12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Σύριγγα Του Πάνα / Ιούνιος 2005 - φ.36

ΟΤΕ

Δυο απλές ερωτήσεις και ένα σχόλιο για τον ΟΤΕ.
1. Υπάρχει κάποια εμπεριστατωμένη μελέτη που να λέει ότι το πλεονάζον προσωπικό είναι το πρόβλημα του ΟΤΕ και ότι οι μέχρι σήμερα διοικήσεις τα έκαναν όλα άψογα;
2. Αν το σχέδιο του καινούργιου μάνατζερ δεν πάει καλά θα κληθεί να λογοδοτήσει αυτός ή η πολιτική ηγεσία που το ενέκρινε; Όχι φυσικά. Απλώς φτύνουν βεβαιότητες εκ του ασφαλούς. Το μεθερμηνευόμενο "τζάμπα μάγκες"
Και το σχόλιο. Μετά την απόφαση για την "εθελουσία" το χρηματιστήριο γκάζωσε προς τα πάνω. Ασφαλής ένδειξη για το φιλεργατικό ή όχι της συμφωνίας.

Η Συριγγα του Πάνα / Μάιος 2005 - φ.35

 
Παρακολουθώντας τις διαδικασίες του αναπτυξιακού συνεδρίου που οργάνωσε η Νομαρχία, άκουσα την εξής απίστευτη πληροφορία: από κάθε έξι κιλά αιγοπρόβειου κρέατος που τρώμε μόνο το ένα είναι ελληνικό. (!!!) Εκφρασμένος σε ποσοστό ο αριθμός αυτός είναι 16,6 % ή ανάποδα το 83,4% του κατσικίσιου και αρνίσιου κρέατος που τρώμε είναι εισαγόμενο. Γράφω και ξαναγράφω αυτούς τους αριθμούς μην μπορώντας να τους πιστέψω.

Κατανάλωση

Χωρίς σχόλιο, από τον "Καιρό" της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας της 28/3/04

Παρατηρήστε μια πολύ ενδιαφέρουσα διαφήμιση. Ένας τύπος με ένα εμφανώς καινούργιο αυτοκίνητο (έχει άραγε ξεπληρώσει τις δόσεις;) παρκάρει σε μια κατηφόρα, λίγο πίσω από έναν οδοστρωτήρα. Παρατηρεί μια διαφήμιση άλλου αυτοκινήτου της οποίας το δέλεαρ είναι βασικά οι μεγάλες ευκολίες πληρωμής. Γυρίζει και βγάζει ένα τάκο που στηρίζει τον οδοστρωτήρα ο οποίος τσουλάει και διαλύει το αυτοκίνητό του. Ο τύπος όλα χαρά ξεκινάει να αγοράσει το αμάξι της διαφήμισης. Δεν έχει καμία σημασία αν κάτι μας χρειάζεται ή όχι. Δεν έχει σημασία αν καταστρέψομε ένα λειτουργικό αντικείμενο. Το σημαντικό είναι να καταναλώσομε, να βάλομε δόσεις, να πάμε στην τράπεζα, να κάνομε χαρτιά, δάνεια, παράβολα, χαρτόσημα. Καταναλώνω (και το δείχνω) άρα υπάρχω. Δεν θέλω να σκέφτομαι την κοινωνία η οποία θα διοικείται από τη γενιά που μεγαλώνει με αυτό το πρότυπο.

Η Συριγγα του Πάνα / Απρίλιος 2005 - φ.34

Η εκδίκηση Του Λαμάρκ

Μιλώντας τόσες φορές για τη ποικιλότητα δεν έχω αναφερθεί στον τρόπο με τον οποίο (τουλάχιστον η βιολογική) ποικιλότητα φτιάχτηκε.
Αυτός δεν είναι άλλος από τη διαδικασία της εξέλιξης. Η διαδικασία αυτή και οι μηχανισμοί της περιγράφηκαν για πρώτη φορά από το Δαρβίνο στα μέσα του 19ου αιώνα. Σήμερα, με την εξαίρεση ορισμένων ακραίων φονταμενταλιστών (προεξαρχόντων αμερικανών προτεσταντών), η εξέλιξη δεν είναι πια θεωρία αλλά ένα καθολικά αποδεκτό γεγονός. Η εξέλιξη λειτουργεί δημιουργώντας ποικιλότητα και στη συνέχεια επιλέγει (με διάφορους μηχανισμούς και κριτήρια) ποιοι οργανισμοί, από τη συνεχώς δημιουργούμενη ποικιλότητα, θα επιβιώσουν και θα μεταβιβάσουν το γενετικό τους υλικό. Το τελευταίο μπορεί να παρομοιαστεί με μια βάση δεδομένων από την οποία ο νέος οργανισμός (ακούσια) αντλεί πληροφορίες για το πώς θα αναπτυχθεί και θα αντεπεξέλθει στο περιβάλλον του.

Λογοκλοπή

Το πιο κωμικό -και γι' αυτό εκνευριστικό- είναι που θα παίζουνε οι αθλητές στα γήπεδα (γιατί για παιχνίδια πρόκειται) και από γύρω, από πάνω, από κάτω, απέξω, από μέσα, από παραδίπλα θα τρέχουνε στρατά, σιδηρόφρακτοι, ασπιδοφόροι, κρανοφόροι, κανονιοφόροι -δυσβάστακτοι φόροι- αύρες, μαύρες, άρματα, περιπολικά, πυροσβεστικές, μυστικοί, φανεροί, χαφιέδες, μια ατμόσφαιρα ζόφου και τρόμου, με απαγορεύσεις κυκλοφορίας, ελέγχους, περιορισμούς, αστυνομοστρατοκρατίας -για την οποία το ΠΑΣΟΚ, που την προγραμμάτισε, θα κατηγορεί τη δεξιά· έτσι, σύντροφοι; -και όοοολο αυτό, πρόσεξε, θα γίνεται για να τονίσουμε την ευγενή άμιλλα, την ειρήνη και την αδελφοσύνη των λαών. Δηλαδή, να τα πεις σοβαρά σ' έναν ψυχίατρο και να σε κλείσει δια βίου και υπό παρακολούθηση, σε διαρκή καταστολή.

Η Συριγγα του Πάνα / Μάρτιος 2005 - φ.33

Η Κρίση χτυπά το νησί του Ροβινσώνα Κρούσου

(της Mary Atterbury)
 
-Παρασκευά, λέει ο Ροβινσώνας, λυπάμαι αλλά δυστυχώς θα πρέπει να σε απολύσω.
-Τι εννοείς Αφέντη;
-Κοίταξε, ξέρεις ότι υπάρχει μεγάλο απόθεμα από την περυσινή σοδειά. Δεν χρειάζεται να φυτέψω νέα φέτος. Έχω αρκετά τομάρια από κατσίκες για να μου φτάσουν για όλη μου τη ζωή. Το σπίτι μου δεν χρειάζεται καμία επισκευή. Τα αυγά από τις χελώνες τα μαζεύω και μόνος μου. Υπάρχει υπερπαραγωγή. Όταν σε χρειαστώ λοιπόν θα σε φωνάξω. Δεν χρειάζεται να περιμένεις εδώ.
-Δεν πειράζει Αφέντη, θα φυτεύω τη δική μου σοδειά, θα χτίσω δική μου καλύβα και θα μαζεύω τα αυγά και τους καρπούς που χρειάζομαι. Θα είμαι μια χαρά.
-Και που θα τα κάνεις όλα αυτά Παρασκευά;
-Μα, εδώ, στο νησί.
-Μα το νησί μου ανήκει όπως ξέρεις. Δεν μπορώ να σου επιτρέψω να τα κάνεις όλα αυτά. Αν δεν μπορείς να με πληρώνεις με κάτι που να το χρειάζομαι και σε αφήσω να τα κάνεις όλα αυτά, τι νόημα θα είχε να μου ανήκει το νησί;
-Ε, τότε θα φτιάξω μια σχεδία και θα ψαρεύω. Δεν σου ανήκει δα και ο ωκεανός. 
-Φυσικά έχεις δίκιο, με την προϋπόθεση όμως να μην χρησιμοποιήσεις τα δέντρα μου για τη σχεδία, ούτε να την φτιάξεις και να την αράζεις στις παραλίες μου και να ψαρεύεις αρκετά μακριά ώστε να μην παραβιάζεις τα χωρικά μου ύδατα.

Το Μεγαλύτερο

Μας έχουν γκαστρώσει, πολύ καιρό τώρα με τα διάφορα "μεγαλύτερα στην Ευρώπη" ή τα ψηλότερα ή τα μακρύτερα ή ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Αναμασήματα με καθυστέρηση 30 χρόνων του αμερικάνικου big is beautiful που μιλάνε ξεκάθαρα για την αισθητική και τα συμπλέγματα κατωτερότητας που κυριαρχούν στην αρχοντοχωριάτικη, νεοπλουτική κοινωνία μας. Δεν θέλομε ρε το μακρύτερο. Ξεκινώντας από το Μινωϊκό, ο πολιτισμός του ανθρώπου έδειξε ότι το να χάσεις το μέτρο, εκτός από αντιαισθητικό είναι και επικίνδυνο. Κάθε φορά το "Μεγαλύτερο" κτλ χρησιμοποιήθηκε για να υποτάσσονται οι πολλοί στους λίγους. Απτό παράδειγμα τα "Μεγάλα Έργα" των προηγούμενων κυβερνήσεων τα οποία αποτελούν συνειδητή πολιτική επιλογή και που υπηρετεί την ευκολότερη εξυπηρέτηση μεγάλων συμφερόντων τον ευκολότερο εντυπωσιασμό του κόσμου και την αντίστοιχη αποκομιδή πολιτικών οφελών. Για να είμαστε δίκαιοι ούτε η τωρινή κυβέρνηση έχει δείξει κάποιο σημάδι αλλαγής αυτής της πολιτικής.

Η Συριγγα του Πάνα / Φεβρουάριος 2005 - φ.32

Η Μονσάντο και η θεραπεία της πείνας

Η "αστυνομία σπόρων" της Μονσάντο συνέλαβε το αγρότη σόγιας Homan McFarling το 1999 και η εταιρία απαιτεί να πληρώσει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για υποτιθέμενη τεχνολογική πειρατεία. Το αμάρτημα του McFarling; Κράτησε τους σπόρους της προηγούμενης χρονιάς και τους ξαναφύτεψε την επόμενη σεζόν, μια συνηθισμένη και αρχαία αγροτική πρακτική…

…Η επαναχρησιμοποίηση σπόρων της Μονσάντο, γενετικά μεταλλαγμένων για να σκοτώνουν τα παράσιτα και να αντέχουν τα εντομοκτόνα, παραβιάζει τους όρους των συμβολαίων της εταιρίας με τους αγρότες.

Απολύσεις

Απολύσεις

 
Δεκαπέντε χιλιάδες εργαζομένους θυσιάζει η Kodak στον βωμό της νέας εποχής της ψηφιακής φωτογραφίας. Η αμερικανική εταιρεία παραδοσιακών φωτογραφικών μηχανών, φιλμ και άλλων σχετικών ειδών ανακοίνωσε χθες ότι απολύει έως και 15.000 υπαλλήλους της, το 20% δηλαδή του εργατικού της δυναμικού, στα επόμενα τρία χρόνια.
Στόχος της, να μειώσει κατά 1 περίπου δισ. δολάρια το ετήσιο λειτουργικό της κόστος από το 2007, χρήματα που προτίθεται να επενδύσει σε προϊόντα ψηφιακής τεχνολογίας, όπως οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, μηχανήματα εκτυπώσεων και ιατρικής φωτογραφίας.

Η Συριγγα του Πάνα / Ιανουάριος 2005 - φ.31

Προεδρολογία

Τώρα που έχομε πια ένα όνομα για να ησυχάσομε μην τυχόν και μείνουμε χωρίς πρόεδρο, νομίζω ότι μπορούμε με ηρεμία να σκεφτούμε για το θέμα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει ιδιαίτερες εξουσίες. Ο βασικός του ρόλος είναι αυτός του ρυθμιστή του πολιτεύματος. Σκέφτομαι όμως το εξής: όσα χρόνια θυμάμαι κανένας πρόεδρος δεν έπαιξε ουσιαστικά αυτόν το ρόλο. Κατά κανόνα, απλώς σφραγίζει τις αποφάσεις που παίρνει η ίδια κυβέρνηση που τον εξέλεξε. Αντιθέτως ρύθμιση του πολιτεύματος γίνεται έμμεσα και αφανώς αλλά πολλές φορές άμεσα και φανερά από τα ΜΜΕ. Γιατί λοιπόν τόσο ζόρι για να καταλήξομε στον Παπούλια;
 
Γιατί δεν είπαμε εξαρχής Antenna ή Mega ή έστω το Βήμα βρε αδερφέ; Έτσι και αλλιώς τα ΜΜΕ μας εκπαιδεύουν, μας εκπολιτίζουν, μας ερεθίζουν, μας δικάζουν, μας βρίσκουν δουλειά, μας ξεφτιλίζουν, μας κάνουν ήρωες, μας γλύφουν. Μας λένε ποιόν να μισήσουμε και ποιόν να λατρέψουμε και αν χρειαστεί ψηφίζουν και για μας. Αυτά έχουν αναλάβει τον εκσυγχρονισμό της χώρας, τα δημόσια έργα, διορίζουν υπουργούς. Σε αυτά λέμε τον πόνο μας. "Θα πάω στα κανάλια" είναι η σύγχρονη πολεμική μας κραυγή. ’σε που έχουν και τον άχαρο ρόλο του παπαγαλακιού της κυβέρνησης.
 
Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν για την επόμενη αναθεωρητική του Συντάγματος Βουλή.

Ανάπτυξη

Μικρή επανάληψη λόγω επικαιρότητας αλλά και διότι η επανάληψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως.
Ξανά εκλογές, ξανά τα ίδια περί ανάπτυξης. Κανένας φυσικά δεν λέει τι ακριβώς εννοεί όταν λέει "ανάπτυξη". Τονίζω επίσης ότι οι πιο επικίνδυνοι είναι αυτοί που μιλάνε για "ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον".

Η Συριγγα του Πάνα / Δεκέμβριος 2004 - φ.30

Ονοματολογία

Όχι δεν θα μιλήσω για την προεδρία. Η ονοματολογία στην οποία αναφέρομαι έχει να κάνει με ένα κεντρικό στη σκέψη μου θέμα, αυτό της ποικιλότητας. Διασχίζοντας κανείς την, ορεινή κυρίως, κεντρική Ελλάδα διαβάζει τις πινακίδες με τα ονόματα των χωριών που παραπέμπουν σε βιβλίο φυσικής ιστορίας 5ης δημοτικού: Κερασιά, Κερασίτσα, Μηλίτσα, Χρυσομηλιά, Καρυά… Θύματα ιδιότυπης εθνοκάθαρσης, τα (αρβανίτικα, σέρβικα, τούρκικα κ.λ.π.) ονόματα των χωριών σβήστηκαν σε μια νύχτα και αντικαταστάθηκαν με αμιγώς ελληνικά τοιούτα μην τυχόν και μολύνουν την εθνική μας καθαρότητα.

.

Χάτον (’γγλος Λόρδος)

Ο,τι έγινε αυτή τη φορά με τον Ντ. Κέλλυ είχε γίνει πριν από 32 χρόνια στη Β. Ιρλανδία... Δηλαδή;
Το 1972, μια ομάδα άγγλων αλεξιπτωτιστών γαζώνει και σκοτώνει επιτόπου 14 νεαρά παιδιά-ακτιβιστές που διαμαρτύρονταν για τον εμφύλιο πόλεμο στην πατρίδα τους, λόγω της κατοχής από τους άγγλους. Τα παιδιά αυτά ήταν άοπλα και δεν προκάλεσαν τους παραστρατιωτικούς.

Βέτο


Βέτο

Επιτέλους η χώρα μας έδειξε πυγμή. Ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στους πανίσχυρους εταίρους μας δείχνοντας αποφασιστικότητα και τόλμη. Η είδηση: "Αναστολή στην έκδοση οδηγίας της ΕΕ για τη θαλάσσια ρύπανση πέτυχε η Ελλάδα." Για να είμαστε ακριβείς θα πρέπει να προσθέσουμε ότι το βέτο υποστήριξαν και η Κύπρος και η Μάλτα.
Με εντυπωσιάζουν ορισμένα πράγματα σε αυτή την απόφαση: Πρώτα απ’ όλα η ειλικρίνεια της Ελληνικής κυβέρνησης: περιβάλλον ή λεφτά; Λεφτά. Συμφωνώ και επαυξάνω. Είναι προς το συμφέρον όλων να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Μελανό σημείο στην όλη ιστορία περί ειλικρίνειας είναι ότι αναφέρθηκε (ξεδιάντροπα) στην απόφαση ως ληφθείσα για την "προστασία της ναυτεργασίας." Βέβαια πάλι καλά που το θράσος δεν έφτασε να πει "για την προστασία του περιβάλλοντος".
Το δεύτερο που με εντυπωσιάζει είναι ότι εν μέσω συζητήσεων για διαπλοκές και νταβατζήδες, που ο ίδιος υπουργός κατονόμασε, έσπευσε την ίδια στιγμή να υποκλιθεί (για να το πω ευγενικά) στους εφοπλιστές.

Επιδοτήσεις για το λάδι

Αντί να κάνω κριτική για την ελεεινή στάση του Υπ. Γεωργίας και των υμετέρων αγροτοπατέρων για την επιδότηση του λαδιού, θα κάνω μια πρόταση που έκοψε το φτωχό μου το μυαλό.

Αγώνας δρόμου

 

Θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο που σας είχα προτείνει παλιότερα (Daniel Quinn, The Story of "B"): Τα προγράμματα, για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος που προέρχεται από μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη της κοινωνίας, έχουν το ίδιο αποτέλεσμα με το να προσπαθούμε με κλαδάκια να σταματήσομε το ρου ενός ποταμού.

Οικείο στη στήλη και ιδιαίτερα χτυπητό παράδειγμα είναι αυτό της προστασίας του περιβάλλοντος. Δεν υπάρχει κανένας (ή σχεδόν κανένας) που όταν του παρουσιαστούν τα δεδομένα, να αρνηθεί την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος. Υπάρχουν δεκάδες ή εκατοντάδες προγράμματα που ασχολούνται με περιβαλλοντικά θέματα και συνολικά είναι θέμα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο απασχολούν τον καθένα μας.

Η σύριγγα του Πάνα

Λύκος στα πρόβατα

Στο γνωστό παραμύθι, ο απατεωνάκος βοσκός στο τέλος την πατάει. Οι σύγχρονοι βοσκοί, που μας έχουν για ζώα, είναι αμφίβολο αν θα χάσουν από τα συνεχή ψέματα για λύκους της τρομοκρατίας στα πρόβατα των μεγάλων πόλεων. Στη χειρότερη περίπτωση το αντιτρομοκρατικό συμβόλαιο θα κλείσει ο αντίπαλος βοσκός.

Ολυμπιακές συρραφές με λίγα σχόλια

# Μεταξύ άλλων, ο Γ.Βουλγαράκης επισήμανε: "Εγώ δεν θα υπέγραφα ποτέ για να φύγουν οι κάμερες και όποιος θα το έκανε, λογικά, πρέπει να αντιμετωπίσει το νόμο περί ευθύνης υπουργών, διότι αυτό το δίκτυο έχει στοιχίσει πανάκριβα στη χώρα και θα πρέπει να αξιοποιηθεί σε μεταολυμπιακή χρήση".
 
# Ο υπουργός της Δημόσιας Γ. Βουλγαράκης δήλωσε ότι μετά τους Ολυμπιακούς δεν υπογράφει απόφαση να βγουν από τους δρόμους οι 1.100 κάμερες, που βλέπουν αυτοκίνητα και σπίτια, γιατί κόστισαν 85 δισ. δρχ.
 
Ας πούμε ότι μέχρι εδώ δεν έχομε αντίρρηση και ας παραδεχτούμε ότι οι κάμερες θα μείνουν για την ασφάλειά μας. Όμως, όπως γράφτηκε στον τύπο και καταγγέλθηκε επώνυμα, στους πανηγυρισμούς για τη νίκη της εθνικής μας στην Ομόνοια, βρήκαν ευκαιρία και βγήκαν από τις τρύπες τους υπάνθρωποι της Χρυσής Αυγής και με καδρόνια σάπισαν στο ξύλο όποιον πιο μελαψό εύρισκαν στη συγκέντρωση. Η εφημερίδας τους μάλιστα, ο Στόχος, θριαμβολογούσε την επόμενη μέρα για τα κατορθώματα των "ελληνόψυχων". Οι καταγγέλοντες πρότειναν την αξιοποίηση των καμερών για την αναγνώριση και σύλληψη των δραστών. Η είδηση βρίσκεται στον τύπο της επόμενης μέρας:
#Ο αρμόδιος αξιωματικός της Αστυνομίας ισχυρίστηκε ότι η βασική κάμερα της Ομόνοιας είναι εκτός λειτουργίας (!!!).

"Κόψτε τα δέντρα που μου κρύβουν τα ντουβάρια…", Χάρρυ Κλυν

Βασικό στόχος του νέου νομοσχεδίου είναι ο "επιστημονικότερος" ορισμός του δάσους. Ο συνταγματικός του ορισμός προφανώς δεν είναι αρκετά επιστημονικός, αλλά μεταξύ μας δυσχεραίνει και την άνετη οικοπεδοποίησή όσων δασών απέμειναν.
Πώς όμως ορίζεται "επιστημονικά" τι είναι δάσος. Είναι ή δεν είναι δάσος το κεδρόδασος στο Ελαφονήσι; Είναι ή δεν είναι δάσος το φοινικόδασος στο Βάι; Είναι ή δεν είναι δάσος οι γέρικες κουμαριές και οι αζίλακες στο Σέλινο; Είναι ή δεν είναι δάσος τα (φυτεμένα από τον άνθρωπο)  πευκάκια στον Αγ. Ματθαίο και τους Αγ. Αποστόλους; Και αν αυτά είναι δάση τότε πως μπορούν να συγκριθούν με το παρθένο δάσος της Ροδόπης και τα ελατοδάση της Πίνδου; Απλώς δεν υπάρχει ένας ορισμός που να τα περιλαμβάνει όλα. Πολύ δε περισσότερο δεν καλύπτει όλες τις περιπτώσεις το (βλακώδες και εγκαταλειμμένο για πάνω από 50 χρόνια στον υπόλοιπο κόσμο) κριτήριο της συγκόμωσης. Δυστυχώς γι’ αυτούς το εντυπωσιακότερο χαρακτηριστικό της φύσης είναι η ποικιλότητά της. Αυτή την ποικιλότητα θαυμάζομε, αυτή μας εμπνέει αυτή είναι σε τελευταία ανάλυση που κάνει τον πλανήτη μας μοναδικό. Μεταφέροντας τον προτεινόμενο ορισμό τους δάσους σε ένα παράδειγμα πιο απτό είναι σαν να προσπαθούμε να ορίσουμε ότι άνθρωποι είναι μόνο όσοι είναι από 1,70-1,75, αρσενικοί, λευκοί και φοράνε 43 νούμερο παπούτσι, καφέ χρώματος.

Ανακύκλωση: Τι είναι πάλι αυτό;

Μετά από μια τριακονταετία μπελάδων, φασαριών, μελετών και απίστευτου συνοθυλεύματος ψεμάτων, μικροπολιτικών παιχνιδιών, μεγαλοστομιών, απειλών και παραινέσεων, φτάσαμε στο να γίνει το πρώτο (μισό) βήμα στη διαχείριση των στερεών αποβλήτων στα Χανιά με το κλείσιμο του Κουρουπητού. Το βήμα αυτό δεν είναι μικρό, ειδικά αν δούμε τι γίνεται στη υπόλοιπη Ελλάδα.
 
Αυτό όμως σημαίνει ότι είμαστε ικανοποιημένοι; Μας φτάνει ότι δεν απειλείται ο νομός με πρόστιμα; Μας φτάνει ότι δεν μαζεύονται τα σκουπίδια μπροστά από την πόρτα μας και δεν μας μυρίζουν; Ή μήπως αφού δεν βλέπουμε το πρόβλημα, σαν στρουθοκάμηλοι, έχομε ήσυχη τη συνείδησή μας; Καταρχήν περιμένομε ακόμη την ολοκλήρωση του βήματος με τη λειτουργία της μονάδας διαλογής των απορριμμάτων. Στην πραγματικότητα όμως η λύση βρίσκεται αλλού και ονομάζεται διαλογή στην πηγή. Εξάλλου αυτό προέβλεπε και το αρχικό σχέδιο της παρούσας λύσης. Χαρτί, γυαλί, μέταλλο, πλαστικά και οργανικά, είναι υλικά που έχουν διαφορετικές αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον, διαφορετικούς χρόνους ημιζωής, διαφορετική αξία κλπ. Προφανώς διαφορετική πρέπει να είναι και η διαχείρισή τους. Μεγάλη κουβέντα. Η διαφορετική διαχείριση που λέμε απαιτεί πολλά πράγματα. Απαιτεί τη δημιουργία των κατάλληλων υποδομών από τους δήμους: ειδικούς κάδους και πρόβλεψη ανακύκλωσης για κάθε υλικό. Απαιτεί την εκπαίδευση των πολιτών στη νέα αυτή διαχείριση. Αλλά περισσότερο απ’ όλα απαιτεί την ριζική αλλαγή στις αντιλήψεις μας. Τι είναι σκουπίδια; Γιατί και πως δημιουργούνται; Ποιο είναι το πραγματικό κόστος της διάθεσής τους στο περιβάλλον; Ειδικά το τελευταίο ερώτημα είναι πολύ βασικό γιατί έχομε εκπαιδευτεί να τα μετράμε όλα σε λεφτά.

Λιμάνι

Χωρίς να έχω προσωπικές μνήμες, παρά μόνο από διαβάσματα και παλιές εικόνες, φαντάζομαι ότι το λιμάνι των Χανίων αποτελούσε στο παρελθόν το κέντρο της ζωής της πόλης τουλάχιστον μέχρι το Β Παγκόσμιο πόλεμο. Ακολούθησε μια περίοδος παρακμής μέχρι τη δεκαετία του 60 και σιγά σιγά, με την άνθηση του τουρισμού επανήλθε στις παλιές του δόξες, όχι ως κέντρο του εμπορίου και των μεταφορών, αλλά ως τουριστικό κέντρο.
Εκεί κάπου το γνώρισα και εγώ στα μαθητικά μου χρόνια. Φυσικά ένας τέτοιος πόρος απαιτούσε "ανάπτυξη και αξιοποίηση". Έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε σχεδόν, οι καρέκλες γύρω από τα μαγαζιά αύξαναν, έμπαιναν όρια, μπήκαν οι πρώτες τέντες, οι φωτεινές πινακίδες… Το λιμάνι έγινε ένας τόπος ξένος, κατά το κοινώς λεγόμενο, ένα τουριστικάδικο (οι Γάλλοι χρησιμοποιούν έναν ωραίο όρο: τουριστο-παγίδα).
Έχουν γίνει δεκάδες συσκέψεις από τους κατά περιόδους τοπικούς άρχοντες για την εικόνα του λιμανιού, για το ποσοστό του δρόμου που πρέπει να καταλαμβάνουν για το πόσο πρέπει να πληρώνουν οι επιχειρήσεις, για να επιβληθεί ομοιομορφία στις τέντες…