12112017Δευ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Φασκόμηλο με Μέλι

«Γυναίκες που γίναν ένα με τη γη», Πανέθημος

w

Την  πλατεία στο χωριό Πανέθημος  άγγιξε η θεατρική μαγεία το φετινό καλοκαίρι ενώ ο Πολιτιστικός Σύλλογος  του χωριού, αν και πενθεί  ένα από τα πιο δραστήρια  μέλη του, έκανε τη διαφορά.

Μια πλατεία ντυμένη    γέρικα πλατάνια ,λεύκες  και  δίπλα δροσερό νερό είναι ένα  σκηνικό  πρόκληση για καλοκαιρινές νύχτες . «Γυναίκες που γίναν ένα με τη γη» κάθισαν δίπλα σε ξύλινο τραπεζάκι σε μια  ψάθινη χαμηλή καρέκλα και αφηγήθηκαν στιγμές της ζωής τους .Βγήκαν από το βιβλίο της Γεωργίας Σκοπούλη «Αυτές που γίναν ένα με τη γη» και εξομολογήθηκαν με την ερμηνεία της Μαρινέλλας πως παντρεύτηκαν ή «αγοράστηκαν», πόσο πόνεσαν και άντεξαν. 

Ύστερα περπάτησαν σε χειροποίητες ,περασμένες στον αργαλειό, κουρελούδες για να θερίσουν ,να κοσκινίσουν και να βρούν μια σκιά για να γεννήσουν τα παιδιά τους στο λιοπύρι του καλοκαιριού. Η Μαρινέλλα Βλαχάκη έγραψε το θεατρικό κείμενο ενώ ο Θοδωρής Παπαδουλάκης σκηνοθέτησε το συνδιασμό εικόνας και θεατρικού λόγου με τη δέουσα απλότητα .

Μια ενενήντα επτάχρονη κοτσονάτη γιαγιά πλησίασε την ηθοποιό, που καθήλωσε καμιά εκατοστή ενήλικες και παιδιά, λέγοντάς της «εγώ είμαι αυτή».Αναγνώρισε τον εαυτό της στην παράσταση .Αυτό σημαίνει ότι η παράσταση είχε ζωή και  η φλέβα της ήταν η Μαρινέλλα.

Ύστερα ήρθε η αστροπαρατήρηση σε έναν ελαιώνα στη μέση του πουθενά .Στον «εξώστη» ενός ελαιώνα στην κορυφογραμμή του χωριού δύο εκατοντάδες ανθρώπων είδαν από τηλεσκόπια το αυγουστιάτικο φεγγάρι ,τον Κρόνο και αστέρια που κοσμούν το νυχτερινό γαλάζιο του απείρου .Και …ορισμένα αστέρια ζήλεψαν την παρέα και έκαναν βουτιά στον ουρανό . Σε δύσκολους καιρούς «έπεσαν», σαν μια ευκαιρία, για να κάνουμε ευχές.

Οι επόμενες μέρες του δεκαπενταύγουστου έκρυβαν μια ακόμα έκπληξη .Ο καθιερωμένος καραγκιόζης από τον Νίκο Βλαζάκη ήταν ο επίλογος ενός ενδιαφέροντος πειράματος .Μέλη του συλλόγου ετοίμασαν ένα «κυνήγι θησαυρού» στους δρόμους και τα σοκάκια του χωριού. Είκοσι παιδιά ,διαφόρων ηλικιών, κυνήγησαν το θησαυρό  που δεν ήταν άλλος παρά  «οι συλλαβές της αυθεντικής ονομασίας  του χωριού». Ιδιότυπος, μα την αλήθεια, θησαυρός, όμως θησαυρός που κυνηγήθηκε με πάθος…

Τα παιδιά αναζήτησαν πληροφορίες στους κατοίκους του χωριού και γνώρισαν τα «δειλινά» και τις «καλημέρες» , τα λουλούδια του ηλιοβασιλέματος και του πρωινού .Στο τέλος οι ομάδες έπαιξαν, με απρόσμενο πάθος , ένα παλιό παιχνίδι ,το «τζαμί» .Τα κεραμίδια και οι μπάλες πήγαν και ήρθαν .Χαμένος βεβαίως δεν ήταν κανείς γιατί όλα μαζί τα παιδιά έζησαν τη χαρά του ομαδικού παιχνιδιού.

Μπορεί πανηγύρια φέτος να μην έγιναν στο χωριό ,όμως τι άλλο παρά μέλι μπορεί να στάζουν  στιγμές ,σαν τις παραπάνω, που επιβεβαιώνουν πως υπάρχουν «χωριά με τα φώτα ανοιχτά» ;