12132017Τετ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Το Περιβόλι του Τρελού

Βίος και Πολιτεία – Περιμένοντας τη Κοινωνική Ανάταση

Σε μια από τις πιο θρυλικές - όσο και επίκαιρες - περιπέτειες του Αστερίξ, «Τον Μάντη», ένας πρώην βυρσοδέψης, ο Ξερολίξ, φτάνει μια κρύα νύχτα στο γνωστό Γαλατικό χωριό κυνηγημένος από μια απίστευτη ξαφνική καταιγίδα, προσπαθώντας να βρει καταφύγιο και μια κούπα γάλα.

Ζηλεύοντας τη δόξα της Πυθίας και εκμεταλλευόμενος την απουσία του δρυΐδη Πανοραμίξ και το φόβο των χωρικών να «μην πέσει ο ουρανός στο κεφάλι τους» ο κομπογιαννίτης, για να βγάζει τα «προς το ζην», θα προσπαθήσει «μαντεύοντας» να εκμεταλλευτεί την καλοπιστία των αφελών χωρικών. Θα προφητεύσει ό,τι οι ίδιοι ονειρεύονται, θα προβλέψει ότι θα εκπληρωθούν όλες οι επιθυμίες τους, θα τους πει ακριβώς ό,τι εκείνοι θέλουν να ακούσουν, με το αζημίωτο φυσικά.

Μέχρι να ‘ρθει η ώρα να τον διώξουν με τις κλωτσιές ο Αστερίξ και ο κολλητός του ο Οβελίξ, ένας «μάντης» που δεν είχε καταφέρει να προβλέψει ούτε καν την κακοκαιρία που τον βρήκε αναπάντεχα, δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα να ταΐζει με υποσχέσεις τους βολεμένους - με αγριογούρουνα και Ρωμαίους - Γαλάτες, φροντίζοντας απλά να ξεπερνιέται η οργή από το φόβο και τις προλήψεις.

Τούτο το τελευταίο, ο φόβος να ξεπερνάει την οργή, δείχνει να είναι μια διαχρονική σταθερά στην προσπάθεια του «κοινωνικού ελέγχου».

Παραμένει η «ικανή και αναγκαία» συνθήκη, μια συνθήκη που και απαιτείται αλλά και αρκεί, για να καθίσει το πόπολο στη θέση που τον θέλουν οι αποφασίζοντες, συνηθέστερα στον καναπέ.

Στην Ελλάδα του σήμερα, την Ελλάδα της συγκυβέρνησης και των μνημονίων, στην Ελλάδα της τρόικα και της αντιπολίτευσης το μόνο που είναι ξεκάθαρο είναι η ομάδα των φιλήσυχων και βολεμένων χωρικών που φοβούνται πιο πολύ απ’ ότι οργίζονται. Αυτή και υπάρχει και υποφέρει και χρειάζεται να αναταχθεί σε πολλά επίπεδα. Όλα τα άλλα είναι μπερδεμένα και οι ρόλοι, όπως έρχονται από το παραπάνω κόμικ, πολύ δύσκολο να αντιστοιχηθούν.

Ποιος είναι ο «Μάντης» μας; Εκείνος που λέει ότι όλα είναι ήδη καλά ή άραγε εκείνος που λέει ότι όλα θα γίνουν καλά με τη μαγική του μπαγκέτα; Ποιές είναι οι σωστές και ποιές οι λάθος «συνταγές»; Κυρίως όμως, ποιος είναι ο Αστερίξ μας; Ποιος θα διώξει εκείνον που παραπλανεί την κοινωνία, που θα την κάνει πιο υπεύθυνη κι εξωστρεφή, πιο οξυδερκή και διεκδικητική;

Πως θα φύγει η μισαλλοδοξία και ο ωχαδερφισμός, πως θα γίνει ο φόβος δύναμη και τελικά, ποιος είναι εκείνος που θα δείξει τον δρόμο, για την κοινωνική ανάταση;

Κι όμως, «Κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας…». Για να είμαι ειλικρινής, προσωπικά, δίπλα στο φόβο της κοινωνίας, ήδη, διαπιστώνω και πολύ οργή. Και για να γίνω παράλληλα πιο συγκεκριμένος, δεν την βλέπω να εκφράζεται προς την κατεύθυνση της κοινωνικής ανάτασης.

Είδα μεγάλη οργή στους καταστηματάρχες της Ύδρας γιατί το κράτος «τόλμησε» να τους ελέγξει. Οι οργισμένοι κατηγόρησαν την πολιτεία για «απόβαση», πλάκωσαν στο ξύλο τους υπαλλήλους της ναυτιλιακής εταιρείας που έφερε το κλιμάκιο του ΣΔΟΕ στο νησί γιατί δεν κάνουν εξακρίβωση στοιχείων των επιβατών με την είσοδό τους στο πλοίο, απείλησαν τον Αστυνομικό Διευθυντή επειδή τόλμησε να προσπαθήσει να αποκαταστήσει την τάξη και τους έκλεισαν όλους μαζί ομήρους, αστυνομικούς και ελεγκτές, μέσα στο τμήμα κόβοντας και το ρεύμα παράλληλα, στο όνομα του δικαίου, υποστηριζόμενοι και από τους εκεί αυτοδιοικητικούς άρχοντες.

Είδα μεγάλη οργή στην Μανωλάδα και τους καλλιεργητές φράουλας να έχουν αλυσοδεμένους Πακιστανούς τον 21ο αιώνα, νουθετώντας τους καθημερινά με το ρητό «δεν θα τη βγάλετε..» και μερικές καραμπίνες φυσικά.

Είδα οργή στα μάτια του Κατίδη την ώρα του ναζιστικού του χαιρετισμού προς το κοινό της προσφυγικής ΑΕΚ που δικαιολογούσε το παιδί, το οποίο «δεν ήξερε τι ήταν ο ναζισμός», το παιδί που σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος και οι παρατάξεις, άνανδρα κατηγόρησαν με οργή, όχι γιατί και οι ίδιοι ήξεραν τι είναι ο Κατίδης, αλλά γιατί στο πρόσωπό του είδαν ένα πολύ πρακτικό τρόπο να δείξουν την αγάπη τους για τη Δημοκρατία. Ναι, είναι αλήθεια ότι δε νοιώθω πάντα περήφανος για την οργή των Ελλήνων.

Βλέπω καθημερινά την οργή των Δημοτικών Αστυνομικών που έχουν στρατοπεδεύσει έξω από τα Δημαρχεία, των σχολικών φυλάκων που εσχάτως νοιάζονται υπερβολικά για τις κλοπές της σχολικής περιουσίας, τους ένστολους που δεν θα επιτρέψουν να μην υπάρξει μισθολογική δικαίωση, ενώ σύντομα θα δούμε – ή έχουμε ήδη δει - τους καθηγητές να βάζουν λουκέτα στα γυμνάσια και τα λύκεια, ζητώντας τη συμπαράσταση και όλης της κοινωνίας, αυτής που στο τέλος της προηγούμενης σχολικής σεζόν της είχαν κάνει τη χάρη να μην τινάξουν στον αέρα τις πανελλήνιες εξετάσεις.

Η πολιτικής της κινητικότητας, της διαθεσιμότητας, των απολύσεων προκαλεί και στο Δημόσιο οργή. Φυσικό είναι, αφού για σχεδόν ένα αιώνα είχαμε δύο κατηγορίες εργαζομένων, όπου η μία εξ’ ορισμού μπορούσε να απολυθεί οποιαδήποτε στιγμή και η άλλη, εξ’ ορισμού δε μπορούσε να απολυθεί ποτέ!

Το αποτέλεσμα είναι τόσο αναμενόμενο όσο και εντυπωσιακό. Ο ιδιωτικός τομέας απώλεσε το 2012, 360.000 χιλιάδες θέσεις εργασίας, περίπου 1.000 θέσεις ημερησίως. Το ότι καθόμαστε και συζητάμε τόσο πολύ για 12.000 θέσεις δημοσίων υπαλλήλων, των κοπανατζήδων, πλαστογράφων ή και επιόρκων, ήτοι λιγότερο από δύο εβδομάδες «φόρο αίματος» του ιδιωτικού τομέα δεν είναι παράλογο;

Τελικά, ή μονιμότητα τι είναι; Δικαίωμα ή υποχρέωση;

Οι Γαλάτες αρκούνταν σε ό,τι παρήγαγε το δάσος τους και ένοιωθαν υποχρεωμένοι απέναντί του, προστατεύοντάς το. Άντε να ‘χαν κι ένα μαγικό ζωμό για τους Ρωμαίους, ο οποίος όμως ήταν για όλους. Στην Ελλάδα του σήμερα έχουμε συνδέσει την οργή, με τη διεκδίκηση εκείνου που είχαμε έστω κι αν αυτό ήταν μισθολογική αύξηση 70% σε μια δεκαετία ή ακόμα πιο γλαφυρά, εκείνου που θεωρούμε ότι μας ανήκει έστω και αν ως χώρα, δεν έχουμε να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις, που εμείς δημιουργήσαμε, ούτε για ένα μήνα.

Με τους εκλεγμένους εκπροσώπους μας να μας χαρίζουν πολιτισμό και διαλόγους στυλ Κασιδιάρη – Κωνσταντοπούλου δεν έχουμε τη δυνατότητα να καταλάβουμε τη διαφορά ή ποιός είναι ο ηλίθιος. Παραμένουμε θεατές σε μια κοινωνία όπου ο βίος και η πολιτεία των πολιτών δεν είναι ό,τι πιο ενάρετο και η «αρετή» του Έθνους είναι «βίος και πολιτεία».

Μετέωροι στο ενδιάμεσο αυτού του σχήματος περιμένουμε έναν ακόμα «Άγγελο – Εξάγγελο» να μας χαϊδέψει και πάλι τα αυτιά. Μέχρι τότε, η κοινωνική ανάταση που επιχείρησε ο Ρήγας Φεραίος, ο Αδαμάντιος Κοραής και οι διαφωτιστές - όταν μας χρειάστηκε – στηριγμένη στην πολιτισμική και εκπαιδευτική ανάταση που δημιούργησε ενεργούς πολίτες, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους νεώτερους αφού δεν παρέχει πολιτικά οφέλη, ενώ η κοινωνία δε μπορεί να την επιλέξει μόνη της, αφού την έχει λησμονήσει πια…

 

                                                                                      Κυριάκος Γ. Κώτσογλου

Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης PhD