Φασκόμηλο με Μέλι

Η Μακρόνησος περιμένει…

Αθήνα, 14 Σεπτεμβρίου 2013 .  Το πρόβλημα της εξουσίας φαίνεται να μην είναι η αριστερά . Η εικόνα των σχολείων είναι να τη λυπάσαι μα η εικόνα της εξουσίας είναι να τη φοβάσαι. Μακρόνησος .

Βρέθηκα εκεί για προσκύνημα μαζί με την ενδεκάχρονη κόρη μου .Ένα παιδί που τη λέξη «εμφύλιο» θέλω να τη μάθει μόνο από τα βιβλία της ιστορίας .  Η ανατριχίλα ανηφόριζε υπομονετικά μέχρι το χώρο της παράστασης ,μπροστά από το κτήριο των Αρτοκλιβάνων . Το θυμάρι πότιζε το δέρμα μας , γιατί είχε μόλις κοπεί για τις ανάγκες της παράστασης.

Η Πρώτη Συμφωνία έδειχνε να ηχεί νικητήρια πάνω από τα συρματοπλέγματα, όπως ήθελε στο μήνυμά του ο Μίκυς. Δίπλα μου ο μπάρμπα Γιάννης που στα πέτρινα χρόνια είχε έρθει στο νησί για να δει τον εξόριστο αδελφό του. Στην αρχή δεν ήθελε να έρθει μα ύστερα σκέφτηκε πως θα πέθαινε και δεν θα ξαναρχόταν .Το όφειλε λοιπόν στον εαυτό του.

Από την άλλη πλευρά ήταν η φίλη μου που ο πατέρας της ,στη Γυάρο, δεν είχε αντέξει στη θέα των βασανιστηρίων και στην προοπτική του θανάτου .Είχε λυγίσει και είχε υπογράψει …

Ο Τόπος νοηματοδοτημένος από το μίσος και την προδοσία μα και από την αντοχή και την αξιοπρέπεια . Από το θάνατο αλλά και από τη ζωή, όμως όχι όπως όλοι οι τόποι. Πρόκειται για τόπο μαρτυρίου γι’αυτό και προσκυνήματος . Δεν είναι ιερός αλλά ανθρώπινος .Ένας τόπος σκληρός σαν τη σιωπή που σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια .Έγινα σαράντα τεσσάρων χρονών για να δω εμπράγματους τους στίχους .

Την παράσταση «Μίκυς Θεοδωράκης .Ποιος τη ζωή μου» την είχα παρακολουθήσει στα Χανιά ,όμως σε αυτήν εδώ τη σκηνή έπαιζε ο Τόπος .Η αχλή του επισκίαζε τα πάντα   .Το χώμα έζεχνε θυσία .Το χειροκρότημα  έπαιρνε άλλη διάσταση .

Κατά τη διάρκεια της παράστασης   πήγα πιο κει και κάθισα στις πέτρες .΄Ηταν ζεστές και ανέδιδαν θέρμη σαν ο ήλιος κατά τη διάρκεια της ημέρας  να είχε αγκαλιάσει το νησί για να το παρηγορήσει από όλα εκείνα που παγώνουν το αίμα του ανθρώπου στο άκουσμά τους  .

Κι ύστερα ήρθε το ντοκυμαντέρ «Το χρώμα της ελευθερίας» που έκανε το χειροκρότημα συνείδηση .Η γλαφυρότητα της περιγραφής των βασανιστηρίων που υπέστη ο  Μίκυς Θεοδωράκης, καθώς βρέθηκε δύο φορές το 1948 εξόριστος στη Μακρόνησο, προκαλούσε ρίγη σε όλους εμάς που περιμέναμε το πλοίο των 2.30 π.μ.

Η νυχτερινή περιδιάβαση του άγνωστου τόπου εξορίας  μέχρι το άγαλμα του Μακρονησιώτη Αγωνιστή και τον υπαίθριο ναό του Αγίου Αντωνίου ανάμεσα στα αγκάθια και το θυμάρι δεν ήταν μια βόλτα σε ένα ελληνική νησί μα πατήματα σε σκοτεινές σελίδες της ιστορίας . Η χλωρίδα του νησιού έμοιαζε πετρωμένη .Από μακριά έβλεπε κανείς βράχους και στη συνέχεια διαπίστωνε ότι πρόκειται για θάμνους .

Το φεγγάρι που άνοιγε δρόμο στο πέλαγο είχε εκδυθεί τον ρομαντισμό και έφεγγε θλίψη παρά τη διαβεβαίωση του εξόριστου ποιητή  πως τα όνειρα θα λάβουν εκδίκηση .Παρ’ότι το μήνυμα του Θεοδωράκη μιλούσε για ρεβάνς της μουσικής του πάνω στα συρματοπλέγματα και για νικητήριους ήχους πάνω από τους ματωμένους βράχους εγώ ένιωθα πλήθος των ανεξόφλητων επιταγών της ιστορίας απέναντι στα θύματα από τις  θηριωδίες που εκτυλίχτηκαν στο νησί.

         Κοίταξα πολλές φορές το νυχτερινό ουρανό .Ίσως ένιωθα την ανάγκη προσευχής . «Ποτέ ξανά». Είδα ένα δορυφόρο που  έτρεχε ,πιθανόν για την πρόβλεψη του καιρού .Είμαι  βέβαιη πως είχε καταγράψει την αναβίωση του φασισμού, στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία και εκείνο το βράδυ θα έστειλε μήνυμα στην εξουσία, μαζί μ’όλους εμάς από την ιστορική πέτρα του Αιγαίου :  Σπείρατε ανέμους .Θα θερίσετε θύελλες .

                                                                                                                Δασκαλάκη Θεοδοσία