12122017Τρι
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Από Μήνα σε Μήνα

Ο πολιτισμός των υβριδίων

Γράφει ο Αντώνης Περιβολάκης

             Όταν ήμουν μικρός θυμάμαι μια τηλεοπτική διαφήμιση που απευθνόταν κυρίως στον αγροτικό πληθησμό της χώρας, τότε που  το να είσαι αγρότης ήταν μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας. Το προιόν αυτό χαρακηριζόταν ως "υβρίδιο καλαμποκιού".

Η σχέση της οικογένειάς μου με την επαγγελματική αγροτική παραγωγή ήταν η ίδια με τη σχέση που έχουν οι δεκαοχτούρες με τα ανώτερα μαθηματικά. Παρ όλα αυτά η λέξη "υβρίδιο" μού καρφώθηκε στο μυαλό και μετά από πολλές - πολλές προβολές της διαφήμισης αποφάσισα να μάθω τι σημαίνει η συγκεκριμένη λέξη. Τελικά κατάλαβα πως το "υβρίδιο" δεν είναι παρά αποτέλεσμα γεννετικής κυρίως ανάμιξης ετερόκλητων κατά κάποιο τρόπο ειδών. Φυσικά αναρατήθηκα "καλό είναι αυτό τώρα;".

Το προκάλυμα του σοβαροφανούς ονόματος ηχούσε τόσο πειστικό στα αυτιά μου που δέχθηκα ότι το υβρίδιο πρέπει να είναι κάτι καλό. Εξάλλου το προβαλλει καθε μέρα και η τηλεόραση, σκέφτηκα. Άρα ποιος τολμά να αμφισβητήσει; Καλώς έχουν λοιπόν και υπάρχουν τα υβρίδια. Αυτά στα τέλη της 1ης δεκαετίας της ζωής μου.

Σήμερα, 35 χρόνια αργότερα, διαπιστώνω ότι στις μέρες μας το "υβρίδιο" είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση... Και δεν μιλάω για τα μεταλλαγμένα τρόφιμα που έχουμε στο καθημερινό μας διαιτολόγιο. Ισχυρίζομαι ότι αυτά τα τρόφιμα καταναλώνονται από μια κοινωνία "υβριδίων". Στη λεξη δεν βάζω κατά  ανάγκη αρνητικό πρόσημο, αφού εκ των πραγμάτων δεν μπορώ αφού ο ... υβριδικός τους χαρακτήρας δεν μού το επιτρέπει.

            Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις περί υβριδισμού και ... υβριδικών όντων  στη σύγχρονη κοινωνία ήταν η ανάδειξη ενός συγκεκριμένου ανθρώπου στην 1η θέση του φετινού διαγωνisμού της Eurovision.  Το όνομα αυτού του πλάσματος είναι Κοντσίτα Βουρστ, απροσδιορσίστου, φύλου, απροσδιορίστου  και προσανατολισμού γενικότερα...

Θα ήθελα να δηλώσω εξ αρχής πως όχι μόνο δεν έχω πρόβλημα με τους ανθρώπους διαφορετικού προσανατολισμού από αυτόν του λεγόμενου straight αλλά δηλώνω και οπαδός των κινημάτων σεξουαλικής απελευθέρωσης. Δεν παρακολουθώ ποτέ Γιουροβίζιον. Δηλώνω εξ αρχής εχθρός του διαγωνισμού, ενός θεσμού που αποθεώνει το show και όχι τη μουσική ούτε το φυσικό ταλέντο ούτε την ελεύθερη έκφραση. Υπακούει με ιεραποστολική ακρίβεια στους κανόνες του τηλεοπτικού show και δεν προάγει τίποτα το καλλιτεχνικό.

Αν ο συμμετέχων δεν είναι κατασκευή των "κουτιών" της showbiz δεν έχει παρά ελάχιστες ελπίδες. Εξάλλου σε αυτούς τους κανόνες είναι εθισμένο και το κοινό που ψηφίζει. Αλλά εδώ δεν θα συζητήσουμε για το θεσμό αλλά για την εικόνα αυτού τουανθρώπου που κυκλοφορεί σε δισεκατομμύρια οθόνες. Δεν με ενδιαφέρει πως θα χαρακτηριστεί αυτό που θα πω: η εικόνα του Βουρστ την επόμενη μέρα του διαγωνισμού από την οθόνη του Youtube μου προκέλεσε έντονη αναγούλα και, φυσικά, έκτοτε αυτή η εικόνα συνδυάζεται με φρίκη.

Λυπάμαι, αλλά ο οπισθοδρομικός εγκέφαλός μου, εγκέφαλος ενός ανθρώπου που έχει κάνει παρέα με πάρα πολύ κόσμο, που έχει καθίσει στο ίδιο τραπέζι με ανθρώπους ετερόκλητων προσανατολισμών καθώς και με τραβεστί, αυτός ο υπανάπτυκτος εγκέφαλος που διαθέτω κινητοποίησε αυτομάτως τον μηχανισμό παραγωγής εμετού. Η εικόνα άντεξε στα ματια μου για 5 περίπου δευτερόλεπτα και μετά προτίμησα να μην ξαναέρθω σε επαφή με την εικόνα αυτού του ανθρώπινου όντος που είναι κατασκευή του μεγάλου εργαστηρίου της showbiz (ένα έργαστήριο που , ειρήσθω εν παρόδω, φτιάχνει κάποιες φορές μικρά διαμάντια με ακόμα βραχύτερη ημερομηνία λήξης).

            Αλλά ας πούμε ότι εγώ ανήκω σε μια μειοψηφία που δεν μπορεί να δεχθεί ότι το πρόβλημα της "υπεράσπισης" της δημόσιας σεξουαλικής εικόνας μιας fusion παρεγχυματικής ανθρώπινης ύπαρξης είναι πολύ σημαντικότερο από τα χημικά της Συρίας που απολαμβάνουν το πρώτο καλοκαίρι τους στη θάλασσα της Μεσογείου και, πολύ σύντομα θα κάνουν θα ... διεισδύσουν στα σώματα των κολυμβητών όλης της Μεσογείου, αναξαρτήτως του σεξουαλικού τους προσανατολισμού. Ας πούμε ότι εγώ έχω μπερδέψει, την αισθητική με την τέχνη, με την πολιτική, με την κοινωνιολογία, με το δικαίωμα της ελέυθερης έκφρασης, με την ερωτική επιθυμία, με το image , με το ταλέντο και με τη βούρτσα γενικότερα. Δικαίωμά μου στο τέλος - τέλος σε εποχές υβριδίων ζούμε, υβριδικές σκέψεις παράγω κι εγώ...

            Όταν πριν από ένα περίπου αιώνα ο πλανήτης άρχισε να παράγει τα πρώτα ψήγματα βιοχημανοποιημένου πολιτισμού υπό την ομπρέλα ενός προτάγματος που λεγόταν "μεταμοντερνισμός", δηλαδή ενός προτάγματος που έδινε σημασία στη μορφή και όχι στο περιεχόμενο, αυτό ηταν η απαρχή ανάπτυξης μιας αντίληψης που έλεγε "no limits".

Η κατάργηση των συνόρων μπορεί να είναι μια ιδέα την οποία εμείς οι φερόμενοι οπαδοί των επαναστατικών και πέραν της αριστεράς ιδεολογιών θα πρέπει να υπερσπιστούμε και αυτό γίνεται εδώ και χρόνια. Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι όλα αυτό δεν είναι παρά μια ιδεολογική πρόφαση προκειμένου να εγκαθίσται ως ιδέα πολιτική και κοινωνιολογική στις συνειδήσεις μας ότι το πραγματικό "no limits" είναι στο μακρύ χέρι αυτών που έχουν την οικονομική εξουσία και η οποία δε γνωρίζει κανένα limit ΠΟΥΘΕΝΑ. Συνεπώς, το προβλημά μου δεν είναι να ηθικολογήσω και να προτείνω την ειρηνική συνύπαρξη των gay, lesbians και straight ούτε το αν θα απορίψω τις νέες εκφάνσεις και όψεις φυτικών, ζωικών ή ανθρώπινων όντων που κατασκευάστηκαν σε εργαστήρια, συντηρούνται με χάπια διαφόρων ειδών και αποτελούν υποδείγματα για τα προιόντα παραγωγής ανθρώπινων όντων για το μέλλον.

Το ον αυτό που λέγεται Κοντσίτα Βουρστ θα έχει ένα πολύ αμφίβολο μέλλον που δεν θα έχει τίποτα το κοινό με τη μοίρα των περιισότερων από εμάς ανθρώπων που γεννηθήκαμε υπό τον παλαιάς κοπής άνθρωπο που ξεχώριζε τον άνδρα από τη γυναίκα. Θα έχει ένα θάνατο παρόμοιο με υατό ν που έχουν οι μεγάλοι σταρ του αθλητισμού που επίσης συντηρούνται όλη τους τη βραχεία και ανούσια ζωή με χάπια. Φοβάμαι πως η επόμενη γενιά από εμάς  όχι μόνο δεν θα γνωρίζει τη διάκριση αρσενικού - θηλυκού , αυτό θα θεωρείτα ένα θέμα καθαρά ... χρωμοσομικού τύπου. Το ζήτημα λοιπόν θα είναι η νομιμοποίηση του να μπορεί να επιλέγει το σύστημα το image σου ανάλογα με τις ανάγκες για τις οποίες θα θελει αυτό να σε χρησιμοποιήσει. Τα "ανθρώπινα" όντα θα είναι απλώς "γρανάζια" ενός μηχανισμού που θα εξυπηρετεί την εξουσία για την παραγωγή υπεραξίας.

            Όταν πριν από πολλές δεκαετίες ο θεωρητικός του αναρχισμού Κροπότκιν ερχόταν σε αντιπαράθεση με αναρχικούς της εποχής του για το ζήτημα της υπεράσπισης του θεσμού της οικογένειας (οι τότε ανρχικοί πίστευαν ότι ο θεσμός πρέπει να καταργηθεί στις αναρχικές κοινωνίες) ήξερε τι έκανε.

Σήμερα υπάρχει μια πληθώρα σκεπτόμενων και ανήσυχων Ευρωπαίων που αναγνωρίζει πως ένα από τα πράγματα που μας κρατούν ζωντανούς ακόμα στην Ελλάδα είναι ο θεσμός της οικογένειας. Αναγνωρίζουν ότι αυτό που μας "σώνει" σαν ανθρώπους δεν είναι ούτε η ανύπαρκτη, πλέον, αντίσταση ούτε τίποτα. Παρόμοιο σάρωμα σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης θα είχε επιφέρει την πλήρη διάλυση των παντων εν μία νυκτί. Το πειραματόζωο που λέγεται Ελλάδα, το μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης υπερασπίζεται ακόμα παλαιού τύπου αξίες όπως ο σωτήριος θεσμός της οικογένειας που επιβάλλεται να τεθεί η ύπαρξη του με νέους όρους και αυτό θα γίνει εδώ.  Και για να υπάρχει αυτός ο υπεράνω ιδεολογιών θεσμός πρέπει να υπάρχει η διάκριση των ρόλων.

Αλλιώς οι άνθρωποι για να υπάρξουν θα επιβιώνουν με τη χρήση χαπιών τόσο σε βιολογικό όσο και σε ψυχικό επίπεδο (αν και τα δύο επίπεδα τα ξεχωρίζω γαι λόγους καθαρά μεταξύ μας συνεννόησης). Αν σήμερα σε όλο τον κόσμο πληθαίνουν τα άτομα απροσδιόριστου ερωτικού ή σεξουαλικού προσανατολισμού είναι γιατί πρόκειται για άτομα που αναπτύχθηκαν σε περιβάλλοντα τρόπον τινά "αρρωστημένα". Και τα χαρακτηρίζουμε αρρωστημένα διότι δεν ήταν οικογενειακά περιβάλλοντα που πρότασαν την αγάπη και την καλλιέργει απρος το νεότερο μέλος αλλά την κτητικότητα στα πλαίσια μιας καπιταλιστικής fusion χαοτικής κοινωνίας που αδυνατεί να πάρει αποφάσεις για τον εαυτό της.

Το περιβάλλον στην χώρα μας κρατά αντιστάσεις ο κονωνικός ιστός υπάρχει ακόμα αλλά παραπαίει. "Κλείστε τις τηλεοράσεις, ανοίξτε τα μυαλά σας" αυτό θα πρέπει να είναι το άμεσο κυρίαρχο πολιτικό σύνθημα του επόμενου διαστήματος. Όχι να βλέπετε αλλά να κοιτάζετε. Η εικόνα ενός Κοντσίτα Βουρστ είναι η εικόνα ενός "Ανθρώπου" από το πολύ πολύ κοντινό μέλλον.

Αυτό που με τρομάζει περισσότερο από όλα είναι πως η εικόνα αυτού του ανθρώπου δεν θα είναι αντικείμενο προσωπικής ή κοινωνικής επιλογής των ανθρώπων αλλά αντικείμενο από τα πάνω επιβολής με το πρόσχημα των "δημοκρατικών" ψηφοφοριών. Και με το ίδιο πρόσχημα θα επιβληθεί η "ελευθερία" της παιδεραστίας και της κτηνοβασίας (τα γονίδια φταίνε, μας λένε, όχι εμείς). Μια αρρωστημένη κοινωνία που δεν θα μπορεί να παρεκλίνει ρούπι από τις αρχές του Brave New World του Aldus Huxley...

 

Γράφει ο Αντώνης Περιβολάκης

 

            Όταν ήμουν μικρός θυμάμαι μια τηλεοπτική διαφήμιση που απευθνόταν κυρίως στον αγροτικό πληθησμό της χώρας, τότε που  το να είσαι αγρότης ήταν μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας. Το προιόν αυτό χαρακηριζόταν ως "υβρίδιο καλαμποκιού". Η σχέση της οικογένειάς μου με την επαγγελματική αγροτική παραγωγή ήταν η ίδια με τη σχέση που έχουν οι δεκαοχτούρες με τα ανώτερα μαθηματικά. Παρ όλα αυτά η λέξη "υβρίδιο" μού καρφώθηκε στο μυαλό και μετά από πολλές - πολλές προβολές της διαφήμισης αποφάσισα να μάθω τι σημαίνει η συγκεκριμένη λέξη. Τελικά κατάλαβα πως το "υβρίδιο" δεν είναι παρά αποτέλεσμα γεννετικής κυρίως ανάμιξης ετερόκλητων κατά κάποιο τρόπο ειδών. Φυσικά αναρατήθηκα "καλό είναι αυτό τώρα;". Το προκάλυμα του σοβαροφανούς ονόματος ηχούσε τόσο πειστικό στα αυτιά μου που δέχθηκα ότι το υβρίδιο πρέπει να είναι κάτι καλό. Εξάλλου το προβαλλει καθε μέρα και η τηλεόραση, σκέφτηκα. Άρα ποιος τολμά να αμφισβητήσει; Καλώς έχουν λοιπόν και υπάρχουν τα υβρίδια. Αυτά στα τέλη της 1ης δεκαετίας της ζωής μου. Σήμερα, 35 χρόνια αργότερα, διαπιστώνω ότι στις μέρες μας το "υβρίδιο" είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση... Και δεν μιλάω για τα μεταλλαγμένα τρόφιμα που έχουμε στο καθημερινό μας διαιτολόγιο. Ισχυρίζομαι ότι αυτά τα τρόφιμα καταναλώνονται από μια κοινωνία "υβριδίων". Στη λεξη δεν βάζω κατά  ανάγκη αρνητικό πρόσημο, αφού εκ των πραγμάτων δεν μπορώ αφού ο ... υβριδικός τους χαρακτήρας δεν μού το επιτρέπει.

            Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις περί υβριδισμού και ... υβριδικών όντων  στη σύγχρονη κοινωνία ήταν η ανάδειξη ενός συγκεκριμένου ανθρώπου στην 1η θέση του φετινού διαγωνisμού της Eurovision.  Το όνομα αυτού του πλάσματος είναι Κοντσίτα Βουρστ, απροσδιορσίστου, φύλου, απροσδιορίστου  και προσανατολισμού γενικότερα... Θα ήθελα να δηλώσω εξ αρχής πως όχι μόνο δεν έχω πρόβλημα με τους ανθρώπους διαφορετικού προσανατολισμού από αυτόν του λεγόμενου straight αλλά δηλώνω και οπαδός των κινημάτων σεξουαλικής απελευθέρωσης. Δεν παρακολουθώ ποτέ Γιουροβίζιον. Δηλώνω εξ αρχής εχθρός του διαγωνισμού, ενός θεσμού που αποθεώνει το show και όχι τη μουσική ούτε το φυσικό ταλέντο ούτε την ελεύθερη έκφραση. Υπακούει με ιεραποστολική ακρίβεια στους κανόνες του τηλεοπτικού show και δεν προάγει τίποτα το καλλιτεχνικό. Αν ο συμμετέχων δεν είναι κατασκευή των "κουτιών" της showbiz δεν έχει παρά ελάχιστες ελπίδες. Εξάλλου σε αυτούς τους κανόνες είναι εθισμένο και το κοινό που ψηφίζει. Αλλά εδώ δεν θα συζητήσουμε για το θεσμό αλλά για την εικόνα αυτού τουανθρώπου που κυκλοφορεί σε δισεκατομμύρια οθόνες. Δεν με ενδιαφέρει πως θα χαρακτηριστεί αυτό που θα πω: η εικόνα του Βουρστ την επόμενη μέρα του διαγωνισμού από την οθόνη του Youtube μου προκέλεσε έντονη αναγούλα και, φυσικά, έκτοτε αυτή η εικόνα συνδυάζεται με φρίκη. Λυπάμαι, αλλά ο οπισθοδρομικός εγκέφαλός μου, εγκέφαλος ενός ανθρώπου που έχει κάνει παρέα με πάρα πολύ κόσμο, που έχει καθίσει στο ίδιο τραπέζι με ανθρώπους ετερόκλητων προσανατολισμών καθώς και με τραβεστί, αυτός ο υπανάπτυκτος εγκέφαλος που διαθέτω κινητοποίησε αυτομάτως τον μηχανισμό παραγωγής εμετού. Η εικόνα άντεξε στα ματια μου για 5 περίπου δευτερόλεπτα και μετά προτίμησα να μην ξαναέρθω σε επαφή με την εικόνα αυτού του ανθρώπινου όντος που είναι κατασκευή του μεγάλου εργαστηρίου της showbiz (ένα έργαστήριο που , ειρήσθω εν παρόδω, φτιάχνει κάποιες φορές μικρά διαμάντια με ακόμα βραχύτερη ημερομηνία λήξης).

            Αλλά ας πούμε ότι εγώ ανήκω σε μια μειοψηφία που δεν μπορεί να δεχθεί ότι το πρόβλημα της "υπεράσπισης" της δημόσιας σεξουαλικής εικόνας μιας fusion παρεγχυματικής ανθρώπινης ύπαρξης είναι πολύ σημαντικότερο από τα χημικά της Συρίας που απολαμβάνουν το πρώτο καλοκαίρι τους στη θάλασσα της Μεσογείου και, πολύ σύντομα θα κάνουν θα ... διεισδύσουν στα σώματα των κολυμβητών όλης της Μεσογείου, αναξαρτήτως του σεξουαλικού τους προσανατολισμού. Ας πούμε ότι εγώ έχω μπερδέψει, την αισθητική με την τέχνη, με την πολιτική, με την κοινωνιολογία, με το δικαίωμα της ελέυθερης έκφρασης, με την ερωτική επιθυμία, με το image , με το ταλέντο και με τη βούρτσα γενικότερα. Δικαίωμά μου στο τέλος - τέλος σε εποχές υβριδίων ζούμε, υβριδικές σκέψεις παράγω κι εγώ...

            Όταν πριν από ένα περίπου αιώνα ο πλανήτης άρχισε να παράγει τα πρώτα ψήγματα βιοχημανοποιημένου πολιτισμού υπό την ομπρέλα ενός προτάγματος που λεγόταν "μεταμοντερνισμός", δηλαδή ενός προτάγματος που έδινε σημασία στη μορφή και όχι στο περιεχόμενο, αυτό ηταν η απαρχή ανάπτυξης μιας αντίληψης που έλεγε "no limits". Η κατάργηση των συνόρων μπορεί να είναι μια ιδέα την οποία εμείς οι φερόμενοι οπαδοί των επαναστατικών και πέραν της αριστεράς ιδεολογιών θα πρέπει να υπερσπιστούμε και αυτό γίνεται εδώ και χρόνια. Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι όλα αυτό δεν είναι παρά μια ιδεολογική πρόφαση προκειμένου να εγκαθίσται ως ιδέα πολιτική και κοινωνιολογική στις συνειδήσεις μας ότι το πραγματικό "no limits" είναι στο μακρύ χέρι αυτών που έχουν την οικονομική εξουσία και η οποία δε γνωρίζει κανένα limit ΠΟΥΘΕΝΑ. Συνεπώς, το προβλημά μου δεν είναι να ηθικολογήσω και να προτείνω την ειρηνική συνύπαρξη των gay, lesbians και straight ούτε το αν θα απορίψω τις νέες εκφάνσεις και όψεις φυτικών, ζωικών ή ανθρώπινων όντων που κατασκευάστηκαν σε εργαστήρια, συντηρούνται με χάπια διαφόρων ειδών και αποτελούν υποδείγματα για τα προιόντα παραγωγής ανθρώπινων όντων για το μέλλον. Το ον αυτό που λέγεται Κοντσίτα Βουρστ θα έχει ένα πολύ αμφίβολο μέλλον που δεν θα έχει τίποτα το κοινό με τη μοίρα των περιισότερων από εμάς ανθρώπων που γεννηθήκαμε υπό τον παλαιάς κοπής άνθρωπο που ξεχώριζε τον άνδρα από τη γυναίκα. Θα έχει ένα θάνατο παρόμοιο με υατό ν που έχουν οι μεγάλοι σταρ του αθλητισμού που επίσης συντηρούνται όλη τους τη βραχεία και ανούσια ζωή με χάπια. Φοβάμαι πως η επόμενη γενιά από εμάς  όχι μόνο δεν θα γνωρίζει τη διάκριση αρσενικού - θηλυκού , αυτό θα θεωρείτα ένα θέμα καθαρά ... χρωμοσομικού τύπου. Το ζήτημα λοιπόν θα είναι η νομιμοποίηση του να μπορεί να επιλέγει το σύστημα το image σου ανάλογα με τις ανάγκες για τις οποίες θα θελει αυτό να σε χρησιμοποιήσει. Τα "ανθρώπινα" όντα θα είναι απλώς "γρανάζια" ενός μηχανισμού που θα εξυπηρετεί την εξουσία για την παραγωγή υπεραξίας.

            Όταν πριν από πολλές δεκαετίες ο θεωρητικός του αναρχισμού Κροπότκιν ερχόταν σε αντιπαράθεση με αναρχικούς της εποχής του για το ζήτημα της υπεράσπισης του θεσμού της οικογένειας (οι τότε ανρχικοί πίστευαν ότι ο θεσμός πρέπει να καταργηθεί στις αναρχικές κοινωνίες) ήξερε τι έκανε. Σήμερα υπάρχει μια πληθώρα σκεπτόμενων και ανήσυχων Ευρωπαίων που αναγνωρίζει πως ένα από τα πράγματα που μας κρατούν ζωντανούς ακόμα στην Ελλάδα είναι ο θεσμός της οικογένειας. Αναγνωρίζουν ότι αυτό που μας "σώνει" σαν ανθρώπους δεν είναι ούτε η ανύπαρκτη, πλέον, αντίσταση ούτε τίποτα. Παρόμοιο σάρωμα σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης θα είχε επιφέρει την πλήρη διάλυση των παντων εν μία νυκτί. Το πειραματόζωο που λέγεται Ελλάδα, το μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης υπερασπίζεται ακόμα παλαιού τύπου αξίες όπως ο σωτήριος θεσμός της οικογένειας που επιβάλλεται να τεθεί η ύπαρξη του με νέους όρους και αυτό θα γίνει εδώ.  Και για να υπάρχει αυτός ο υπεράνω ιδεολογιών θεσμός πρέπει να υπάρχει η διάκριση των ρόλων. Αλλιώς οι άνθρωποι για να υπάρξουν θα επιβιώνουν με τη χρήση χαπιών τόσο σε βιολογικό όσο και σε ψυχικό επίπεδο (αν και τα δύο επίπεδα τα ξεχωρίζω γαι λόγους καθαρά μεταξύ μας συνεννόησης). Αν σήμερα σε όλο τον κόσμο πληθαίνουν τα άτομα απροσδιόριστου ερωτικού ή σεξουαλικού προσανατολισμού είναι γιατί πρόκειται για άτομα που αναπτύχθηκαν σε περιβάλλοντα τρόπον τινά "αρρωστημένα". Και τα χαρακτηρίζουμε αρρωστημένα διότι δεν ήταν οικογενειακά περιβάλλοντα που πρότασαν την αγάπη και την καλλιέργει απρος το νεότερο μέλος αλλά την κτητικότητα στα πλαίσια μιας καπιταλιστικής fusion χαοτικής κοινωνίας που αδυνατεί να πάρει αποφάσεις για τον εαυτό της. Το περιβάλλον στην χώρα μας κρατά αντιστάσεις ο κονωνικός ιστός υπάρχει ακόμα αλλά παραπαίει. "Κλείστε τις τηλεοράσεις, ανοίξτε τα μυαλά σας" αυτό θα πρέπει να είναι το άμεσο κυρίαρχο πολιτικό σύνθημα του επόμενου διαστήματος. Όχι να βλέπετε αλλά να κοιτάζετε. Η εικόνα ενός Κοντσίτα Βουρστ είναι η εικόνα ενός "Ανθρώπου" από το πολύ πολύ κοντινό μέλλον. Αυτό που με τρομάζει περισσότερο από όλα είναι πως η εικόνα αυτού του ανθρώπου δεν θα είναι αντικείμενο προσωπικής ή κοινωνικής επιλογής των ανθρώπων αλλά αντικείμενο από τα πάνω επιβολής με το πρόσχημα των "δημοκρατικών" ψηφοφοριών. Και με το ίδιο πρόσχημα θα επιβληθεί η "ελευθερία" της παιδεραστίας και της κτηνοβασίας (τα γονίδια φταίνε, μας λένε, όχι εμείς). Μια αρρωστημένη κοινωνία που δεν θα μπορεί να παρεκλίνει ρούπι από τις αρχές του Brave New World του Aldus Huxley...