Στήλη Άλατος

Φύλλο 121 Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2014

 

Παράξενες συναντήσεις

 

Χθες ήταν παράξενη η νύχτα.

 

Το φεγγάρι φαινόταν λίγο απ’ το παραθυρό μου.

Οι γείτονες όλοι είχαν κλειδαμπαρωθεί

 

στους τέσσερις τοίχους των σπιτιών τους

 

(μαζί τους κι εγώ).

 

Περασμένα μεσάνυχτα .

 

Τα σκουπιδιάρικα απεργούσαν.

 

Κι έξω στον έρημο δρόμο

 

είχαν μαζευτεί, μπροστά στην πόρτα μου ακριβώς,

 

οι αδέσποτοι σκύλοι όλου του κόσμου

 

που κατοικούν

 

σε κάθε ποίημα που γράφτηκε ποτέ.

 

 

 

 

 

Με λίγα λόγια

 

 

 

Η πόλη μου;

 

Να σας μιλήσω για την πόλη μου...

 

Παράγει εξαίρετα κρασιά

 

κι ατέλειωτες ιστορίες φρίκης.

 

 

 

 

 

Ο άνθρωπος που θα έσωζε τον κόσμο

 

 

 

Καμιά φορά σκέφτομαι ν’ αλλάξω τον κόσμο

 

όμως μου λείπει το θάρρος.

 

Γι’ αυτό αγόρασα δυο δεκανίκια.

 

 

 

Οι φίλοι πάντα κολακευτικοί

 

μου λένε να τα επιχρυσώσω.

 

 

 

 

 

Ο τύπος στη γωνία

 

 

 

Ο τύπος στη γωνία που ζητιανεύει

 

είναι τυφλός.

 

Μόνο το βράδυ, όταν ανάβει

 

το μοναδικό του τσιγάρο,

 

φέγγει η καύτρα στο πρόσωπό του

 

σαν ένα κυκλώπειο κατακόκκινο μάτι

 

και για λίγες στιγμές βλέπει ξανά

 

όλο τον έρημο κόσμο

 

απ’ την αρχή.

 

Παιδικό

 

 

 

Τα μικρά παιδιά κοιμούνται

 

με το μικρό τους χέρι έξω απ’ την κουβέρτα

 

σαν να χαϊδεύουν μια αόρατη θάλασσα.

 

Κοιμούνται και βλέπουν μες στον ύπνο τους

 

μάγισες και ξωτικά και μαγεμένα δάση

 

όλο κινδύνους.

 

Κι ίσως εκεί στη μέση του ονείρου τους

 

να σκέφτονται:

 

« αύριο θα τα πω όλα στον μπαμπά μου»

 

Κι αλλάζουνε πλευρό στον ύπνο τους

 

τα μικρά παιδιά

 

που κοιμούνται

 

κι έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη

 

στις αποφάσεις μας

 

που θα γεννήσουν

 

τους μελλοντικούς τους εφιάλτες.