Εστιάζοντας...

Αγκάθι στα πισινά

7B680D3F77F9A8882EED4BBF5C0E70F3

του Μάριου Διονέλλη

 Η περιπέτεια του τηλεοπτικού μας συνεργείου στη βάση της Σούδας έδωσε ακόμα μία αφορμή για συζητήσεις ως προς το καθεστώς που επικρατεί στην περιοχή.

 Λέω συνεχώς πως δεν ήταν είδηση η σύλληψή μας, ή ήταν έστω προσωρινά.

 Η είδηση είναι πάντα οι αντιδράσεις των πολιτών, το μόνιμο αίσθημα, το βάρος που αφήνει η ύπαρξη της Βάσης στα Χανιά και σ’ ολόκληρη την Κρήτη.

 Είδηση είναι οι φωνές των ανθρώπων από τα χωριά του Ακρωτηρίου που νιώθουν τον ουρανό να βαραίνει όταν φεύγουν πάνω από τα κεφάλια τους μαχητικά για να βομβαρδίσουν αμάχους. Έστω κι αν είναι άμαχοι μιας χώρας επικίνδυνης, μιας κυβέρνησης κακής. Στο κάτω κάτω ποιος όρισε το καλό και το κακό και ποιος τα εξαργυρώνει με τις ζωές των ανθρώπων αυτών; 

 Αυτά σκεφτόμουν κρατούμενος στην Αστυνομική Διεύθυνση Χανίων. Ξέραμε από νωρίς ότι δεν πρόκειται να μας κάνουν και τίποτα, δεν ανησυχήσαμε παρά μόνο μήπως χάσουμε ένα βράδυ εκεί. Τελικά ούτε κι αυτό.

 

Μα ό,τι έμεινε είναι εκείνη μυρωδιά του «εδώ κάνουμε κουμάντο εμείς». Και από την άλλη, η ομόθυμη σχεδόν αντίδραση του κόσμου στο ρεπορτάζ που κάναμε στην πλατεία της Αγοράς. Οι 10 από τους 11 που ρωτήσαμε μας είπαν «να φύγουν», και η Βάση και αυτοί που τη φέρανε και την ανέχονται.

 

Σα να χάρηκα όταν βρήκα τον έναν που είπε ότι δεν τον νοιάζει και θέλει η χώρα μας να τηρεί τις συμφωνίες και να είναι στο ΝΑΤΟ κτλ. Από ένα άγχος παράξενο μήπως φανεί στημένο το ρεπορτάζ και χωρίς αντίλογο. Στην πραγματικότητα όμως χωρίς αντίλογο ήταν, γιατί αυτό λέει ο κόσμος, αυτό θέλουν οι πολίτες, αυτό είπαμε και στις ανταποκρίσεις μας, αυτό ήταν που ίσως ενόχλησε… Να φύγουν.

 

Δε μένει η δική μας μικρή ταλαιπωρία. Μένει η αυστηροποίηση του καθεστώτος γύρω από τη Βάση, η επαναβεβαίωση του ποιος κάνει κουμάντο, η αίσθηση της ακούσιας συμμετοχής και συνενοχής μας σε κάθε πόλεμο, σε κάθε δολοφονία.

 

Κάπου στο βάθος παιάνιζαν ήδη τα πένθιμα εμβατήρια για τα 39 χρόνια του ΠΑΣΟΚ που σίμωναν. Μαζί με τους αλλοτινούς αλαλαγμούς κατά των Βάσεων και της ΕΟΚ. Μαζί με τις μπαλωθιές των Κρητικών για τον αρχηγό και κάθε αρχηγό που πέρασε και πρόδωσε τούτο τον τόπο.

 

Μπλέξανε οι παιάνες με τους ήχους των βομβαρδιστικών, έμπλεξε το σήμερα με το χτες, έμπλεξαν οι φωνές της ειρήνης με τους φόβους των ξενοδόχων για τον τουρισμό στο νησί. Είναι οι ίδιοι που ελπίζουν σε περισσότερες αφίξεις λόγω της έντασης στη Μέση Ανατολή. Έτσι είναι, το ξέρω, μα δε θα το συνηθίσω (ελπίζω) όσε φορές κι αν το δω στις δηλώσεις των φορέων.

 

Τα μπλέξαμε γενικώς. Έχασε η φωνή μας τη δύναμή της μέσα στη συνήθεια της συνύπαρξης με τα όπλα του πολέμου δίπλα μας. Και αυτή η συνεχής επιβεβαίωση για το «ποιος κάνει κουμάντο», αγκάθι στα πισινά, που πονάει το ίδιο με τις πρώτες φωτογραφίες της επίθεσης στις γειτονιές της Συρίας ή όπου αλλού…