Από Μήνα σε Μήνα

Φύλλο 125 Οκτώβριος - Νοέμβριος 2014

adameve w
butched pig-w

Τα πολιτικά Συσσίτια

Πριν από λίγο καιρό σε μια Πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών συνελήφθη ένα 90χρονος με την κατηγορία ότι προμήθευε συσσίτιο τους άστεγους χωρίς αυτό το συσσίτιο να έχει υποστεί τον απαιτούμενο από τον νόμο έλεγχο, χωρίς να έχει ελεγχθεί αν τηρεί τις … απαιτούμενες προδιαγραφές…

Όχι, δεν τον εγκαλέσανε μήπως και βάζει αλάτι στο φαγητό προκαλώντας ανήκεστο βλάβη στους υπερτασικούς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ξεκινήσει μια εκστρατεία εναντίον των πρωτοβουλιών αλληλεγγύης. Ακόμα και αν μια πρωτοβουλία λέγεται «συσσίτιο της πλατείας» αυτές οι πρωτοβουλίες πρέπει να παταχθούν. Ρωτάτε το γιατί; Μα είναι πολύ απλό: επειδή δεν είναι ελεγχόμενες από κρατικούς ή παρακρατικούς μηχανισμούς. Ο κίνδυνος δημιουργίας αυτόνομων ομάδων – πυρήνων που μπορεί να εξοκείλουν με διάφορους τρόπους εναντίον του συστήματος φαίνεται να είναι ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος. Η αυτονομία, η απώλεια ελέγχου των πολιτών ακόμη και των πιο λούμπεν, να ποιος είναι ο βασικός τους φόβος. Οι «συνεστιάσεις» (η μαζική σίτιση, δηλαδή) των αστέγων αλλά και άλλων ομάδων, συνεστιάσεις που δεν γίνονται υπό την ομπρέλα ενός «θεσμού» τύπου κόμμα, φιλόπτωχο ταμείο, εκκλησιαστικό συσσίτιο μπορούν πάντα να γίνουν εφαλτήριο για μικρές εξεγέρσεις. Εκεί συνήθως γίνονται σημαντικές ζυμώσεις από ανθρώπους που δεν έχουν στο τέλος - τέλος να χάσουν τίποτα «παρά μόνο τις αλυσίδες τους». Γι αυτό και περνάνε νόμοι από τη μια Πολιτεία στην άλλη που θέτουν αυστηρές προδιαγραφές που θα πρέπει να τηρούν τα γεύματα προκειμένου να είναι διαθέσιμα προς κατανάλωση. Τις προδιαγραφές που μπαίνουν είναι σχεδόν αδύνατο να τις τηρήσει μια πρωτοβουλία που λαμβάνεται σε μια γειτονιά ή σε μια πλατεία (έγκριση του κάθε ομαδικού γεύματος από υπηρεσίες, συγκεκριμένος εύρος θερμοκρασιών, γεύμα αποκλειστικά σε πακέτο και όχι σε πιάτο, ελεγχόμενο βάρος μερίδας κ.λ.π.) Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το ίδιο πράγμα έγινε και στη χώρα μας πριν 2 χρόνια περίπου. Με το ξέσπασμα της κρίσης γεννήθηκαν εκατοντάδες πρωτοβουλίες γευμάτων σε όλη τη χώρα. Πρωτοβουλίες σε πλατείες, σε γειτονιές, σε ομάδες… Έτσι δημιουργήθηκαν τε λεγόμενα «συσσίτια αλληλεγγύης» που δεν εντάχθηκαν σε μια λογική ελεημοσύνης αλλά σε μια λογική αλληλοβοήθειας και ομαδικής συνεισφοράς σε έναν κοινωνικό σκοπό. Τα συσσίτια αυτά συνήθως δεν είχαν τη λογική κάποιας ομπρέλας αλλά έπρεπε να έχουν οπωσδήποτε από πίσω κάποιους ανθρώπους που ήταν ταυτόχρονα ανήσυχοι και ευαίσθητοι. Επειδή όμως ταυτόχρονα είχαμε και την ανάπτυξη ενός κινήματος στη χώρα, κινήματος που δεν μπορούσε να παρακολουθεί αμέτοχο τις εξελίξεις του κατήφορου, αυτά τα συσσίτια έγιναν κατά κάποιο τρόπο μικρές εστίες γέννησης προβληματισμού και αντίστασης. Γι αυτό και το Υπουργείο Υγείας έβγαλε γρήγορα φιρμάνι με το οποίο έθετε αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις για τη λειτουργία των συσσιτίων. Ουσιαστικά έχουν επιβάλλει ένα κώδικα τύπου «Αλιμεντάριους» ακόμα και για τη διατροφή των αστέγων. Έτσι νομιμοποιούν μόνο της Εκκλησία και διάφορους άλλου «ακίνδυνους» θεσμούς να διοργανώνουν συσσίτια για να μη χάνεται ο κοινωνικός έλεγχος. Να θυμίσουμε μόνο όπως όλα αυτά γίνονται την ώρα που εκδίδουν οδηγίες στους πολίτες για το πώς θα ψάχνουν μέσα στα σκουπίδια, την ώρα που νομιμοποιούν την πώληση ληγμένων τροφίμων από τα σούπερ μάρκετ…

Αντώνης Περιβολάκης

 

                                          Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας

 

Όταν το πράγμα πολιογίνεται με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Γιατί θα πρέπει να υπάρχει Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Το εύλογο αυτό ερώτημα χρήζει απάντησης καινούριας στις μέρες μας. Ο Πρόεδρος είναι ένας θεσμός που προβλέπεται από το ίδιο το Σύνταγμα αλλά επί της ουσίας δεν είναι καν πολιτικό πρόσωπο. Ο ρόλος του πέρα από το διακοσμητικό του πράγματος δεν φαίνεται πρακτικά να εξυπηρετεί τίποτα παραπάνω. Επισημοποιεί αυτά που του έχουν ήδη σταλεί προς υπογραφή. Λαμβάνει ένα αξιοσέβαστο μηνιαίο μισθό και βγάζει και καμιά ανακοίνωση περί «ανάγκης σύμπλευσης κλπ... κλπ...» ή δίδει κάποια ομλία σε καμια επέτοιο αποκατάστασης (εδώ γελάνε...) της δημοκρατίας. Μου φαίνεται πως ποτέ στην μεταπολιτευτική της ιστορία η χώρα δεν είχε ευτελίσει τόσο πολύ αυτόν τον ... ύψιστο θεσμό. Ο θεσμός ευτελιζεται διπλά: όχι μόνο δεν παρουσιάζει δυνατότητες παρέμβασης αλλά χρησιμοπιείται και ως όχημα για την προκήρυξη εκλογών. Φυσικά οι εκλογές που (ίσως) πλησιάζουν δεν έχουν να κάνουν ουσιαστικά με την αδυναμία εκλογής προεδρου από τη παρούσα βουλή αλλα επειδη υπάρχει, φαινομενικά, ένα διάχυτο «δεν πάει άλλο». (Είναι και αυτή η δήλωση Γλέζου πως μπορεί και να εκλέξει πρόεδρο η παρούσα Βουλή...). Νομίζω πως το ουσιαστικότερο πρόβλημα της κοινωνίας στον τόπο μας αυτή τη στιγμή είναι πως αυτο το ... διάχυτο «δεν πάει άλλο» είναι διάχυτο και δεν εκφράζεται με αγώνες της κοινωνίας. Αυτό που είναι πραγματικό και όχι αληθινό είναι ένας λήθαργος της κοινωνίας, λήθαργος των κινημάτων. Συνεπώς, οι όποιες αναμενόμενες αλλαγές από μια νέα επικείμενη κυβέρνηση φαντάζουν φρούδες ελπίδες. Είναι προφανές πως οι πιέσεις από τους δανειστές καλά κρατούν, όπως επίσης καλά κρατούν και οι εκβιασμοί (Τουρκία, Σκόπια κ.λ.π.) Είναι φανερό πως μόνο μια αναγέννηση των κινημάτων στη χώρα μας μπορεί να «επιβάλλει» τη δημοκρατία. Τα αδελφά κινήματα τύπου Podemos μάλλον φαίνεται να το έχουν καταλάβει και δεν κωλώνουν. Καλά κάνουμε οι πάντες και κριτικάρουμε και αμφισβητούμε αλλά όσο δεν προβαίνουμε σε ενέργειες αγωνιστικές που θα υποχρεώσουν αυτούς που θα πάρουν τα τυπικά ηνία καθώς και τα κλειδιά του «μαγαζιού» που λέγεται «Ελλάδα» (αν τα πάρουν) να αλλάξουν ρότα, τότε το πράγμα θα ... βρωμάει. Και η φτώχεια φέρνει γκρίνια αλλα δυστυχώς ... μόνο γκρίνια!

 

Αντώνης Περιβολάκης