12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Όψεις - Απόψεις

Το «Red Hulk» και ο οικείος μας φασισμός

Red Hulk. Το όνομα του spin-off αντιήρωα στο κλασικό κόμικς (The Incredible Hulk) της Marvel δανείστηκε η ταινία που κέρδισε το φετινό πρώτο βραβείο του 36ου Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.

Κεντρικός κορμός της ταινίας αποτελεί η ιστορία του Γιώργου, ενός νεαρού φίλαθλου του Ολυμπιακού που σταδιακά ενεργοποιείται στις τάξεις μιας ακροδεξιάς οργάνωσης και συμμετέχει σε «πογκρόμ» εναντίον μεταναστών.

Η σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας η Ασημίνα Προέδρου προσπάθησε να αποτυπώσει σε μισή περίπου ώρα όλες τις βιογραφικές εντάσεις μέσα από τις οποίες οδηγείται ένας νέος σε ανάλογες επιλογές. Μέσα από φευγαλέα πλάνα αποτυπώνει την εργασιακή επισφάλεια, τη ανδρική ματαίωση, την καθημερινή επαφή με τους μετανάστες, την κουλτούρα της βίας γύρω από τους οργανωμένους αθλητικούς συνδέσμους, το οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο δεν υπάρχει επικοινωνία και βρίσκεται καθηλωμένο υλικά και πολιτισμικά σε μια σχεδόν προνεωτερική Ελλάδα.

            Ο «κανόνας» στις ταινίες μικρού μήκους είναι να αποτελούν δημιουργίες ελπιδοφόρες αλλά λειψές, όχι μόνο εξαιτίας της έλλειψης πόρων των δημιουργών τους. Οι καλλιτέχνες, νέοι ως επί το πλείστο, συνήθως πειραματίζονται με το μέσο και αναζητούν τα όρια του. Έτσι, σαν παιδιά που δοκιμάζουν το λόγο και το βάδισμα, καταλήγουν συχνά σε ενδιαφέρουσες πλην όμως αυτοαναφορικές μικρές παραγωγές το περιεχόμενο των οποίων συνομιλεί συνήθως με τις προσωπικές τους αναφορές σε άλλους δημιουργούς. Το Red Hulk όμως είναι κάτι άλλο. Μιλάει απευθείας με το θέμα του χωρίς περιστροφές και υπερβολές και δεν φοβάται, με το κίνδυνο του διδακτισμού, να βγάλει συμπεράσματα για «τις πταιει» για την άνοδο της άκρας δεξιάς στη ελληνική κοινωνία σήμερα.

Ο πρωταγωνιστής, ο οποίος βραβεύτηκε και με το πρώτο βραβείο ανδρικής ερμηνείας στο φεστιβάλ, αποτελεί σίγουρα την πιο ευχάριστη έκπληξη της ταινίας με το διακριτικό τρόπο με τον οποίο ενδύεται ένα τόσο μη διακριτικό ρόλο. Πείθει τόσο στις στιγμές των βίαιων εξάρσεων του όσο και στις στιγμές της κατάρρευσης και της αποκάλυψης των συσσωρευμένων ανασφαλειών του. Και πάνω από όλα, εντυπωσιάζει πιο πολύ με αυτά που δεν λέει παρά με αυτά που λέει, με τον τρόπο, δηλαδή, με τον οποίο παρουσιάζει έναν νέο άνθρωπο που οδηγείται σε βίαιες συμπεριφορές εξαιτίας της περιορισμένης ικανότητας του να εκφράσει τις σκέψεις του και τα συναισθήματα του.

            Το Red Hulk, λοιπόν, δεν είναι ένα έργο που μιλάει για τον αιώνιο φασισμό, δεν είναι μια ταινία που ψυχολογικοποιεί τον φασισμό ή που προσπαθεί να τον υπάγει σε πανανθρώπινες σταθερές και πεπρωμένα «σκληρότητας». Αυτή είναι μια ταινία για τον ολοδικό μας, οικείο, φασισμό για εμάς, τους Έλληνες του 2013, και για το πώς εμείς κάνουμε τα παιδιά μας σήμερα φασίστες. Για όλα αυτά τα κατορθώματα, επιτεύγματα διόλου αμελητέα για ταινία με κανονικό budget και πλήρη κυκλοφορία στις κινηματογραφικές αίθουσες, πόσο μάλλον για πτυχιακή εργασία σπουδάστριας σε σχολή κινηματογράφου, αξίζει να «παιχτεί».