12182017Δευ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Η Σύριγγα του Πάνα

Μια καλή χρήση του “Εγώ”

skitso sel 5

Ακούγεται συχνά μεταξύ αστείου και σοβαρού ότι μακάρι να ήταν συχνότερα οι εκλογές ώστε να γίνεται και κανένα έργο. Η ειρωνεία είναι προφανής ως αντίδραση για την εικόνα που βλέπομε και σήμερα: τρύπες και μπαλώματα που έχουν γεμίσει την Ελλάδα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Φυσικά η εικόνα συμπληρώνεται και με αντίστοιχο αριθμό εγκαινίων, παρατών και ταρατατζούμ. Η ψευτιά είναι τέτοια που διακρίνεται και στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών με τα μόνιμα, παγωμένα χαμόγελα.

 

Τι μας μαθαίνει όμως αυτή η εικόνα; Το πρώτο είναι ότι το κάνουν διότι το θεωρούν αποτελεσματικό. Με δύο τρόπους μπορεί η πρακτική αυτή να είναι αποτελεσματική.

 

Ο ένας είναι ο κόσμος να είναι χαζός, αμνήμων ή αχάμπαρος (ή όλα μαζί). Χαζός και χάφτει αυτά τα ψέματα, ή αμνήμων και δεν συγκρίνει με την αμέσως προηγούμενη προεκλογική περίοδο (όπου πιθανώς εγκαινιάστηκαν τα ίδια έργα) ή αχάμπαρος και δεν αναρωτιέται «τι έγινε βρε παιδί μου και σε δύο μήνες έχουν ολοκληρωθεί εκατοντάδες έργα;».

 

Ο άλλος τρόπος είναι ο κόσμος να είναι αδιάφορος και χειραγωγούμενος. Τόσο αδιάφορος που δεν θα τους πάρει με τις πέτρες για το χοντρό δούλεμα και χειραγωγούμενος αφού έχει  ξεχάσει πως λειτουργεί η δημοκρατία. Πώς δηλαδή οι άνθρωποι κάνουν κουμάντο στις τύχες τους.

 

Συνδυάζοντας τις δυο κατηγορίες, εκτιμούν, και βασίζονται στο ότι όλο και κάποιοι από τους αμνήμονες, αχάμπαρους ή χαζούς θα υπάρχουν που θα τσιμπήσουν. Αλλιώς η όλη διαδικασία δεν θα είχε νόημα.

 

Το δεύτερο είναι ότι δεν ξέρουν να κάνουν κάτι άλλο. Έτσι το βρήκαμε κι έτσι το πάμε. Αφού δούλεψε μέχρι σήμερα, θα δουλέψει ξανά. Αυτό όμως δεν μεταφράζεται σε αδιαφορία; έλλειψη φαντασίας;  Δεν μεταφράζεται ότι μοναδικό στόχος είναι η διατήρηση του θώκου; - της καρέκλας;

 

Σε ότι αφορά στους ανθρώπους της πρώτης κατηγορίας δεν μπορεί να γίνει τίποτε άμεσα. Η απάντηση είναι Παιδεία και η παιδεία θέλει χρόνο - γενιές. Σε ότι έχει να κάνει με τη δεύτερη κατηγορία (αδιαφορία, απουσία δημοκρατίας) μπορεί άραγε; Έχομε λόγο;

 

Όσοι από μας μιλάνε μια ξένη γλώσσα θα έχουν παρατηρήσει ότι αν περάσει χρόνος που δεν την εξασκούμε, την ξεχνάμε. Αν όμως δοθεί η ευκαιρία να βρεθούμε με μια ξενόφωνη παρέα αρχίζει με ζόρισμα, άγχος και κομπιάσματα να ξανάρχεται, ενώ σε λίγες μέρες είναι σαν να μην σταματήσαμε ποτέ να μιλάμε. Αν μάλιστα συνεχιστεί η εξάσκηση, γινόμαστε ακόμη καλύτεροι σε λεξιλόγιο και προφορά.

 

Τις πρώτες μέρες των πλατειών το κυρίαρχο σχόλιο ήταν ότι καθένας έλεγε ότι νάναι. Από πολιτική μέχρι ποδόσφαιρο, από προσωπικά δράματα μέχρι θεωρίες συνωμοσίας. Ήταν όμως εντυπωσιακή η ωρίμανση τόσο στη θεματολογία όσο και στο βάθος που προχωρούσαν οι συζητήσεις. Όχι μόνο η ωρίμανση αλλά και η ταχύτητα με την οποία επήλθε. Από κει που δεν το περιμέναμε έγινε το μαγικό: Αντί να περιμένει ο κόσμος τις 8 για να ενημερωθεί από τις ειδήσεις, πήγαινε και δημιουργούσε την είδηση ο ίδιος. Από την ικανοποίηση μιας ιδιότυπης μαζικής “ψυχοθεραπείας” όπου ακουγόταν οτιδήποτε, περάσαμε στην ικανοποίηση της βαθιάς και με ουσία αλληλεπίδραση μεταξύ ελεύθερων ανθρώπων. 

 

Οι αναρχικοί λένε ότι αν οι εκλογές άλλαζαν τα πράγματα θα ήταν παράνομες. Και έχουν δίκιο αν περιμένομε μόνο από τις εκλογές. Αν για τέσσερα χρόνια καθόμαστε γκρινιάζοντας στον καναπέ και βγαίνομε μόνο (συνήθως με βαριά καρδιά) για να ρίξομε το χαρτάκι στην κάλπη. Αν το χαρτάκι γίνει μια μόνο στιγμή από το καθημερινό μας ανακάτεμα με ότι μας αφορά τότε οι αναρχικοί έχουν άδικο. Να τους το δείξομε.

 

Αυτό που θέλω να πω με τα τρία παραπάνω παραδείγματα είναι απλό. Δημοκρατία βυζαίνομε από τα γενοφάσκια μας. Ξέρομε τι και πως πρέπει να το κάνομε. Σήμερα ξέρομε ότι δεν υπάρχει και άλλη λύση. Ή θα πάρομε τις ζωές μας στα χέρια μας ή θα μας βουτήξουν ακόμη πιο βαθιά σε αυτό το κακέκτυπο “ δουλειά – τηλεόραση – ύπνος” που πάνε να μας σερβίρουν για ζωή (και αυτό ΑΝ έχομε δουλειά). Ζωή εν τάφω, όσο στολισμένος και να είναι. Η δημοκρατία, η συμμετοχή, είναι όπως η γλώσσα που ανέφερα παραπάνω: όσο περισσότερο την εξασκούμε τόσο καλύτερη γίνεται.

 

Ο τρόπος είναι πρώτα να κοιτάξουμε μέσα μας και να πούμε “όχι άλλα ψέματα”. Κυρίως όχι άλλα ψέματα στον εαυτό μας. Είναι ζόρικο και ενίοτε πονάει.  Πληρώνει όμως με μια μοναδική αίσθηση ξαλαφρώματος σαν να ξαναγίνεσαι παιδί. Και παιδί σημαίνει φασαρία και χαρά, δηλαδή ζωή, όσο και να ενοχλεί τους “μεγάλους”.

 

Σου λένε ψέματα ότι “αυτά είναι βρώμικα πράγματα, άσε εμάς που ξέρομε”. Και σε κοροϊδεύουν με τέσσερα χρόνια ψέμματα και κερασάκι στην τούρτα έργα- στάχτη στα μάτια.  Φτύσε τους το στα μούτρα και στην ερώτηση ποιος κάνει κουμάντο απάντησε “κι εγώ”.