Η Σύριγγα του Πάνα

Φύλλο 119 Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013

Ατζίγγανος στιφάδο

 Η μετάβαση από την τηλεοπτική χρυσαυγή-άδα στην αντίστοιχη  μικρήΜαρί-άδα ήταν απρόβλεπτη, καθολική και σχιζοφενική. Το τελευταίο διότι, όσο εύκολα και γρήγορα πέρασαν τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης από το χαϊδολόγημα και τη μέσω του lifestyle ωραιοποίηση και πλασάρισμα της Χρυσής Αυγής, στην κατακεραύνωση και την καταδίκη της, με την ίδια ευκολία ξαναβρήκαν τη γνώριμη οδό της εκπομπής ρατσιστικών στερεοτύπων φορώντας επιπλέον τη μάσκα του προστάτη απαχθέντων κορασίδων. Η παρακολούθηση των δελτίων των οκτώ θέλει πια πολύ γερό στομάχι.

 Αντίστοιχα θεαματική ακροβασία προηγήθηκε βέβαια από τον πρωθυπουργό ο οποίος αφού ξεζώστηκε το σπαθί του τιμωρού της Χρυσής Αυγής για να πάει στα διεθνή φόρα, ανακοίνωσε εκεί ότι η Ελλάδα που έχει ενάμισι εκατομμύριο άνεργους δεν αντέχει ενάμισι εκατομύριο “λαθρομετανάστες”. Η εξίσωση απλή (και άρρητη): διώχνομε τους ξένους και εξαφανίζεται η ανεργία. Άλλη είδηση που απαιτεί γερό στομάχι...

 

Πάνω σε όλο αυτό το κατασκεύασμα έκαστε ενισχυτικά και η πραγματοποίηση, σχεδόν κυριολεκτικά η ενσάρκωση, της συλλογικής φαντασίωσης της απειλής προς τα παιδάκια “μην κάνεις αυτό γιατί θα σε δώσω στον Τσιγγάνο” ή “μη φεύγεις μακριά και σε αρπάξει ο Τσιγγάνος”. Πόσες φορές στη ζωή μας μπορεί να συμβεί μια τέτοια “υλοποίηση”;

 

Οι Ατζίγγανοι πάντα μου δημιουργούσαν έντονα αισθήματα. Κυρίως γιατί δεν τους καταλάβαινα. Πως μπορούν να ζουν χωρίς μόνιμη στέγη; Πως μπορούν να ζουν σε αυτοκίνητα; Πως μπορούν να αδιαφορούν για θέρμανση, ζεστό νερό, έπιπλα... Πως γίνεται αυτά που είναι ζητούμενα για όλο τον κόσμο γύρω μου να είναι αδιάφορα για αυτούς; Αργότερα, μεγαλύτερος ων και εν μέσω της εποχής της φαινομενικής ευμάρειας, αναρωτιόμουν πως είναι δυνατό να ενδιαφέρονται για αντικείμενα ευτελή, αντικείμενα που ο υπόλοιπος κόσμος απέρριπτε ή για τα οποία αδιαφορούσε; Κι όχι απλώς να ενδιαφέρονται αλλά και να ζουν από αυτά. Μεταξύ αστείου και σοβαρού δήλωνα ότι ατζίγγανοι είναι πρακτικοί και  στην ουσία  οικολόγοι. Μάλιστα κατάφερα, δηλώνοντας ο ίδιος ατζίγγανος, να “επιβάλλω” στο χώρο δουλειάς μου να μην πετιέται τίποτε αν δεν περνούσε από τεστ δυνητικής χρησιμότητας, με κριτή την αφεντιά μου και στη συνέχεια νεοφώτιστους ομοϊδεάτες. Εννοείται ότι εκτός από την ανάκτηση χρησίμων, το αποτέλεσμα ήταν να συσσωρεύεται και αρκετός όγκος σαβούρας.

 

Ακόμη μεγαλύτερος με εντυπωσίασε η σκληρότητα της κοινωνίας τους. Μη έχοντας λάβει παρά μόνο βία (λεκτική και φυσική) από την υπόλοιπη, τη “φυσιολογική” κοινωνία, ανέπτυξαν ένα σκληρό καβούκι που πολύ δύσκολα (αν ποτέ) κανείς απ' έξω, πραγματικά διαπερνά.

 

Αν προσθέσει κάποιος στα παραπάνω και το προφανές πνεύμα της ελευθερίας που θέλομε δε θέλομε περιβάλλει τη ζωή των τζιγγάνων αλλά και την μικροπαραβατικότητα που επίσης την περιβάλλει, είναι εύκολο να καταλάβομε γιατί μας εντυπωσιάζει η ζωή τους, γιατί τους αντιμετωπίζομε ρατσιστικά και κυρίως γιατί είναι ιδανικό αντικείμενο για τους ανθρωποφάγους των ειδήσεων των οκτώ.

 

Ξαναγυρίζοντας στο θέμα της μικρής πρωταγωνίστριας (και ταυτοχρόνως και από πολλές απόψεις θύματος) η ιστορία ξεκίνησε ως ορισμός του ρατσισμού: κάποιος αποφάσισε ότι ένα ξανθό γαλανομάτικο πιστιρίκι δεν μπορούσε να έχει σχέση με τους μαυριδερούς Ρομά (η πολιτική ορθότητα μας μάρανε – οι τσιγγάνοι θα γελούν όταν μας ακούν  να τους αποκαλούμε έτσι). Επιπλέον ήρθε στο καπάκι το DNA  να επιβεβαιώσει την παρατήρηση του δαιμόνιου οργάνου. Βέβαια, μετά αποκαλύφθηκε ότι το DNA δεν είπε ότι το παιδάκι δεν είναι Ρομά αλλά ότι δεν είναι παιδί των ανθρώπων που διατείνονταν ότι είναι γονείς του. Να βγουν οι τηλεκαννίβαλοι των οκτώ να διαψεύσουν αυτά που λέγανε; Που ξανακούστηκε!

 

Εδώ υπάρχει ακόμη μια συλλογική φαντασίωση. Το DNA όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει και κυρίως λύνει αστυνομικές υποθέσεις. Εκτός από τους ντόπιους δαιμόνιους Σέρλοκ της δημοσιογραφίας που πριν δημιουργηθεί ένα πρόβλημα το έχουν λύσει με DNA, έχουν παίξει ρόλο στην ανάπτυξη αυτής της φαντασίωσης και οι Αμερικάνικες αστυνομικές σειρές. Αυτό που δεν μας λένε αυτές οι σειρές είναι η πολύ (μα ΠΟΛΥ) μεγάλη επιφύλαξη που τέτοια στοιχεία γίνονται δεκτά από τα αμερικανικά δικαστήρια. Αυτό όχι γιατί η μέθοδος δεν είναι αξιόπιστη, αλλά έχει όρια τα οποία πολύ συχνά τίθενται από το κόστος. Δεν είναι η ανάλυση καθεαυτή που κοστίζει αλλά η δημιουργία ικανού και σχετικού σε κάθε περίπτωση συγκριτικού δείγματος. Ψιλά γράμματα. Αν στις ειδήσεις των οκτώ πουν ότι το απέδειξε το DNA όλοι πρέπει να στέκονται κλαρίνο.

 

Προφανώς όμως ειδήσεις των οκτώ υπάρχουν σε όλο τον κόσμο καθώς και πρόθυμοι να ξεπουλήσουν όσο όσο αυτό που τα κανάλια ψάχνουν αφού τους ανεβάζει κατακόρυφα της πωλήσεις: την αξιοπρέπειά τους. Το θέμα της Μαρίας έγινε διεθνές σε χρόνο ρεκόρ και η μικρήΜαρί-άδα σαν καλοκαιρινή πυρκαγιά έκαψε τόσο ελληνικά όσο και ευρωπαϊκά μυαλά.

 

Επιστρέφω όμως στον αμοραλισμό των καναλιών με τον οποίο ξεκίνησα. Μην ξεγελιέστε με την προβιά του προβάτου που κατά καιρούς φοράνε. Δεν σας λέω να κλείσετε την τηλεόραση (αν και θα είσαστε κερδισμένοι). Τα μόνα ερωτήματα για κάθε είδησή τους, δεν είναι που κρύβεται η αλήθεια, αλλά ποιος και πόσα κερδίζει από αυτήν.