Από Μήνα σε Μήνα

Φύλλο 118 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2013

Η χαμένη (;) τιμή του εκπαιδευτικού

Βάζω στοίχημα πως αυτοί οι άνθρωποι που είναι από σαράντα και πάνω  είχαν σχηματίσει για τους καθηγητές μια εικόνα που απέχει έτη φωτός από τη σημερινή εικόνα των καθηγητών. Είναι σίγουρο πως θυμούνται οι περισσότεροι  τους καθηγητές τους με έναν σεβασμό που ουκ ολίγες φορές είχε σαν κυρίαρχο συνοδό του τον φόβο.

Η κοινωνία της προηγούμενης γενιάς περιπούταν τιμή στον καθηγητή ενώ ταυτόχρονα το έργο του θεωρείτο αξιοσέβαστο για μια σειρά λόγους το φάσμα των οποίων κείτονταν από την ακρίβεια μέχρι την υπερβολή έως και την οσφυοκαμψία, θα έλεγε κανείς. Χωρίς να θέλουμε να προβούμε σε αναλύσεις θα κάναμε μια παραδοχή: οτι η παρουσία και ο λόγος ενός καθηγητή Μέσης Εκπαίδευσης είχε βαρύνουσα σημασία. Σήμερα ο καθηγητής πρωταγωνιστεί στο έργο "η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ".

Είναι ένας απλός εργαζόμενος όπως όλοι οι άλλοι. Γίνεται αντικείμενο κριτικής καθημερινά ακόμη και από τους πιο άσχετους με το αντικείμενο. Αμφισβητείται το έργο του από μέρους αρκετών οικογενειών  αλλά και συναδέλφων του σε φροντιστήρια ή σε ιδιαίτερα μαθήματα, με ένα τρόπο που σε ουκ ολίγες περιπτώσεις υποβόσκει διάθεση αντιπαράθεσης... Για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας ο καθηγητής είναι ο άνθρωπος που ασκεί τη δική του μικροεξουσία σε νέους ανθρώπους δουλεύοντας 9 μήνες το χρόνο, πράγμα που θεωρείται από πρόκληση έως και θράσος.


Παρ΄ όλα όσα τους καταμαρτυρούνται, παρά το γεγονός ότι εκτοξεύονται κατηγορίες εναντίον τους από εδώ κι από εκεί , παρά την συνεχιζόμενη υποβάθμιση της θέσης τους η αλήθεια είναι μία: Στην πραγματικότητα σήμερα ο καθηγητής είναι αυτός που έχει τη δυνατότητα να μπει μπροστά ώστε να δώσει το σύνθημα για να ξεκινήσει το τρένο μιας μεγάλης κοινωνικής - πολιτικής - πολιτισμικής έγερσης.  Μιας έγερσης που θα μπορούσε να λάβει τα πιο απίθανα χαρακτηριστικά χωρίς να αποκλείουμε την πιθανότητα της ενσωμάτωσης του κινήματος των καθηγητών μέσα σε ένα γενικότερο εξεγερτικό κίνημα που θα διώξει κάθε αντίληψη πολιτικής υποταγής και χαμέρπειας  και θα βάλει θεμέλια για μια άλλη κοινωνική αντίληψη. "Ασ' το παράθυρο ανοικτό σ΄όλες τις καταιγίδες, θα δεις στο φως μιας αστραπής όσα ποτέ δεν είδες" - Άλκης Αλκαίος

Α.Π.

 

Περί αυτοκτονιών

"Δραματικές διαστάσεις λαμβάνει το κύμα αυτοκτονιών στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το υπουργείο Δημόσιας Τάξης μόνο το 2012 3.124 άνθρωποι αυτοκτόνησαν ή αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν. Αιτία είναι και η οικονομική κρίση, για αυτό και αποκαλούνται «κοινωνικές αυτοκτονίες». «Η οικονομική κρίση δεν είναι ο μόνος λόγος, το ένα δεν φέρνει απαραίτητα το άλλο, αλλά παντού στην Ευρώπη όπου έχει αυξηθεί η ανεργία έχουν αυξηθεί και οι αυτοκτονίες. Όταν μειώνεται η ανεργία μειώνονται και οι αυτοκτονίες.

Είναι αλληλένδετα» δήλωσε ο πρόεδρος της μη κυβερνητικής οργάνωσης ΚΛΙΜΑΚΑ, Άρης Βιολατζής. Ραγδαία είναι και η αύξηση στους χρήστες ναρκωτικών ουσιών. Σύμφωνα με τον Χαράλαμπο Πουλόπουλο, διευθυντή του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της «κλίμακας» κάθε 18 ώρες γίνεται μια απόπειρα αυτοκτονίας στην Ελλάδα.

Οι περισσότεροι από τους αυτόχειρες είναι άντρες, οι οποίοι έχουν χάσει τη δουλειά τους και νιώθουν ότι δεν μπορούν να στηρίξουν τις οικογένειές τους."

Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από είδηση έτσι όπως διαδόθηκε στο Διαδίκτυο. Όμως, μοιραία σκέφτεται κανείς ότι δεν έχει νόημα το ερώτημα που παλιότερα διατυπώναμε με άνεση: "η αυτοκτονία είναι από φόβο ή από δειλία;". Κάνουμε αυτήν την αναγκαία επισήμανση όχι μόνο επειδή η σύγχρονη ψυχιατρική αλλά και η κοινωνιολογία έχει δώσει απαντήσεις με την κατηγοριοποίηση των αυτοκτονιών αλλά και επειδή πριν από μερικά χρόνια χαρακτηρίζαμε ελαφρά τη καρδιά "αλλοπαρμένο" ή δειλό αυτόν που αυτοκτονούσε.

Δεν ξέρω αν αυτός που προβαίνει στο λεγόμενο "απονενοημένο διάβημα" στην εποχή μας θα είχε να κερδίσει κάτι περισσότερο αν νιώθει ότι έχει χαθεί μια για πάντα η αξιοπρέπειά του, αυτή είναι η δική μου απάντηση...

Α.Π.

Και πάλι διεθνές βραβείο στη χώρα μας

 

Η "Πυξίδα" είναι ένας από εκείνους τους χώρους που κατά καιρούς έχει υποστηρίξει ότι σε περιόδους κρίσης ο τόπος μας μπορεί να παράξει εξαιρετικά πονήματα. Το έχει ήδη αποδείξει στο χώρο της Τέχνης και όχι μόνο. Και τώρα η χώρα είχε και πάλι την τιμητική της με την ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά "miss Violence" που έλαβε   τον Αργυρό Λέοντα καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας. Μια γενιά νέων σκηνοθετών έχει "αναλάβει" να αποκαταστήσει το όνομα της χώρας μας στη διεθνή κοινότητα τουλάχιστον όσον αφορά τον τομέα της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι ο Γιώργος Λάνθιμος που έφτασε μέχρι την υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας με τον "Κυνόδοντα" χαρακτηρίστηκε από τους "New York Times" ένας από τους 20 καλύτερους σκηνοθέτες διεθνώς που ανήκουν στη λεγόμενη νέα γενιά. Κοντά ακολούθησε και η Φρανσουαζ Τσαγκάρη με το "Attneberg".

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι οι ταινίες αυτές που εισπράττουν διακρίσεις στα διεθνή φεστιβάλ είναι πολύ χαμηλού κόστους και πολλές φορές γυρίζονται ενώ η παραγωγή αντιμετωπίζει εξαιρετικά οικονομικά προβλήματα και συχνά η αποπεράτωσή τους πραγματοποιείται μόνο χάρη στην αυτοθυσία και το μεράκι των συντελεστών. Μπράβο τους!

Α.Π.