Εγώ λέω να μείνω εδώ, σ’ αυτό το άθλιο μπαρ,

έστω και μόνος.

Μια φυσαρμόνικα καθώς θα παίζει

θα σαρώνει τις σκέψεις μου στις τέσσερις βρώμικες γωνίες.

Μέσα στο ημίφως ένας αξύριστος γέρος

κοιμάται πάνω από το μισοτελειωμένο του ποτό.

Δεν ξέρω πότε μου πρωτομπήκε η ιδέα πως ήμουν υιοθετημένος. Πότε μας έρχονται αυτές οι μυστήριες ιδέες  που ώρες – ώρες μπορούν να καθορίσουν  ένα μικρό κομμάτι της ζωής μας με τρόπο τόσο απόλυτο και βαθύ που ακόμα κι έπειτα από τόσα χρόνια να φτάνει έστω και η παραμικρή μυρωδιά ή ένα τραγούδι φαινομενικά εντελώς άσχετο για να μας βυθίσει με ξαφνική βία πίσω σε κείνη τη σχεδόν παραισθητική εποχή όπου όλα έμοιαζαν δυνατά -κι ακόμα περισσότερο- σχεδόν σίγουρα, τουλάχιστον για το δικό μου μυαλό.

Ιστορία πρώτη

Χθες βράδυ ονειρεύτηκε πάλι ότι πέθαινε. Παραδόξως ήταν ήρεμος, γαλήνιος θα έλεγε κάποιος με ταλέντο στις περιγραφές, σαν είχε φτάσει επιτέλους το πλήρωμα του χρόνου και αυτός απλώς βάδιζε.

Αν  πρέπει κάτι να πούμε    ...για το φόβο. Ειναι αυτός που πιέζει τον αντίχειρά του δυνατά πάνω στο μέτωπό μας, έτσι που να μένει ανεξίτηλο στη μνήμη μας το δακτυλικό του αποτύπωμα. Ειναι αυτός που θολώνει με την  ανάσα του το ματάκι της πόρτας, έτσι που να μην μπορούμε να δούμε τίποτα έξω στο διάδρομο, έξω στον κόσμο, οπουδήποτε η ζωή συνεχίζεται.