12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Προαιρετικά

Παγιδευμένοι στις αντιφάσεις μας

Οι αντοχές της ελληνικής κοινωνίας από τα συνεχιζόμενα εξοντωτικά μέτρα θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι ανεξάντλητες. Το μεγαλείο του Έλληνα να υπομένει ιώβεια τις αδικίες προτού ξεσηκωθεί;

Η αποδυναμωμένη από τη μακροχρόνια πνευματική ακινησία και νωθρότητα κουλτούρα αντίστασης; Με τόσες απεργίες και πορείες και το «Κίνημα των Αγανακτισμένων», το οποίο το αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας-εκ των υστέρων-ακόμη και αυτοί που συμμετείχαν και πίστεψαν σ’ αυτό, γιατί οι πάσης φύσεως ειδήμονες τους τρώνε τα αυτιά ότι αυτό αποτέλεσε ένα από τα εφαλτήρια της ανόδου της Χρυσής Αυγής, τίθεται και αυτός ο συλλογισμός υπό αμφισβήτηση.

Το πορτοφόλι των Ελλήνων που αντέχει ακόμη; Γιατί όχι; Αν εκτός από έναν πετσοκομμένο μισθό, (το πετσόκομμα έχει πολλές διαβαθμίσεις) υπάρχουν εισοδήματα από ελιές, αμπέλια, καστανιές και rent rooms, τότε σίγουρα οι αντοχές είναι μεγαλύτερες. Τώρα βέβαια και αυτές θα εξανεμιστούν από τα χαράτσια για τα ακίνητα, τα αγροτεμάχια, κ.τ.λ.

Αν πάλι κάποιος λαμβάνει επίδομα ανεργίας και παίρνει ταυτόχρονα «μαύρα» από δύο δουλειές που κάνει ταυτόχρονα, έχουμε το μεταλλαγμένο είδος του σκληρά εργαζόμενου ανέργου, για το οποίο δε μιλά κανείς. Και αν η αλληλεγγύη που επιδεικνύουμε ως απλοί πολίτες, κατηγορώντας το Κράτος για την έλλειψη πρόνοιας και την αναλγησία του, συγκρατεί σταθερά ως τώρα την κοινωνική συνοχή, η κακή τύχη τα φέρνει έτσι και βλέπουμε τo παιδί της οικογένειας την οποία βοηθάμε με τρόφιμα να κρατά στα χέρια του, χαρούμενο και ευτυχισμένο, ένα smart pfone με οθόνη αφής, που και από δεύτερο χέρι να είναι, οι λογαριασμοί έρχονται στον ιδιοκτήτη του.

Ή ότι το αξιαγάπητο τετράποδο ράτσας σιτίζεται με ειδικές κονσέρβες, το κόστος των οποίων απαιτεί αναθεώρηση του οικογενειακού προϋπολογισμού του γνωστού του γνωστού μου. Γι’ αυτό επιστρατεύεται ο φιλικός ή ο κοινωνικός περίγυρος για να αγοραστούν αναγκαία σχολικά είδη. Ο γείτονάς μου πάλι ζει κι αυτός με δανεικά, αλλά τα 50 ευρώ για έναν αγώνα του Πλατανιά με τον Παναθηναϊκό θα τα δώσει.

Η οικονομική κρίση αλλάζει δραματικά την καθημερινότητα πολλών Ελλήνων διευρύνοντας όχι μόνο τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες και αδικίες αλλά και εντείνοντας φαινόμενα εκμετάλλευσης, τα οποία δεν εδράζονται μόνο στην τυπική σχέση μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Αφορούν στις σχέσεις εκμετάλλευσης μεταξύ των απλών πολιτών διαρρηγνύοντας με αυτόν τον τρόπο το εύθραστο κλίμα εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης.

Η κρίση όμως δε δημιουργεί μόνο έντονες κοινωνικές αντιθέσεις, δημιουργεί και έντονες αντιφατικές συμπεριφορές, οι οποίες διατηρούν ζωντανή και ακμαία την αμηχανία των πολιτών-η απόγνωση θα ωθούσε τον κόσμο να βγει στους δρόμους, να καταλάβει ξανά τις πλατείες-απέναντι στις επιπτώσεις που προκαλεί η κυβερνητική πολιτική.

Κατακρίνουμε την Ευρώπη, κάποιοι πιο σκληροπυρηνικοί λόγω κομματικής ιδεολογίας θεωρούμε ότι η έξοδος της χώρας μας απ’ αυτήν θα μας έκανε να ορθοποδήσουμε, αλλά η σκληρή πραγματικότητα γελάει μαζί μας, αφού σπεύδουμε να κάνουμε αίτηση σε κάθε πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας που χρηματοδοτείται από ΕΣΠΑ και θα μας εξασφαλίσει έστω ένα πενιχρό πεντάμηνο εισόδημα.

Σε κάθε ευκαιρία ασκούμε δριμεία κριτική στα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα μας τόσα χρόνια, αλλά αυτά αναδείξαμε στις τελευταίες εθνικές εκλογές και πιθανώς τα ίδια θα εκλέξουμε έστω και με διαφορετικούς συσχετισμούς στις επόμενες.

Διαμαρτυρόμαστε για την επιβολή των 25 ευρώ στα δημόσια νοσοκομεία, αλλά ξεχνάμε τα φακελάκια που δίναμε και δίνουμε για να χειρουργηθούμε άμεσα και με ασφάλεια από τον «καλό» γιατρό. Δυσανασχετούμε γιατί οι νέοι μας μεταναστεύουν στο εξωτερικό, αλλά για πολλά χρόνια πριν από την κρίση, λίγοι μιλούσαν για την αθρόα εκπαιδευτική μετανάστευση, για τη μεγαλομανία του Έλληνα μεσοαστού να σπουδάσει το παιδί του σώνει και καλά γιατρό στην Ιταλία ή στη Ρουμανία.

Η οικονομική κρίση έχει τη σφραγίδα των προϋποθέσεων της απολιτικοποιημένης στάσης ζωής την οποία οικοδόμησε η αντίληψη του υλικού ευδαιμονισμού. Λανθασμένη ιεράρχηση αναγκών και προτεραιοτήτων και πριν από την κρίση και κατά τη διάρκειά της. Δικαιώματα και κατακτήσεις που αφορούν στα δημόσια αγαθά που δεν τα υπερασπιστήκαμε σθεναρά τις «καλές» εποχές, όχι συνδικαλιστικά αλλά νοοτροπιακά.

Αν μείνουμε παγιδευμένοι στις αντιφάσεις που δημιούργησε ένα σαθρό σύστημα αρχών και αξιών, στην εδραίωση του οποίου βοήθησε και η ασκούμενη πολιτική των δύο κομμάτων που εναλλάσσονταν στη διακυβέρνηση της χώρας μας, πόσο αισιόδοξα μπορούμε να ατενίζουμε το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας;