12162017Σαβ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Όψεις - Απόψεις

Άγιος Βασίλης ο κεντροαριστερός

Όπως χαρούμενα μπαίνουμε στις γιορτές ο δημόσιος διάλογος στη χώρα μας αναθερμαίνεται, καθώς δεν έχουμε λεφτά για πετρέλαιο θέρμανσης, από τη συζήτηση περί της ανασυγκρότησης της κεντροαριστεράς. Μπορούμε μέσα σε αυτό το εορταστικό κλίμα των ημερών να βρούμε ομολογίες ανάμεσα σε αυτή τη συζήτηση και στο μύθο του Άγιου Βασίλη που δεσπόζει στα παιδικά όνειρα ετούτο τον καιρό.

            Ως γνωστόν ο μύθος του Santa Claus στηρίζεται στην πίστη. Ο Άγιος Βασίλη, συμπίλημα της ιστορίας του Αγίου Νικολάου και εκδηλώσεων προς τιμήν Βόρειοευρωπαϊκών προχριστιανικών θεοτήτων, όπως ο Όντιν, παίρνει σταδιακά την σημερινή του μορφή τον 19ο αιώνα κυρίως με το ποίημα «Μια επίσκεψη του Αγίου Νικολάου» (1823) και το παραμύθι «Η ζωή και οι περιπέτειες του Άγιου Βασίλη» (1902). Παράλληλα, η χρήση του μύθου για διαφημίστηκα πόστερ και η προτροπή για κατανάλωση, ως μορφή ηθικής επιβράβευσης του υποτακτικού παιδιού, του χαρίζουν μια σχετική αυτονομία από την ίδια την θρησκευτική πίστη. Έτσι, κάθε παιδάκι ερωτάται μέχρι και σήμερα αν πιστεύει στον Άγιο Βασίλη, κάτι που προϋποθέτει ότι το ίδιο αποδέχεται όχι μόνο την ιδέα ότι ο ερυθρός γενειοφόρος μπαίνει από το καλοριφέρ ή το αερόθερμο του σπιτιού του αλλά και ότι αισθάνεται δικαιούχο αυτής της ηθικής επιβράβευσης.

Υπό αυτό το πρίσμα μπορούμε να κατανοήσουμε σήμερα και τις εξελίξεις στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς. Η πίστη ότι ο προοδευτικός και δημοκρατικό κόσμος σε αυτή τη χώρα μπορεί και πρέπει να εκφραστεί με έναν ενιαίο διακριτό πόλο ανεξάρτητο από την αλλοπρόσαλλη αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται στην πεποίθηση ότι η συναίνεση προς τις επιλογές της σημερινής κυβέρνησης έχει εν τέλει μακροπρόθεσμα να προσφέρει στην συνολική κοινωνική ευημερία του τόπου. Κάθε χρόνο ο εκάστοτε υπουργός ανάπτυξης και ο πρωθυπουργός, εν μέσω μνημονίων, εξαγγέλλει ότι φέτος θα είναι λίγο ζόρικα τα πράγματα αλλά του χρόνου η ανεργία θα είναι πλέον παρελθόν. Αυτά μπορεί να μην τα πιστεύει ούτε ο Σαμαράς πλέον, ο οποίος γαντζώνεται απλώς από την εξουσία όπως ο Dirty Harry από το Magnum του, έχουν όμως ως αποδέκτες τους ανθρώπους που μιλάνε περί κεντροαριστεράς, έχουν ως κοινό τους οραματιστές της κεντροαριστεράς, έχουν ως καλόπιστους υποστηρικτές τους τους υπέρμαχους της δημιουργίας ενός νέου πόλου.

Βεβαίως, δεν είναι όλοι οι μνηστήρες της κεντροαριστεράς της ιδίας κοπής. Η πρωτοβουλία των 58, παραδείγματος χάρη, δεν είναι καν άξια λόγου παρά μόνο ως σύναξη συνταξιούχων υπουργών. Έχει, μάλιστα, τόσο έντονο το στίγμα της παρέμβασης για τη δημιουργία της από παράγοντες εξωτερικούς του πολιτικού συστήματος, εν προκειμένου από το εκδοτικό συγκρότημα που πάντοτε στήριζε τα κόμματα του κέντρου και τώρα έχει μείνει χωρίς «προστατευόμενο», που θα μπορούσαμε να αντλήσουμε παραλληλισμούς με τη δεκαετία του ’60. Ως γνωστόν, η Ένωση Κέντρου συγκροτείται ως ανάχωμα απέναντι στην διεύρυνση της Ε.Δ.Α. μετά το 1958 στο πλαίσιο μιας πολύπλευρης στρατηγικής ανάσχεσης του εσωτερικού εχθρού με την εμπλοκή του στέμματος. Πριν να αποκτήσει η ίδια την δική της απροσδόκητη κοινωνική δυναμική ήταν ήδη αποτέλεσμα ανακτορικής παρέμβασης που προσπαθούσε να υπερβεί τις διαιρέσεις και τους ηγεμονισμούς των παραγόντων του κεντρώου χώρου προς όφελος του εθνικού συμφέροντος. Αν αποδεικνύει κάτι η κίνηση των 58 είναι ακριβώς ότι τα συγκροτήματα των ΜΜΕ σήμερα έχουν την ισχύ εξωθεσμικού κέντρου με τρόπο ανάλογο με το Παλάτι προδικτατορικά.

            Το κόμμα του Φώτη Κουβέλη βεβαίως, ο έτερος πόλος του πόλου, είναι τελείως διαφορετική περίπτωση. Κόμμα αυστηρά προσωποπαγές με πρόεδρο που χαρακτηρίζεται από χριστιανικού τύπου ναρκισσισμό, που πλέον μιλάει στο τρίτο ενικό για τον εαυτό του, η ΔΗΜΑΡ είναι ένας χώρος που κουβαλάει ομολογουμένως μια άλφα παρακαταθήκη. Τα μέλη της ΔΗΜΑΡ δεν έχουν καμία ευθύνη για την κατάντια τούτης της χώρας και σε αυτό ήμαστε διατεθειμένοι να παραβλέψουμε ότι έχουν συνάψει πλέον συνεργασίες με προσωπικότητες όπως ο κύριος Λοβέρδος, που έχει διαπρέψει στην εισαγωγή ρυθμίσεων που ελαχιστοποιούν την εργασιακή νομοθεσία, όταν αυτή ακόμα υπήρχε, και στην περίπτωση των οροθετικών γυναικών που μόνο ένα αστέρι δεν τους κόλλησε στο πέτο και μια επιγραφή «Ich bin ein Juden». Παρόλα αυτά, αξίζει σε αυτό το κόμμα μια πιο ήπια κριτική που να στηρίζεται όχι μόνο σε αυτά που κάνανε, αλλά και σε αυτά που λένε, στα πιστεύω και τις πεποιθήσεις τους.

Τι είπε λοιπόν ο κύριος Κουβέλης στην πρόσφατη ομιλία του στο κλείσιμο των εργασιών του συνεδρίου της ΔΗΜΑΡ στα μέσα του Δεκέμβρη; Ότι το κόμμα του, έχοντας συναίσθηση της ευθύνης απέναντι στη χώρα, σύναψε μια προγραμματική συμφωνία μετά τις εκλογές πιστεύοντας ότι η υλοποίηση αυτών των δεσμεύσεων ήταν δυνατή με το πολιτικό προσωπικό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Μας είπε ότι, πάντα με ευθύνη, η ΔΗΜΑΡ προσπάθησε σε μια συμμαχία με δηλωμένους ακροδεξιούς να προωθήσει ένα νόμο για την ιθαγένεια των μεταναστών, να προστατέψει την εργασιακή νομοθεσία, να συμβάλει στον εξορθολογισμό του δημοσίου χωρίς οριζόντιες περικοπές και να συμβάλει στην τήρηση της δημοκρατικής νομιμότητας που επί μνημονίων είχε κομματάκι λαβωθεί. Και τι είπε ο κύριος Κουβέλης ότι επέτυχε από αυτή του την προσπάθεια; Η εξάρθρωση της εργασιακής νομοθεσίας ήταν, κατά δήλωσή του, τμήμα της ατζέντας της κυβέρνησης και όχι της Τρόικας, το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο εμποδίστηκε με απευθείας παρέμβαση του Μαξίμου, οι έγκριτοι και σεβάσμιοι επιστήμονες κύριοι Μανιτάκης και Ρουπακιώτης αντιμετωπίστηκαν ως αποδιοπομπαίοι τράγοι από τον κάθε αμόρφωτο λιβελογράφο που στήριζε τις απολύσεις και το κλείσιμο της ΕΡΤ κατέταξε τη χώρα στο επίπεδο της μπανανίας αναφορικά με τον σεβασμό των δημοκρατικών θεσμών και του πολιτεύματος. Και όλα αυτά με την συνευθύνη της «αριστεράς της ευθύνης». Σε όλα αυτά ο κ. Κουβέλης απαντά ότι ορθώς έπραξε ότι έπραξε, ορθώς υπεύθυνα συμμετείχε στην κυβέρνηση, ορθώς υπεύθυνα αποσύρθηκε από την κυβέρνηση και ορθώς σήμερα αρνείται να αναπροσανατολίσει την εκλογική του στρατηγική και επιμένει στην δυνητική στήριξη ενός μελλοντικού υπεύθυνου, σαν και του λόγου του, πολιτικού μπλοκ των τέως καθεστωτικών κομμάτων.

            Όπως όμως και ο μύθος του Άγιου Βασίλη έτσι και ο μύθος της κεντροαριστεράς έχει και αυτός τα όρια του. Όταν αποδεδειγμένα οι πολιτικές της ακραίας λιτότητας οδηγούν στην πλήρη αποσάρθρωση του κοινωνικού ιστού, αδυνατούν να βοηθήσουν την οικονομία να ανακάμψει και οδηγούν την χώρα σε μια άνευ προηγουμένου υποχώρηση των δημοκρατικών κεκτημένων της τότε ακόμα και γενικόλογες και μετριοπαθείς φιλοδοξίες, όπως η δημοκρατία, η κοινωνική συνοχή και η εξυγίανση του δημοσίου, δεν μπορούν να υπερασπιστούν παρά μόνο από ριζοσπαστικές πολιτικές και μαχητικές μορφές εκφοράς του πολιτικού λόγου. Όταν ο Ρούντολφ ο Τάρανδος απολύθηκε προ 6μήνου, ο Μπλίτζεν μπήκε σε τάγματα εφόδου και μαχαίρωσε τον Ντόνερ επειδή τον πέρασε για τάρανδο από το Πακιστάν, τα ξωτικά δουλεύουν με ατομικές συμβάσεις για ένα ξεροκόμματο και ο Πασχαλινός κούνελος αγόρασε κοψοχρονιά το μέχρι πρόσφατα δημόσιο έλκηθρο, τότε, κάπου εκεί, ο μύθος του Άγιου Βασίλη και οι προσδοκίες των παιδιών ότι η συμμόρφωσή μας θα φέρει στο μέλλον πλουσιοπάροχα δώρα κάπου εκεί αρχίζει να καταρρέει. Και κάπου εκεί η συζήτηση περί κεντροαριστεράς χάνει το νόημά της μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα.