12172017Κυρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Στήλη Άλατος / Ιούνιος 2007 - φ.58

    Σχέδια για το μέλλον

 
         Όταν γύρισε ο πατέρας μου από το νοσοκομείο και τον είδα, κατάλαβα ότι όλα είχαν τελειώσει για το μικρό μου αδερφό. Μας κοίταξε μ’ένα βλέμμα χαμένο χωρίς να μας βλέπει στην ουσία. Σωριάστηκε  σε μια πολυθρόνα κι έχωσε το πρόσωπο του στις παλάμες του. Η θεια μου με άρπαξε άρον-άρον  από το χέρι και με πήγε στο παιδικό δωμάτιο. Πέταξε στο χαλί τους μαρκαδόρους και δυο-τρεις σελίδες χαρτί και μου είπε να ζωγραφίσω.

Στήλη Άλατος / Μάιος 2007 - φύλλο 57

    
Δημήτρη, να με λέτε.
 
   Ο Τζίμυ το τηλεγραφόξυλο. Πάτος στα μαθήματα. Ήσυχος σαν ψάρι. Την ώρα της παράδοσης μουντζούρωνε διαδαλώδη σχέδια σε λευκές κόλλες χαρτιού. Δεν ενοχλούσε τους καθηγητές κι εκείνοι επέλεξαν να μην τον ενοχλούν. Στις εξετάσεις πήγαινε με τρία χιλιόμετρα σκονάκια. Κάλυπτε ακόμα και ύλη που δεν ήταν στην εξεταστέα. Τον πιάναν στην πρώτη μισή ώρα. Μετεξεταστέος για Σεπτέμβρη. Εκεί τους άφηνε όλους άφωνους. Περνούσε σαν τον άνεμο στην επόμενη τάξη. Πρέπει νά ΄τρωγε πολύ ξύλο στο σπίτι. Όλο το καλοκαίρι. Το πρωί στο μαγαζί του πατέρα. Το βράδυ κόλαση.

Στήλη Άλατος / Ιούνιος 2006 - φ. 47

    
Ο  λογογράφος
 
   Τράβηξε τις μοβ κουρτίνες, πριν καθίσει στο γραφείο του. Το ελάχιστο δωμάτιο που ήταν όλο κι όλο το διαμέρισμά του γέμισε από σκιές. Μια αχτίδα φως γλίστρησε από τη χαραμάδα και άρχισε ένα νωχελικό παιχνίδι με τις σκόνες των βιβλίων. Ρούχα, χαρτιά πεταμένα εδώ κι εκεί, άδεια μπουκάλια φτηνό κρασί, τα απομεινάρια του χθεσινού του γεύματος που μουλιάζανε στο νιπτήρα συρρίκνωναν ακόμη περισσότερο το χώρο.

Στήλη Άλατος / Απρίλιος 2007-φ56

 Δυνατά Φώτα Λευκά
 
Τον Τζό τον γνώρισα τα πρώτα χρόνια της δουλειάς μου, εκεί γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ΄70. Μόλις είχα ανοίξει – με δανεικά από ΄δω κι από ΄κει- ένα γραφείο ιδιωτικών ερευνών, Χάρπερ και σία, σ΄ένα σκοτεινό υπόγειο λίγο έξω από το κέντρο της πόλης. Η σία ήταν μια ταλαίπωρη μεσόκοπη δακτυλογράφος που υπέφερε συναισθηματικά κάθε φορά που αναλάμβανα μια υπόθεση εξαφάνισης ή δολοφονίας. Και που ο κύριος λόγος ύπαρξης της ήταν να κρατάει ανοικτό το μαγαζάκι όσο θα λείπω και να εξασκείται στη δακτυλογράφηση με την ελπίδα μιας άλλης καλύτερης δουλειάς ή ζωής ή μεταθανάτιας τύχης.

Στήλη Άλατος / Μάιος 2006 - φ46

    
Εις τους αιώνας των αιώνων
 
Το ανδροειδές Τ 2046 ήταν προγραμματισμένο να ακούει. Δεκαέξι ώρες την ημέρα. Κάθε μέρα. Είτε έβρεχε, είτε χιόνιζε, είτε είχε ΄ζεσςτη του θανατά που απλωνότανε ανάμεσα στα τσιμεντένια κτίρια και τα λαμαρινένια οχήματα κι έπνιγε την ανάσα μέσα στο λαρύγγι. Τις περισσότερες ώρες καθότανε σε μια επιβλητική πολυθρόνα φτηνής αλλά πολύ επιτυχημένης απομίμησης δέρματος μπροστά από μια ογκώδη βιβλιοθήκη συνθετικού πλαστικού στο χρώμα του ξύλου. Η βιβλιοθήκη που έπιανε από το δάπεδο μέχρι την οροφή ήταν κατάφορτη από τεχνητά παλαιωμένους τόμους με έργα οποιουδήποτε συγγραφέα είχε γράψει κάτι αξιόλογο στο πεδίο της ψυχανάλυσης, της ψυχοθεραπείας και της ψυχιατρικής.

Στήλη Άλατος / Μάρτιος 2007 - φ.55

    
ΛΕΥΚΗ ΔΥΝΑΜΗ
 
Το κωλοασανσερ ήταν πάλι χαλασμένο. Ή ίσως να είχε διακοπή ρεύματος το ερείπιο.Σ΄έξι μήνες θα το γκρέμιζαν και ο ιδιοκτήτης το ΄χε εντελώς παρατημένο στην τύχη του. Την ειδοποίηση για την έξωση την έφερε ένας γυνακωτός δικαστικός κλητήρας. Χτυπούσε από διαμέρισμα σε διαμέρισμα και άφηνε το κωλόχαρτό τα, σαν σκυλάκι πεκινουά που χέζει στο καλό χαλί του σαλονιού κι ύστερα είναι όλο ύφος δεν ξέρω ποιος το έκανε. Εγώ την είχα ψυλλιαστεί τη δουλειά και το έπαιξα ψόφιος κοριός. Δεν του άνοιξα. Και καλά αυτή τη στιγμή απουσιάζω για δουλειές, περάστε μιαν άλλη μέρα, και μέσα στο διαμέρισμα ησυχία του τάφου, Αυτός ο πούστης όμως δεν μάσησε και μου έσπρωξε το χαρτάκι από τη χαραμάδα της πόρτας.

Στήλη Άλατος / Απρίλιος 2006 - φ45

Ή του ύψους ή του βάθους
 
Μου αρέσει πολύ το πάρκο. Κατά κάποιο, έπειτα από τόσα χρόνια, το θεωρώ δικό μου, αφού ξέρω σχεδόν απ’ έξω πια κάθε του γωνιά, μυστική ή φανερή. Μπορεί τα λεφτά που παίρνει ένας γέρος κηπουρός σαν κι εμένα, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια δουλειάς, να μην φαίνονται αρκετά σε πολλούς αλλά καθώς περνάει ο καιρός και οι μέρες σέρνονται όλο και πιο αργές για μένα, υπάρχουν στιγμές που νιώθω μέσα μου βαθιά πως τίποτε άλλο δε θα μπορούσα να κάνω στη ζωή μου. Ίσως αυτό να είναι ένα είδος ευτυχίας. Ή ίσως μια νηφάλια όσο και αναπόφευκτη παραδοχή της αποτυχίας μου.

Στήλη Άλατος / Φεβρουάριος 2007 - φ.54

    Έβρεχε δυνατά εκείνο το πρωινό της Κυριακής. Ο δυνατό αέρας έριχνε με μανία τις σταγόνες της βροχής στο τζάμι όπου κυλούσα αφήνοντας πίσω τους ένα λεπτό ρυάκι. Τι αταίριαστος καιρός για τη δεύτερη και τελευταία μέρα του διαγωνισμού.

Στήλη Άλατος / Μάρτιος 2006- φ44

Χθες είδα πάλι πως πέθαινα. Οι λεπτομέρειες είναι φρικτές αλλά δεν έχουν σημασία. Έχω συνηθίσει πια να ελέγχω την αγωνία μου ακόμη και μέσα στο όνειρο μου. Σχεδόν πάντα βλέπω το ίδιο όνειρο, όταν δουλεύω έξω στα ψηλά πάνω στις μεταλλικές δοκούς με λίγα μόνο ολισθηρά εκατοστά να με χωρίζουν από το κενό που χάσκει κάτω, αδημονώντας για ένα σου στραβοπάτημα. Ορισμένοι λένε ότι σκοτώνεσαι πριν σκάσεις στην άσφαλτο σαν φούσκα γεμάτη αίμα ή στην οροφή κανενός αυτοκινήτου κόβοντάς το στη μέση. Τα σπλάχνα σου διαλύονται από τη φοβερή επιτάχυνση. Δεν τους πιστεύω.
Ευτυχώς το τελευταίο διάστημα με βγάζουν όλο και  πιο σπάνια έξω.

Στήλη Άλατος / Ιανουάριος 2007 -φ.53

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ

Τα πράγματα αλλάζουν. Αυτό ξέρω πως δεν και καμιά βαριά φιλοσοφία. Όλα τα βιβλία εκλαϊκευμένης ψυχολογίας που σέβονται τον εαυτό τους και έχουν τίτλους όπως "Ευτυχισμένα γηρατειά" ή "Πώς να βιώσετε θετικά τον αποχωρισμό" ή "Το ξεκίνημα μιας νέας αρχής" το αναφέρουν με τονισμένα πλάγια γράμματα, συνήθως κάτω από την αισιόδοξα χαμογελαστή φωτογραφία του συγγραφέα και ανάμεσα σε άλλες φωτισμένες παραινέσεις με την ελπίδα να προσελκύσουν κάποιους απελπισμένους αναγνώσετε που δεν τους έχει μείνει άλλος τρόπος να αλλάξουν τη σκατένια τους ζωή.

Στήλη Άλατος / Φεβρουάριος 2006 - φ43

ΑΥΡΙΟ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ
(ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΕΓΚΥΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ)
 
"…Και μην ξεχνάτε η ζωή είναι ωραία". Τα λόγια της γιαγιάς μου μας συνόδευαν καθώς ανεβαίναμε με σκυμμένα τα κεφάλια τη στενή σκάλα προς τη σοφίτα και οι τέσσερίς μας σιωπηλοί μέσα στην πιο μαύρη απελπισία. "Άντε, πάντε πάνω τώρα να τα πείτε κι αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα.." Θαρρείς και τα ξεσήκωνε όλα αυτά από τις παλιές παιδικές εκπομπές της Θείας Λένας στο ραδιόφωνο γεμάτες χαρά και αισιοδοξία για μια υγιή ανάπλαση των παίδων. Το πιο πιθανό πως δεν είχε ιδέα τι ακριβώς μας συνέβαινε αλλά μόνο που μας είδε με τα μούτρα μέχρι το χώμα ανακάλεσε αυτόματα αναμνήσεις – σπαράγματα, από ηθικοπλαστικές παραινέσεις της παιδικής της ηλικίας. Σε απευθείας σύνδεση με το παρελθόν θα ακούσετε λόγο παρηγορητικό και παυσίλυπο… Είναι απίθανο τι θυμάται ο άνθρωπος, όταν γερνάει…

Στήλη Άλατος / Δεκέμβριος 2006-φ.52

    
ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ 1984
 
Ήταν ένας δύσκολος χειμώνας. Οι μπάτσοι χτυπούσαν όπου έβρισκαν με το παραμικρό. Έπειτα ειδικευμένοι χειρουργοί αναλάμβαναν να κόψουν και να ράψουν, βιαστικά και πρόχειρα, να επαναφέρουν το ρημαγμένο κορμί σε ανεκτή κατάσταση για περαιτέρω ανακρίσεις. Πλησίαζαν γιορτές. Τα βράδια χιόνιζε. Τις νύχτες δεν κυκλοφορούσε κανείς παρά μόνο κάτι τρομαγμένα φαντάσματα στις πιο σκοτεινές γωνιές και κάτι λιπόσαρκες, ψωραλέες γάτες, που αναζητούσαν στα σκουπίδια τον επιούσιο δείπνο. Κάθε ώρα τα κανάλια βγάζαν έκτακτο δελτίο. Οργισμένοι εκφωνητές πιτσιλούσαν με σάλια την επικράτεια ζητώντας να κηρυχτεί η χώρα σε κατάσταση πολιορκίας. Γιατί ο κίνδυνος ήταν μεγάλος ο κίνδυνος προερχόταν από παντού. Ήταν αόρατος. Βρισκόταν ήδη ανάμεσά μας. Μπορούσε να χτυπήσει ανά πάσα στιγμή. Ένα μόνο χτύπημα. Συντριπτικό. Ακολουθούσαν διαφημίσεις.

Θα τα καταφέρω;

 
Η γλυκιά τροχιά ενός άψογα εκτελεσμένου σουτ. Ο ήχος της μπάλας σχεδόν αθόρυβος, ένα θρόισμα απαλό, καθώς σχίζει το διχτάκι κι έπειτα η φωνή του, παιδική ακόμη αλλά με τα πρώτα σημάδια της εφηβικής βραχνάδας να μιμείται τη φωνή του σχολιαστή σ’ ένα φανταστικό αγώνα: "Φοβερή προσπάθεια από το νεότερο μέλος της εθνικής μας ομάδας παίδων, με δύο αντιπάλους κρεμασμένους πάνω του σούταρε μέσα από την κλειδαρότρυπα και πέτυχε το καλάθι ξαναβάζοντας την εθνική μας μπροστά στο σκορ".

Στήλη Άλατος/ Νοέμβριος 2006-φ.51

      ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΟ

 
Ήταν η μοναδική γυναίκα στη ζωή μου, που όποτε την έβλεπα, ήθελα να ανάψω τσιγάρο. Κι αυτό, ναι μεν ανθυγιεινό, αλλά σίγουρα όχι το χειρότερο δυνατό. Γιατί θα μπορούσε, για παράδειγμα, όποτε τη βλέπω, να θέλω να τραβήξω μαχαίρι ή να ξεφορτωθώ ένα-ένα τα ρούχα μου εκθέτοντας έτσι το θλιβερό σαρκίο μου στη δηλητηριώδη χλεύη των συμφοιτητών μου. Πάει αυτός τρελάθηκε. (και δε θα ‘μουνα ο μόνος.

Μια Πόλη για κείνον

Στα σχεδόν σαράντα χρόνια της εξουσίας του είχε α επιδείξει πολλά και σημαντικά κατορθώματα σύμφωνα με τον πιο έγκυρο από τους δώδεκα πληρωμένους απομνημονευματογράφους του. η ανεργία είχε μειωθεί δραστικά (αφού όσοι μπορούσαν εγκατέλειπαν τη χώρα μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια της ζούγκλας ή αφημένοι πάνω σε σάπιες σχεδίες στους βαλτώδεις ατέλειωτους ποταμούς της χώρας), όλες οι  παράνομες δραστηριότητες είχαν παταχθεί αμείλικτα (ειδικότερα από τότε που τον έλεγχό τους ανέλαβαν οι Υπηρεσίες Ασφαλείας και στα απομακρυσμένα χωριά, οι κατά τόπους κομματικές οργανώσεις), ο τουρισμός ανθούσε καθώς φιλάνθρωποι τουρίστες κατέκλυζαν τη χώρα (αναζητώντας ανήλικα αγόρια και κορίτσια για να κορέσουν τη μανία τους), ενώ οι δείκτες της οικονομίας εμφάνιζαν συνεχή άνοδο (καθώς οι πλουτοπαραγωγικές πηγές πέρασαν από τα χέρια των αναλφάβητων χωρικών, στη δικαιοδοσία ικανότατων συμβούλων από το εξωτερικό).

Στήλη Άλατος / Οκτώβριος 2006-φ.50

    
ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
 
Ήρθε και σήμερα. Ακριβής όπως πάντα, τόσο στη μέρα όσο καις την ώρα. Καιρό είχα να τον δω με αυτό το κουστούμι. Πρέπει να ήταν στη μόδα πριν από τέσσερα ή πέντε χρόνια. Δείχνει κάπως ταλαιπωρημένο, αν και το ημίφως του μπαρ κρύβει τις ατέλειες. Αν μπορούσα να το δω σε περισσότερο φως, θα ανακάλυπτα τη φθορά του γιακά, ίσως αν μπορούσα να τα’ αγγίξω θα έβρισκα κάποιες μικρές, ανεπαίσθητες τρύπες στην εσωτερική φόδρα, η αρχή του τέλους για ένα σακάκι.

Θραύσματα για ένα καλοκαίρι

I.                     

Καμιά φορά σκέφτομαι ν’ αλλάξω τον κόσμο.
Όμως είναι πλέον σίγουρο πως μου λείπει το θάρρος,
γι’ αυτό αγόρασα δυο δεκανίκια.
Οι φίλοι πάντα κολακευτικοί
Μου λένε να τα επιχρυσώσω

Στήλη Άλατος/ Σεπτέμβριος 2006-φ.49

    
ΞΥΠΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ
 
Ήτανε μια από κείνες τις νύχτες που δεν είχε καθόλου δουλειά. Τα τραπέζια ήταν από νωρίς έτοιμα και α μπουκάλια στο μπαρ γεμάτα μέχρι σκασμού από ποτό για όλα τα γούστα και τα πορτοφόλια.κι όμως εδώ και τόση ώρα μόνο δυο τρεις πελάτες είχαν πατήσει το πόδι τους στο μαγαζί, άραξαν στα πιο σκοτεινά του σημεία κι έπιναν το ποτό τους χωρίς πολλά – πολλά.
 
Με τη μοναδική σερβιτόρα – μια κοπέλα μεγάλα στήθη που έδειχνε τουλάχιστον δέκα – δεκαπέντε χρόνια πιο πάνω απ’ την ηλικία της – ρίχναμε το φταίξιμο στην ανυπόφορη ζέστη και υγρασία που έκανε την ανάσα δύσκολη και τον ιδρώτα να κολλάει επάνω σου σαν γαμημένη βδέλλα, καταβάθος όμως και οι δυο ξέραμε ότι το μαγαζί πήγαινε για φούντο και πως όπου να ‘ναι θα ‘πρεπε να ετοιμάζουμε τα μπογαλάκια μας και να ψάχνουμε για μια άλλη εξίσου κακοπληρωμένη σκατοδουλειά.

Γεμίζοντας τα κενά στις ζωές των άλλων

 
Η πόλη μου;
Να σας μιλήσω για την πόλη μου…
Παράγει εξαίρετα κρασιά
Κι ατέλειωτες ιστορίες φρίκης.
 
Προχωρημένη νύχτα. Το κτίριο της εταιρείας είχε αδειάσει εδώ και ώρα. Μόλις οι δείκτες του ρολογιού έδειξαν οκτώ, μυρμηγκιές υπαλλήλων ξεχύθηκαν από τις εξόδους προς κάθε κατεύθυνση, άλλοι για τις στάσεις των αστικών λεωφορείων άλλοι για τον κοντινότερο σταθμό του υπογείου και ορισμένοι για τα πλησιέστερα υπόγεια μπαρ που σέρβιραν αλκοόλ από πολύ νωρίς το πρωί μέχρι πολύ νωρίς το πρωί. Γρήγορα όλοι τους απορροφήθηκαν από το πλήθος που κινούνταν νευρικά αναζητώντας την πιο σύντομη οδό προς το σπίτι. Θα μπορούσε κάποιος να παγώσει την όλη σκηνή σε ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο – χιλιάδες βλέμματα κενά και κουρασμένα – κι από κάτω να βάλει ένα τίτλο με μεγάλα γράμματα: Οι Επιστρέφοντες.

Στήλη Άλατος / Ιούλιος-Αύγουστος 2006- φ.48

    
Αν μ’ ακούει κανείς
 
Στο ερευνητικό εργαστήριο του φίλου μου επικρατούσε η θεωρία του χάους εφαρμοσμένη στην πράξη και μάλιστα στον ασφυκτικά περιορισμένο χώρο ενός παλιού παροπλισμένου τροχόσπιτου με ξεφουσκωμένα λάστιχα που έγερνε – αρκετά επικίνδυνα κατά την ταπεινή μου γνώμη – από τη μια πλευρά και που σε κάθε νεροποντή άφηνε μεγάλα κομμάτια σκουριάς να ταξιδεύουν μαζί με τα λασπόνερα προς άγνωστες κατευθύνσεις. Μην ανησυχείς, είναι η παλιά του εμμονή να θέλει να γνωρίσει τον κόσμο, συνήθιζε να μου λέει μ’ ένα τόνο που προσπαθούσε φιλότιμα να ακούγεται αστείος και καθησυχαστικός και που αποτύγχανε οικτρά – τουλάχιστον ως προς το δεύτερο σκέλος.

Δεν Θα Γίνεις Έλληνας Ποτέ

Η μέρα του μεγάλου αγώνα είχε φτάσει. Οι μικροπωλητές είχαν στηθεί από νωρίς σε στρατηγικά σημεία γύρω από το στάδιο και εμπορεύονταν πλαστικές σημαίες, κασκόλ στα εθνικά μας χρώματα και ευμεγέθη μπαλόνια φουσκωμένα με ήλιον στο σχήμα του τσολιά κάτι τύποι πιο κάτω είχαν στήσει το πάγκο τους με τα τατουάζ. Ελληνικές σημαίες σε κάθε μέγεθος, εύκολα και γρήγορα (φεύγει με το πρώτο πλύσιμο). Αγριεμένοι αστυνομικοί περιπολούσαν στο χώρο και κόβαν φάτσες. Είχε βέβαια απαγορευτεί η προσέλευση Αλβανών φιλάθλων στο γήπεδο, αλά ποτέ δεν ξέρεις, ίσως προσπαθούσαν έτσι κι αλλιώς να τρυπώσουν. Μια παρέα – πέντε – έξι φιλάθλων που τους σταμάτησαν για έλεγχο το πήρε πολύ βαρέως. Μετά τις απαραίτητες διατυπώσεις έφυγαν βρίζοντας κατευθείαν για τον πάγκο με τα εθνικά σύμβολα, ώστε να μην υπάρξει ξανά περίπτωση σύγχυσης.