12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Ο Τομ πεθαίνει

Τόν Τομ τον γνώρισα κατά τύχη ή θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν η θεία βούληση που με έσπρωξε κοντά του. Τότε πίστευα το δεύτερο, σήμερα δεν ξέρω, δε θέλω να πω, προσπαθώ να πάψω να αναρρωτιέμαι.


Σημειώσεις για έναν Αύγουστο

α

Λοιπόν ας το παραδεχτούμε

οι μέρες μας κυλούν εφιαλτικά.

Τώρα πάνω στο χάρτη σχεδιάζουν

την πιο σύντομη οδό

για τη δική μας συντριβή.

Κινούμενο διακοσμητικό στοιχείο

Αυτή η φωτογραφία είναι δική μου. Δημοσιεύτηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα περιοδικά της χώρας και πήρε το πρώτο βραβείο. Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν είμαι διάσημος. Αν δεν πιστεύετε έχω το περιοδικό μαζί μου να σας το δείξω.

Καλοκαιρινή νύχτα

Ήταν τότε περίπου, κοντά στις αρχές του καλοκαιριού, λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία. Ο τόπος έβραζε και όλοι περιμέναμε κάτι να πέσει από τον ουρανό.

Το εφέ του πλήθους

Η ζωή μου στη Γερμανία ήταν αρκετά διαφορετική απ’ ό,τι στην αρχή φανταζόμουν. Μάλλον είναι δικό μου το λάθος, αν μπορεί να το ονομάσει βέβαια κανείς λάθος. Περισσότερο για επιλογή πρόκειται. Μ’ έστειλε η υπηρεσία μου εκεί με απόσπαση έπειτα από εξετάσεις. Τα γερμανικά μου ήταν επιεικώς χάλια, αλλά δεν ήμασταν και πολλοί οι υποψήφιοι. Όπότε στους τυφλούς...

Σημειωσεις για κάθε μελλοντική χρήση

 

Εγώ λέω να μείνω εδώ, σ’ αυτό το άθλιο μπαρ,

έστω και μόνος.

Μια φυσαρμόνικα καθώς θα παίζει

θα σαρώνει τις σκέψεις μου στις τέσσερις βρώμικες γωνίες.

Μέσα στο ημίφως ένας αξύριστος γέρος

κοιμάται πάνω από το μισοτελειωμένο του ποτό.

 

Η καλύτερη εκδίκηση

Αν ξύσω το χαρτί, αν είμαι πολύ – πολύ προσεκτικός, αν ξύσω το χαρτί και είμαι πολύ προσεκτικός, ίσως τότε να εμφανιστεί κάτω από την άσπρη επιφάνεια το μήνυμα,

Οι αληθινοί μου γονείς

Δεν ξέρω πότε μου πρωτομπήκε η ιδέα πως ήμουν υιοθετημένος. Πότε μας έρχονται αυτές οι μυστήριες ιδέες  που ώρες – ώρες μπορούν να καθορίσουν  ένα μικρό κομμάτι της ζωής μας με τρόπο τόσο απόλυτο και βαθύ που ακόμα κι έπειτα από τόσα χρόνια να φτάνει έστω και η παραμικρή μυρωδιά ή ένα τραγούδι φαινομενικά εντελώς άσχετο για να μας βυθίσει με ξαφνική βία πίσω σε κείνη τη σχεδόν παραισθητική εποχή όπου όλα έμοιαζαν δυνατά -κι ακόμα περισσότερο- σχεδόν σίγουρα, τουλάχιστον για το δικό μου μυαλό.

Ενυπνια

Ιστορία πρώτη

Χθες βράδυ ονειρεύτηκε πάλι ότι πέθαινε. Παραδόξως ήταν ήρεμος, γαλήνιος θα έλεγε κάποιος με ταλέντο στις περιγραφές, σαν είχε φτάσει επιτέλους το πλήρωμα του χρόνου και αυτός απλώς βάδιζε.

Η μύγα στο μάτι του σκύλου

Όλα άρχισαν, όταν πέθανε ο σκύλος μου. Τουλάχιστον έτσι νόμιζα, όταν ήμουν πιο μικρός. Γύρισα ένα μεσημέρι από το σχολείο στο σπίτι και είδα τον πατέρα μου ιδρωμένο, με το φανελάκι λίγο βρώμικο να κολλάει πάνω του, να ανοίγει στην αυλή μας ένα λάκο με το φτυάρι.

Κατάλογοι του φόβου

Αν  πρέπει κάτι να πούμε    ...για το φόβο. Ειναι αυτός που πιέζει τον αντίχειρά του δυνατά πάνω στο μέτωπό μας, έτσι που να μένει ανεξίτηλο στη μνήμη μας το δακτυλικό του αποτύπωμα. Ειναι αυτός που θολώνει με την  ανάσα του το ματάκι της πόρτας, έτσι που να μην μπορούμε να δούμε τίποτα έξω στο διάδρομο, έξω στον κόσμο, οπουδήποτε η ζωή συνεχίζεται.

 

Φύλλο 97 - Ιανουάριος 2011

Ελπίδα

Τι αδηφάγο πλάσμα η ελπίδα!

Σαρώνει τις μέρες μας στο πέρασμα της.

Κάτω από τον τρομερό της ίσκιο

βλασταίνουν πολύχρωμα όνειρα.

Από τη συλλογή Χριστουγγενιάτικων διηγημάτων

Το βασικό σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να μη χάνεις την ψυχραιμία σου. Συμβουλή υπ’ αριθμόν έξι στο εγχειρίδιο αυτοβοήθειας. Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Έχει αρχίσει πάλι να χιονίζει. Αυτό δεν ξέρω κατά πόσο βοηθάει, ιδίως όταν είσαι μόνος.

Φυγή

Ο καιρός φαινότανε από νωρίς ότι θα χαλούσε κι άλλο. Ο ουρανός είχε χαμηλώσει τόσο πολύ που όσοι έβγαιναν από το σούπερ-μάρκετ όπου είχαν πάει για γιορτινά ψώνια της τελευταίας στιγμής,

Κάποιο νόημα

Χιονίζει εδώ και τέσσερις μέρες. Το δελτίο καιρού στο ραδιόφωνο ανά μία ώρα προειδοποιεί ότι θα πέσει κι άλλο η θερμοκρασία. Πόσο πιο κάτω δηλαδή μπορεί να πάει, ήδη έχει παγώσει το σύμπαν. Σχεδόν όλα στην πόλη ακινητούν. Μόνο ο τύπος που κάνει εκπομπή δε λέει να το βουλώσει και να βάλει κανένα τραγούδι της προκοπής.

Ο Γκας και τα πουλιά του ρολογιού

«Δεν έπρεπε να μου μιλήσει έτσι. Στο κάτω – κάτω  οι υπάλληλοι είναι για να εξυπηρετούν, ο ήλιος για να φωτίζει και τα πουλιά στα ρολόγια για να μετρούν εις μάτην το ατελεύτητο του χρόνου».

Στήλη Αλατος / Οκτώβριος 2009 - φ.83

ΤΑ  ΤΑΤΟΥΑΖ

Το  μαγειρείο του στρατοπέδου  άχνιζε  μέσα  στο πρωινό κρύο. Εδώ  και  δυο μέρες  χιόνιζε ασταμάτητα  και μόνο κάτι  ξεχασμένοι  φαντάροι  τριγυρνούσαν  σαν φαντάσματα  από τη  μια σκοπιά   στην άλλη , κάναν τράκα  τσιγάρα  και προσπαθούσαν  να πιάσουν κουβέντα  να σκοτώσουν την ώρα τους   μέχρι να  ανακοινωθούν  οι εορταστικές  άδειες  και να φύγουν ο καθένας  για τον τόπο του.

Στήλη Άλατος / Φύλλο 82 - Σεπτέμβριος 2009

  Μια άλυτη υπόθεση
 
   Όταν πριν από χρόνια ξεκίνησα την καριέρα μου –έτσι την ονόμαζα τότε και πίστευα πως φίλοι και γνωστοί είχαν την ίδια άποψη με μένα – δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα βρισκόμουν αντιμέτωπος με τέτοιες καταστάσεις. Οι δουλειές πήγαιναν καλά και θεωρούσα  ότι η επαγγελματική μου ζωή θα ήταν μια εναλλαγή από ευχάριστες ή λιγότερο ευχάριστες επαγγελματικές υποχρεώσεις σε πάρτυ, συνεστιάσεις, κοσμικά γεγονότα, κινηματογραφικές γιορτές.