12162017Σαβ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Με την Φωνή των Γονιών

ΝΑΙ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ….

Μερικά από τα χαρακτηριστικά της Ρωμαίικης ιδιοσυγκρασίας μας: Δεν μας αρέσει να ιδρώνουμε, να κοπιάζουμε, να ξεβολευόμαστε, μπορούμε αλλά δεν τολμάμε, η ανάληψη της ευθύνης χαλάει τη ζαχαρένια μας, πώς να το κάνουμε…

Αμπαρωθήκαμε σε μια θέση αυτή των ευάλωτων, των ευαίσθητων, των ευπαθών, των ανήμπορων, τρομάρα μας, και δεν προχωράμε ρούπι. Εδώ πέρα που τα λέμε είναι πρώτης τάξεως πρόσχημα για να μην ιδρώσουμε και κουραστούμε (άλλοι για μας κι εμείς ακίνητοι).

Τους τελευταίους μήνες με την γενική των όλων κατρακύλα και μαζί του κοινωνικού κράτους που στον καιάδα ακροπατεί, στο δικό μου μυαλό στροβιλίζεται η φράση του μεγάλου μας σοφού Ν. Καζαντζάκη «ο καθένας την ευθύνη του» μια ευθύνη που ίσως θα έφερνε την πολυπόθητη άνοιξη, όπως έγραφα και σε προηγούμενο τεύχος της πυξίδας, μια άνοιξη μέριμνας, ισότητας, και αποδοχής.

Αποφεύγουμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να κοιτάξουμε κατάματα τον εαυτό μας στον καθρέφτη με εντιμότητα, και ειλικρίνεια και να τον ρωτήσουμε τις και τι πταίει που όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουμε έστω και ένα παραγωγικό εργαστήριο προστατευόμενης εργασίας σε ένα νομό σαν τα Χανιά.

Την απάντηση για το ποιος είναι υπαίτιος πρέπει να τη δούμε με εντιμότητα και ωριμότητα… εμείς φταίμε, ούτε η τάδε δημοτική αρχή ούτε η νυν ούτε κι η επόμενη ΕΜΕΙΣ φταίξαμε, και φταίμε που δεν ορθώσαμε ανάστημα, που δεν οργανωθήκαμε, που δεν διεκδικήσαμε στα σοβαρά, που δεν συσπυρωθήκαμε, που ταμπουρωθήκαμε πίσω από την κακομοιριά των παζαριών, της ψευδοφιλανθρωπίας, και των εμετικών τηλεμαραθωνίων. Η προστατευόμενη εργασία δεν προβλήθηκε ποτέ όπως της άξιζε, έμεινε στον αέρα κι ο δρόμος της μετά ΕΕΕΕΚ εποχής εξακολουθεί να είναι χωρίς λύση, μες στα αδιέξοδα .

Βέβαια οι παράδρομοι υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν, γλείψιμο έστω και για ολιγόωρη απασχόληση, αρκεί το παιδί να μην μένει στο σπίτι) προχειρότητα δηλαδή προτιμώμενη απ’ το τίποτα. Αγκυλωτικών παραμέτρων συνέχεια φιλοτομαρισμός, ατομισμός, ανωριμότητα, εγωισμός, εσωστρέφεια, θλίψη.

Δυστυχώς στην κοινή αντίληψη κατά πλειοψηφία γονέων παιδιών με διαφορετικότητα, η προστατευόμενη εργασία είναι ότι θα έρθει ουρανοκατέβατη ή με παράλληλη στα μετόπισθεν μεσολάβηση, με το ανάλογο πάντα ρουσφετολογικό αλισβερίσι με τον πολιτικάντη ή την πολιτικάντισσα με όποιον δηλαδή εμπλέκεται. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα, στο μετερίζι που λέγεται ειδική αγωγή εκπαίδευση, έχουν λόγο και οι γονείς, λόγο κι ευθύνη….

Το ΕΕΕΕΚ Χανίων ως δομή ειδικής αγωγής εκπαίδευσης διαθέτει άψογα εργαστήρια τα προϊόντα των όποιων μπορούν άνετα να απορροφηθούν από τη αγορά εργασίας και να είναι ανταγωνιστικά πλην όμως δεν διατίθενται στην αγορά αλλά προς εσωτερική κατανάλωση ή στην καλύτερη περίπτωση σε παζάρια.

Η αλλαγή θα πρέπει να γίνει σε ένα βασικό σημείο στο στάνταρ ή στους όρους Μάρκετινγκ- προβολή- αγορά – ανταγωνιστικότητα. Από την άλλη πλευρά ο σύλλογος γονέων και φίλων του ΕΕΕΕΚ αν και με ληγμένη σύμφωνα με το καταστατικό θητεία, εξακολουθεί να παραμένει στις ίδιες τακτικές εσωστρέφειας (αγκυλωμένο στις προσωπικές και χρόνιες αγκυλώσεις του καθενός), αποφεύγει δράσεις προβολής, εκδηλώσεις και δρώμενα που θα έφερναν ποιο κοντά την τοπική κοινωνία με την πραγματικότητα των αδιεξόδων που συνεπάγεται η αποφοίτηση από το ΕΕΕΕΚ  όσο και οργανωμένες δράσεις που θα καθιστούσαν εφικτή την αναγνωρισιμότητα της κοινωνίας με τις έννοιες της προστατευόμενης εργασίας και τον τρόπο ορθής λειτουργίας της μέσα σε μια τοπική κοινωνία.

Δυστυχώς όμως η καναλοφοβία, η δημοσιογραφοφοβία,  παράγωγα κι αυτά των αγκυλώσεων χρόνια τώρα εμποδίζουν την πρόοδο να βρει έδαφος και την ουσιαστική αποδοχή να αναπτυχθεί. Η αλήθεια είναι πως ως ΜΜΕ να έχουν εστιάσει σε λάθος σημεία, που παραποιούν την πραγματικότητα, προβάλλοντας λάθος εικόνες, όμως στη δική μας τη βούληση είναι να τα χαλιναγωγήσουμε, υποδεικνύοντας τρόπους, πολιτικές, και το κυριότερο την ορθή ορολογία των όρων της διαφορετικότητας που είναι το κλειδί της αποδοχής για μια ομαλή και ισότιμη αρμονική συνύπαρξη.

Για να επιτευχθούν τα παραπάνω θέλουν ανοιχτό μυαλό και πολλές φορές και βαθιές τομές που είναι επώδυνες γιατί η εξέλιξη, κατά κανόνα, πυροδοτεί και εκρήξεις. Ναι μεν θέλουμε ή δίνουμε την λάθος εντύπωση πως είμαστε συλλογικοί, αλλά λειτουργούμε μόνοι, αυτόνομοι και ανεξέλεγκτοι, μεμονωμένα για το καλό του παιδιού μας και όχι του συνόλου. (εγώ τουλάχιστον την αλληλεγγύη δεν την είδα πουθενά).

Ναι μεν μπορεί να υπήρξαν, και να υπάρχουν ίσως κάποιες πρωτοβουλίες ή κινήσεις γονέων που οραματίστηκαν την προστατευόμενη εργασία, αλλά και πάλι έμειναν μετέωρες και δεν προχώρησαν λόγω έλλειψης κινητικότητας και αποφασιστικότητας αυτών που συμμετείχαν.

Ναι μεν μπορεί εγώ μέσα από μια στήλη να πρεσβεύω τις ιδέες, τα θέλω, τα οράματά μου, τις απόψεις μου αλλά όσο κι αν το θέλω δεν μπορώ να φέρω από μόνη μου την άνοιξη γιατί η άνοιξη βρίσκεται στο ΕΜΕΙΣ, κι εκεί βρίσκονται κι οι λύσεις, κι οι λύσεις δεν δίνονται με νερόβραστα και ανούσια ευχολόγια, αλλά με αποφάσεις. Αυτές αλλάζουν τη ζωή μας.

Καλό φθινόπωρο!