12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Η Σύριγγα του Πάνα

Φύλλο 120 - Δεκέμβριος 2013

Αη Νικόλας

 

 Αγίου Νικολάου σήμερα (μεγάλη η χάρη του) που ξεκινώ το κειμενάκι μου και δεν μπορώ να μην θυμηθώ το ρητό-ιστορία όπου κάποιος που πνίγεται εκλιπαρεί: «Αη Νικόλα βόηθα μου» για να πάρει την απάντηση από τον άγιο: «μα κούνα και συ τη χέρα σου». Το αρχαίο αυτό ρητό (η παλιά του εκδοχή ήταν το «συν Αθηνά και χείρα κίνει») είναι το απόλυτο πολιτικό πρόταγμα. Να πάρομε τα πράγματα στα χέρια μας.

 

 Οι αντίπαλοί μας το γνωρίζουν. Για σκεφτείτε για μια στιγμή ότι είστε στη θέση τους. Τι θα κάνατε, για να συνεχίσουν οι λίγοι να νέμονται αυτά που είναι για όλους, και επιπλέον να μην κουνάμε το χέρι μας, να μην αντιδρούμε; Υπάρχουν δυο όπλα και η εξουσία τα χρησιμοποιεί κατά κόρο και τα δύο: η στέρηση της δημοκρατίας και ο φόβος.

 

 Αναφέρω μόνο τα υπερόπλα του ευφάνταστου οπλοστασίου τους για τη στέρηση της δημοκρατίας: η λειτουργία του τριγώνου της αμαρτίας ΜΜΕ-κυβέρνηση-τράπεζες, οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και ψέματα, ψέματα, ψέματα κι άλλα ψέματα.  Για το φόβο έχω ξαναγράψει (δες τ. 115). Ξέρεις και συ αναγνώστη.

 

 Εάν αντιδράσεις δε, είσαι στην καλύτερη περίπτωση λαϊκιστής και στη χειρότερη ακραίος που δεν καταδικάζει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Οι γνωστές φωνές του κλέφτη για να φοβηθεί ο νοικοκύρης.

 

 Η αγριότητά τους είναι τόση που αντιδρούν και οι ίδιοι οι δικοί τους: ο επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, Νιλς Μούιζνιεκς: «έχουν ξεχάσει τις υποχρεώσεις τους για σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κυρίως την προστασία των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων των πλέον ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού».

 

 Δεν ιδρώνει το αυτί τους. Αντιγράφω από το Στάθη: «...για τον πιο φτηνιάρη λόγο, τη συγκέντρωση ενός πλούτου που ουδείς δύναται να καταναλώσει, παράγεται τόση φτώχεια, βία, θάνατος, αρρώστια και δυστυχία που μόνον το παράλογο μπορεί να κατανοήσει. Διότι δεν το ενδιαφέρει να κατανοεί τίποτα».  

 

 Δεν κατανοεί, αλλά φοβάται την προτροπή του Αη Νικόλα, προσθέτω εγώ.

 

 

 

Σ.Φ.Α.Γ.Υ.

 

 Έγραφα στο τεύχος 118 ότι μετά το δώρο της υποχρεωτικής ασφάλισης κατοικίας στις ασφαληστ(ρ)ικές θα ακολουθούσε  η παράδοση του συστήματος υγείας στους ίδιους. Δεν περίμενα να επαληθευτώ τόσο γρήγορα και κυρίως τόσο άγρια και ωμά. Είχα υπολογίσει χωρίς τον Άδωνι.

 

Οι γιατροί - υπάλληλοι των ασφαλησταρχών (για θυμίστε μου πόσοι από αυτούς είναι υπόδικοι;) είναι πια ο κορμός του νέου συστήματος υγείας που αντί για Ε.Σ.Υ.  θα ονομαστεί Σ.Φ.Α.Γ.Υ. Σαρωτική φενάκη ασφάλισης γενόσημης υγείας.

 

 

 

Βραβείο επιχειρηματικότητας

 

 Λίγες μέρες πριν, δημοσιεύτηκε αγγελία για θέσεις καμαριέρας σε ξενοδοχείο, με παροχή φαγητού και ύπνου αντί μισθού. Αν νομίζετε ότι αυτός που έβαλε τη σχετική αγγελία, μπήκε φυλακή, γελιέστε. Πήρε βραβείο επιχειρηματικότητας.  Προτείνω, αν μετά το καθάρισμα είναι διαθέσιμες και να τις γαμάνε να δικαιούνται και φιλοδώρημα. (Μωρέ λες να πάρω και εγώ βραβείο;)

 

 

 

Αποτελεσματικότητα

 

 Το ΕΣΠΑ τυλίχτηκε με χριστουγεννιάτικη κορδέλα και παραδόθηκε στους εργολάβους (με κεντρικό άξονα την παλιά καλή οδοποιία) επιβαρύνοντας το Δημόσιο. Η απόφαση λήφθηκε πέρυσι τέτοιο καιρό και ολοκληρώνεται τώρα με την ψήφιση σχετικού νόμου, στο όνομα φυσικά της ανάπτυξης. Μετά τους τραπεζίτες, τους καναλάρχες και τους ασφαλιστές σειρά για δωράκι είχαν οι εργολάβοι.

 

 

 

Αν η κυβέρνηση της αριστεράς είναι τόσο αποτελεσματική στην προστασία των συμφερόντων των φτωχών όσο η παρούσα στις παροχές στους πλούσιους δεν θα έχομε τίποτα να φοβηθούμε.

 

 

 

Τσιμέντο

 

 

 

Το τσιμέντο. Το πετρέλαιο του Νότου. Όλα προέρχονται από το τσιμέντο. Δεν υπάρχει οικονομική αυτοκρατορία που να γεννήθηκε στο Νότο και να μη γνώρισε την πορεία των οικοδομών: αγώνας για την ανάθεση εργολαβιών, αποθήκες, τσιμέντο, καθυστερήσεις, λάσπη, τούβλα, ανυψωτήρες, εργάτες...

 

 

 

Το ταλέντο του κατασκευαστή είναι εκείνο του μεσάζοντα και του αρπακτικού. Έχει την ιώβεια υπομονή του συντάκτη γραφειοκρατικών εντύπων, ατελείωτων αναμονών, εξουσιοδοτήσεων που πέφτουν αργά σαν σταγόνες σταλακτίτη. Και βέβαια το ταλέντο του άρπαγα, που είναι ικανός να γυρίζει σε ανυποψίαστες περιοχές, να τις αγοράζει για ένα κομμάτι ψωμί και μετά να τις φυλάει έως ότου κάθε εκατοστό τους και κάθε τρύπα τους να μπορεί να πουληθεί σε απίστευτες τιμές...

 

 

 

Οι τράπεζες ξέρουν να δίνουν στους κατασκευαστές τη μεγαλύτερη πίστωση...

 

 

 

Η αξία του τσιμέντου και των τούβλων είναι η μόνη αληθινή πραγματικότητα που γνωρίζουν οι τράπεζες. Έρευνα, εργαστήριο, αγροτικές καλλιέργειες, βιοτεχνία, οι διευθυντές των τραπεζών τα βλέπουν ως θολό τοπίο, υπερουράνιο, χωρίς βαρύτητα. Δωμάτια, όροφοι, πλακάκια, πρίζες τηλεφώνου και ρεύματος, αυτές είναι οι μόνες αξίες που γνωρίζουν...

 

 

 

Εγώ ξέρω ότι πριν μεταμορφωθούν σε ανθρώπους φωτομοντέλα, σε διευθυντές τραπεζών, σε επιθετικούς παίχτες οικονομικών ομάδων, σε ιδιοκτήτες εφημερίδων, πριν απ’ όλα αυτά και πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχει το τσιμέντο, οι εταιρείες που δουλεύουν με υπεργολαβίες, η άμμος, το χαλίκι, τα παραγεμισμένα φορτηγάκια των εργατών που δουλεύουν νύχτα και εξαφανίζονται το πρωί, οι ανυψωτήρες, οι ψεύτικες ασφαλίσεις. Το πάχος των τοίχων είναι αυτό πάνω στο οποίο βασίζονται όσοι καθοδηγούν την οικονομία...

 

 

 

Ενοχλητικώς οικεία αποσπάσματα από το βιβλίο Γόμορρα του Ρομπέρτο Σαβιάνο όπου μιλά για τα έργα και τις μεθόδους της Μαφίας. Σκόπιμα παρέλειψα το «ιταλικές» πριν από τη λέξη «τράπεζες» για να τονίσω την ομοιότητα.