των προνομίων. Τα παιδιά αυτά, όπως και πολλά άλλα, είναι αποφασισμένα να κερδίσουν το μέλλον τους με το σπαθί τους. Διαθέτουν μια ευρύστερνη και καμαρωτή περηφάνια και αξιοπρέπεια. Ας σταθούμε δίπλα τους κι ας διδαχτούμε από τη στάση τους και τις επιλογές τους.