12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Λάθος Στροφή

Το αυτοκίνητο έτρεχε απαλά με μεγάλη ταχύτητα πάνω στο δρόμο. Από τα ανοιχτά του παράθυρα ακούγονταν στη διαπασών οι πιο πρόσφατες λαϊκές επιτυχίες συνοδευόμενες από τις παράφωνες και απέλπιδες προσπάθειες των επιβατών να ακολουθήσουν τις φωνητικές ακροβασίες του αοιδού. Σταματούσαν για λίγο, όταν μπέρδευαν τα λόγια ή τους κοβόταν η ανάσα, για να συνεχίσουν αμέσως με νέες δυνάμεις και πάθος. Περνούσαν σαν βολίδα μέσα από πλατείες και χωριά, τρομάζοντας τις γριές και τους ανύποπτους σκύλους, ενώ το αλκοόλ που έρεε άφθονο συντηρούσε τη φρενίτιδα κεφιού των πέντε φίλων.
Αραδιασμένοι όπως-όπως στα καθίσματα του αυτοκινήτου επέστρεφαν στη βάση τους για να πάρουν δυνάμεις και να φρεσκαριστούν, από το πιο σημαντικό πάρτι του καλοκαιριού, που αποτελούσε πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο. Δέκα ολόκληρες μέρες μουσική-ποτό-γυναίκες. Κι ήταν μόλις στην Τρίτη του μέρα.

Αναζητήσεις Μέσω Ερυθρού Σταυρού

Τα νέα για την εγκυμοσύνη ήρθαν όταν οι μελλοντικοί περήφανοι γονείς είχαν πλέον πειστεί ότι ο θρόνος του "Εδώδιμα-Αποικιακά" θα έμενε δυστυχώς χωρίς διάδοχο. Όλα εξελίχτηκαν με κινηματογραφική ταχύτητα και πριν καλά-καλά συμπληρωθούν 7 μήνες, κάτω από τα σκληρά φώτα του μαιευτηρίου ξεπετάχτηκε με χαρακτηριστική άνεση μέσα από τα ανοιχτά πόδια της μητέρας του ένα υγιέστατο αγοράκι. Όταν ο έκπληκτος γιατρός του έδωσε ένα δυνατό μπάτσο δήθεν για να το βοηθήσει να πάρει ανάσα στην πραγματικότητα όμως για να του δείξει πόσο σκληρός θα είναι από δω και πέρα ο κόσμος, έγινε το αναπάντεχο. Το μωράκι έβαλε τα γέλια και έτσι πήρε τις πρώτες του αναπνοές με ένα γέλιο κρυστάλλινο, χαρμόσυνο που εν ριπή οφθαλμού μεταδόθηκε στο γιατρό, στις μαίες, στους τραυματιοφορείς, στους γραφειοκράτες και παρατρεχάμενους και από εκεί στον όροφο των ανιάτων, όπου τα εγκαταλειμμένα στις ακαθαρσίες και μοναξιά γεροντάκια μ’ ένα στεναγμό ανακούφισης παρέδωσαν το πνεύμα στο δημιουργό τους μέσα σ’ ένα κλίμα ευφρόσυνης χαράς και ευθυμίας. Μερικούς μάλιστα τους βρήκαν στο κρεβάτι δυο-δυο, γεγονός που επιμελώς αποσιωπήθηκε από τη διεύθυνση του νοσοκομείου. Δυο μέρες αργότερα γονείς και μωρό εγκατέλειψαν νύχτα το μαιευτήριο αφήνοντας πίσω τους ένα αξιοπρεπέστατα φέσι. 

Ένα φάλτσο τραγουδάκι

Όταν έφτασα στο κτίριο είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Τα λουριά από το σακίδιο είχαν κάνει πληγές στου ώμους μου κι ένιωθα τρομερά καταβεβλημένος. Όχι μόνο από την κουραστική ανάβαση στο λόφο. Είναι η κούραση που νιώθεις, όταν φτάνεις στο τέρμα και η αδρεναλίνη, που ως τότε σε στήριζε να προχωράς, να κινείσαι ή να ζεις, πέφτει με γοργούς ρυθμούς. Είχα αποφασίσει ότι το κτίριο αυτό θα ήταν η τελευταία μου στάση. Το διάλεξα λόγω της θέσης του και της υπέροχης θέας που πρόσφερε προς την πόλη, η οποία λίγο – λίγο βυθιζότανε κάτω από τα νερά. Ήξερα πως είχε φτάσει η ώρα να εγκαταλείψω, όπως είχαν κάνει κι άλλοι πριν από μένα και τώρα τους χώνευε η θάλασσα. Δεν ήθελα να με βρει ο θάνατος έξω στο δρόμο να προσπαθώ να ξεφύγω. Δεν το θεωρούσα αξιοπρεπές. Έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε σωτηρία πουθενά για κανέναν. Από δω τουλάχιστον θα μπορούσα να έχω την καλύτερη οπτική γωνία του τέλους μου. Σ’ ένα μόνο δεν είχα καταλήξει ακόμα, με τι μουσική θα επένδυα τις τελευταίες μου ώρες. Αλλά γι’ αυτό είχα ακόμη λίγο καιρό, αν υπολόγιζα σωστά.
Το κτίριο ήταν το πιο ψηλό της πόλης. Εκατόν τρεις όροφοι από μπετόν και γυαλί. Ένα θαύμα της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Τώρα πια όλη αυτή η ματαιοδοξία μου φαίνεται λίγο αστεία. Ανέβηκα στον πέμπτο ή στο έκτο όροφο. Καλά ήταν τόσο για πρώτη μέρα. Με μια βιαστική ματιά δεν φαινόταν να υπάρχει ίχνος ζωής στα γραφεία και στα ακριβά εμπορικά καταστήματα. Αύριο θα κοιτούσα πιο προσεκτικά, αν και δεν είχα πολλές ελπίδες. ’πλωσα τον υπνόσακό μου στο ευρύτερο cafe του ορόφου κοντά στη μεγάλη τζαμαρία που έπιανε όλον τον τοίχο. Καθώς η νύχτα έπεφτε, το κρύο άρχισε να γίνεται αισθητό κι άναψα μια μικρή φωτιά μ’ ότι βρήκα πρόχειρο. Ήταν καλή και για τη μοναξιά. Έφαγα ένα λιτό δείπνο με τα υπολείμματα που είχα στο σακίδιό μου και κουκουλώθηκα στον υπνόσακό μου. Λίγο πριν κλείσουν τα μάτια μου από την κούραση μου φάνηκε πως είδα στο βάθος κάποιες σκιές να κινούνται. Δεν ήμουν όμως σίγουρος αν τις είδα πραγματικά, ή ήταν παιχνίδισμα της φωτιάς ή είχα ήδη κοιμηθεί και τις ονειρεύτηκα καθώς δεν είχα δυνάμεις να σηκωθώ, επέλεξα την τρίτη εκδοχή και αφέθηκα ολοκληρωτικά.

H Εταιρεία σάς σκέφτεται

Εδώ και δύο μέρες έβρεχε ένα εκνευριστικό γκρίζο ψιλόβροχο που προσπαθούσε θαρρείς να διαβρώσει τα πάντα. Η κίνηση τέτοια ώρα και με τέτοιο καιρό ήταν ελάχιστη. Απ’ το  γραφείο του στον τριακοστό όροφο μπορούσε να δει μόνο κάτι παμπάλαια κίτρινα αεροταξί να πετάνε βαριά σαν βρεγμένα προϊστορικά πουλιά. Οι περισσότεροι υπάλληλοι είχαν φύγει εδώ και ώρα. Έσβησε το φως. Στους τοίχους αντιφέγγιζε η λάμψη  των διαφημιστικών πινακίδων. Μια διαφημιστική κάψουλα στο μέγεθος μπάλας του μπέηζ-μπωλ στάθηκε έξω από το παράθυρο του γραφείου του. Πρόβαλε ένα διαφημιστικό ολόγραμμα διστακτικά. Έμεινε ακίνητος. Μετά από λίγο η κάψουλα θεωρώντας το μέρος έρημο, έφυγε προς το ολόφωτο κέντρο όπου μετακόμιζε η ζωή τα βράδια.

Γκροτέσκο

Κανείς δεν ξέρει ούτε έμαθε ποτέ που και πότε ξεκίνησε η φωτιά. Η κυβέρνηση, οι πολιτικοί κύκλοι, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αρνούνται κατηγορηματικά και σε όλους τους τόνους την ύπαρξή της. Οι λίγες ερασιτεχνικές και βιαστικά στημένες ιστοσελίδες που εμφανίστηκαν σχεδόν κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά το υποτιθέμενο γεγονός με πλάνα πανοραμικά της πόλης που καιγόταν, με θολές εικόνες γεμάτης κόκκο από το πανικόβλητο μέσα στη νύχτα πλήθος εξαφανίστηκαν μέσα στις επόμενες ώρες χωρίς να αφήσουν κανένα ίχνος παρά μόνο μία δικτυακή σύνδεση που παρέπεμπε στην επίσημη ιστοσελίδα της κυβέρνησης ή στην ιστοσελίδα του παραρτήματος της κυβέρνησης που έπαιζε το ρόλος της αντιπολίτευσης.

Κοίτα τα αστέρια να πέφτουν

Η αλλαγή ξεκίνησε τη δεκαετία του 2030,στην αρχή σταδιακά,έπειτα σαν κύμα σάρωσε όλο τον κόσμο.Οι πολυεθνικές αγόραζαν τα πάντα είτε συναινετικά είτε ασκώντας οικονομική βία.Με την απειλή δόλιων πτωχεύσεων ή μεταφοράς του κύκλου εργασιών τους σε άλλη χώρα ανάγκαζαν τις εθνικές οικονομίες σε άτακτη υποχώρηση και αναγκαστική συρρίκνωση.Στις αρχές του 2040 το στρατιωτικό σκέλος των δύο μεγάλων πολυεθνικών παρουσίασε πρωτόγνωρη ανάπτυξη στον τομέα των διαστημικών εξοπλισμών οδηγώντας όλες τις μεγάλες χώρες σε στρατιώτική εξάρτηση,και πλέον όλοι οι πολίτικοι που διεκδικούσαν την εξουσία προέρχονταν φανερά από τους κόλπους της μίας ή της άλλης πολυεθνικής.Tα τελευταία απομεινάρια πολιτικής εξουσίας σαρώθηκαν το 2053 όταν μετά από επίσημη συμφωνία μεταξύ των ηγετών των δύο πολυεθνικών οι Εταιρίες χώρισαν την υφήλιο σε σφαίρες επιρροής και ανέλαβαν επίσημα την εξουσία οργανώνοντας παράλληλα ισχυρό στρατό βασισμένο σε όπλα υψηλής τεχνολογίας.Όσοι προσπάθησαν να αντισταθούν καταδικάστηκαν στην ανεργία και στην εξαθλίωση.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Εδώ και δύο μέρες έπεφτε πυκνό χιόνι πάνω από την πόλη συμπληρώνοντας με τον πιο επίκαιρο τρόπο τον εορταστικό διάκοσμο της. Στοιβαζόταν στους δρόμους, τα πεζοδρόμια, τις πλατείες και τα πάρκα προκαλώντας την έξαλλη χαρά των εκφωνητών στα δελτία ειδήσεων. Όταν αρκετές μέρες μετά η άσπιλη ομορφιά του θα έλιωνε σε λασπερούς χείμαρρους, θα αποκάλυπτε τα παγωμένα πτώματα αδέσποτων ζώων και ζητιάνων με γυάλινο βλέμμα και τη βρώμικη μεταχειρισμένη στολή του Ά γιου Βασίλη. Μια βδομάδα μετά τις γιορτές το Δημοτικό Νεκροτομείο θα γέμιζε από παγωμένους Άγιους Βασίληδες βιαστικά τοποθετημένους στις θυρίδες των ψυγείων στον τομέα των αζήτητων. Τι φρίκη για όποιον πιτσιρικά από κάποια διεστραμμένη σύμπτωση τύχαινε να βρεθεί μάρτυρας της σκηνής. Τι ολοκληρωτική και τελεσίδικη κατάρρευση κάθε εορταστικού μύθου.

Delirium Tremens

Tο σήμα ήρθε στις δύο τα μεσάνυχτα από το φυλάκιο Βήτα. Βλαστημώντας ο ασυρματιστής βάρδιας ξετρύπωσε κάτω από στρώματα σκονισμένες κουβέρτες τουρτουρίζοντας. Από την άλλη άκρη της γραμμής ασύνδετα λόγια πανικού,φωνές και παράσιτα … "να τον πάρετε"…κενό… "από φυλάκιο Βήτα,λαμβάνεις ;"…παράσιτα και φωνές … "Κατάσταση σοβαρή, επειγόντως" … ουρλιαχτά,διακοπή της επικοινωνίας. Πέντε μέρες χιόνιζε συνεχώς και τα ορεινά φυλάκια είχαν αποκοπεί από το κεντρικό στρατόπεδο που βρισκόταν χαμηλά στην πόλη. Μόνο μεταξύ μας υπήρχε στοιχειώδης επαφή για έκτακτες ανάγκες.
Ο ασυρματιστής ήρθε αμέσως και με ξύπνησε. Ήμουν ο μόνος βαθμοφόρος στο φυλάκιο-έφεδρος δεκανέας-κι εκείνο το βράδυ βλαστήμησα για νιοστή φορά την ώρα και την στιγμή που πήρα τη σαρδέλα.Ο οδηγός του ΡΕΟ ήταν νέος στο στρατόπεδο και δεν τόλμησε να διαμαρτυρηθεί,αλλά το ύφος του έδειχνε πως από μέσα του περνούσε γενεές δεκατέσσερις το στρατό,την ιεραρχία και το κωλομέρος όπου είχαμε βρεθεί.

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΣΤΗ ΜΗΧΑΝΗ

Οι σχέσεις με την τεχνολογία ποτέ δεν ήταν άσχημες. Προσπαθούσα πάντα, στα πλαίσια του εφικτού, να παρακολουθώ τις νέες εξελίξεις και φυσικά να προμηθεύομαι όσα αντικείμενα μου ήταν απαραίτητα για την επικοινωνία, την ψυχαγωγία ή τη διατήρηση του κοινωνικού μου κύρους, χωρίς όμως ποτέ να τρέφω για αυτά αισθήματα λατρείας ή φετιχιστικού καταναγκασμού. Θα χαρακτήριζα λοιπόν τη σχέση μου απόλυτα φυσιολογική και ισορροπημένη σαν ένα επιτυχημένο και αμοιβαία επωφελή γάμο 15 χρόνια μετά.

Παραληρώντας την ’νοιξη

Σημειώσεις για μιαν άνοιξη που έρχεται ή απλές συμβουλές για να δικαιώσω την ύπαρξή μου μπροστά στην απαστράπτουσα βιτρίνα μιας καινούριας Τράπεζας. Βυσσοδομώντας οι θεοί, αιώνες τώρα κοιλοπονούσαν. Αλλάξανε φορά οι ποταμοί, σχίστηκεν η γης στα δύο γεννώντας το μύθο σου. Τράπεζά μου. Συρρέει στα εγκαίνια βουβό το πλήθος με κατάνυξη και περιμένει αγωνιώντας την ιερή θυσία. Ως και οι ριπές της βροχής δείχνουν προς την κατεύθυνσή σου. Κι εγώ ξεχωρίζοντας απ’ το πλήθος γονατίζω ακτινοβολώντας υποταγή. Κι έτσι πεσμένον στα τέσσερα ένας παπάς ιερουργώντας να με σφάζει, κι εγώ τυφλός κι αλλόφρων με το λαρύγγι κομματιασμένο να ραντίζω με αίμα τις τέσσερις γωνίες σου και τα καλογυαλισμένα έπιπλα. Κι ίσως πάλι βαθιά θαμμένος στα θεμέλια σου, με το στόμα γεμάτο τσιμέντο να προσφέρω κι εγώ το ελάχιστο της ύπαρξής μου στη στιλβωμένη σου δόξα.
Απ’ την αγάπη μου για σένα, Τράπεζα, θα εκμηδενίσω τις νύχτες μου για να δουλεύω περισσότερο, που ‘ναι βαθιά τα χρηματοκιβώτια σου και δεν τα γεμίζει μονάχα η αγωνία μου, Κι όταν δεν θα ‘χω λεφτά, θα καταθέτω τους αναστεναγμούς μου για να σκουπίζουν τα πόδια τους οι βιαστικοί σου πελάτες, τα χιλιομπαλωμένα όνειρά μου γα να γυαλίζουν τα παπούτσια τους οι αγέρωχοι διευθυντές σου.
 

Στήλος Άλατος / Ιανουάριος 2008-φ.64

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Μικρός ήθελε να γίνει αστροναύτης. Να εξερευνήσει το σκοτεινό διάστημα. Τώρα το μικρό διαμέρισμά του είναι γεμάτο άδεια μπουκάλια. Μες στο σκοτάδι αντανακλούν τους φάρους των αυτοκινήτων που τρέχουν με ταχύτητα ευθεία πάνω στο μοναδικό παράθυρο, και για λίγο τον τυφλώνουν με την λάμψη τους, πριν στρίψουν απότομα και χαθούν με στη σκοτεινή νύχτα.

Θάνατος στους Μετανάστες

Η συγκέντρωση θα γινόταν στην πλατεία. Πότε και από ποιους οργανώθηκε αποτελούσε μέγα μυστήριο, παρόλο που εδώ και ένα μήνα έφταναν συγκεχυμένες από παντού γι’ αυτή τη μέρα και περιχαρή τα Μέσα τις αναπαρήγαγαν δημιουργώντας ένα κλίμα υπόγειου φόβου και αναμονής. Αν και τίποτε συγκεκριμένο δεν υπήρχε, οι δυνάμεις Ασφαλείας και Πρόληψης Συγκρούσεων είχαν καλού - κακού παραταχτεί στο κέντρο της πλατείας από τα ξημερώματα και διενεργούσαν προληπτικούς ελέγχους για να ανυψώσουν το ηθικό του κόσμου. Στο δεξί του άκρο είχαν ενισχυθεί από ομάδες εθελοντών - πατριωτών που ξεδίπλωναν τα πανώ τους. "Η πατρίς μας πάνο απ’ όλα" και "Μετανάστες πάρτε δρόμο".

Στήλη Άλατος / Νοέμβριος 2009 - φ.84

Το πρώτο  πρωινό τρένο
"Είναι σαν να ακούω το Θεό να μου μιλάει. Ξέρω ότι στην πραγματικότητα δεν είναι αυτός αλλά καμιά φορά τις νύχτες μπερδεύομαι. Ξυπνώ και τον αναζητώ. Αλλά είναι παντού σκοτάδι και δεν βλέπω τίποτα. Μόνο κρυώνω. Μου παίρνει ώρα μέχρι να με ξαναπάρει ο ύπνος. Μερικές φορές δεν τα καταφέρνω καθόλου και μένω ξύπνιος μέχρι το πρώτο πρωινό τρένο.

Σαν πατέρας (μέρος ΙΙ)

(Περίληψη μέρους Ι)
Σε μια υποβαθμισμένη και ύποπτη γειτονιά περιπλανιέται ένας εξαθλιωμένος παρίας. Κάποια στιγμή, έπειτα από σκέψη, αποφασίζει να μπει στο ενεχυροδανειστήριο της γειτονιάς για το οποίο κυκλοφορούν πολλές σκοτεινές φήμες. Μέσα στο ημίφως η βαριά και σκονισμένη ατμόσφαιρα αλλά και ο ίδιος ο γέρος ιδιοκτήτης που δεν του δίνει σημασία τον φοβίζουν και τον αποθαρρύνουν. Έχει όμως ανάγκη από χρήματα κι έτσι παρά την αποστροφή του για το γέρο ακουμπά στον πάγκο του ενεχυροδανειστηρίου το φθαρμένο του παλτό  και το ρολόι που πήρε από έναν νεκρό αλήτη και το οποίο ελπίζει να πουλήσει σε καλή τιμή.