05292017Δευ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Φύλλο 125 Οκτώβριος - Νοέμβριος 2014

Τα πολιτικά Συσσίτια

Πριν από λίγο καιρό σε μια Πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών συνελήφθη ένα 90χρονος με την κατηγορία ότι προμήθευε συσσίτιο τους άστεγους χωρίς αυτό το συσσίτιο να έχει υποστεί τον απαιτούμενο από τον νόμο έλεγχο, χωρίς να έχει ελεγχθεί αν τηρεί τις … απαιτούμενες προδιαγραφές…


Ο παραλογισμός και το «αυτονόητο»

Γράφει ο Αντώνης Περιβολάκης

tsolias toilet-wΕικόνα καθημερινή: άνθρωποι στους δουλειές του ή σε συνευρέσεις τους συζητάνε για τα καθημερινώς διογκούμενα προβλήματα επιβίωσής τους. Μιλάνε για τα απλά ρουτινιάρικα θέματα μέχρι και για τα πιο περίπλοκα πολιτικά. Στο εκατό τοις εκατό των περιπτώσεων βγαίνει μια οργή και μια αγανάκτηση αλλά συχνά πυκνά βγαίνουν και κουβέντες και προτάσεις που διεκδικούν το αυτονόητο. Λένε ας πούμε: «μα αν η κυβέρνηση με φορολογύσε με τους τάδε ή δείνα όρους δεν είναι προφανές ότι προοπτικά θα είχε μεγαλύτερα έσοδα αντί να με σφάζει και να με οδηγεί σε βέβαιο θάνατο; Αν ας πούμε, φορολογούσε δικαιότερα αυτούς που κατέχουν τεράστιες περιουσίες και κεφάλαια (συνήθως με περίεργους τρόπους προσπορισμένα) δεν θα γινόταν πιο υγιής και πιο αποδοτική η οικονομία;». «Αν αντί να οδηγήσει σε θάνατο τα ασφαλιστικά ταμεία, εκμεταλλευόταν τον μηχανισμό της  για να ελέγξει τους 2000 της λίστας Λαγκαρντ αντί να διαλύει το ΣΔΟΕ και τις εφορίες της δεν θα ήταν αυτό καλύτερο για όλους;» «Αν αντί να διυλίζει τον κώνωπα με τους μικροεπαγγελματίες και να καταπίνει την κάμηλο με τους με τους μεγαλοκεφαλαιούχους φορολογώντας τους αναλόγως των εισοδημάτων τους δεν θα έμπαινε η χώρα σε μια προοπτική διαφορετική;….» Και ούτω καθ΄ εξής….

Σε όλο το φάσμα αυτής της κοινωνίας συζητιούνται και προτείνονται τα «αυτονόητα», αυτά που το στοιχειώδες μυαλό δεν χρειάζεται ούτε γνώσεις πολλές ούτε IQ για να τα σκεφτεί. Και όμως: το αυτονόητο στο μυαλό αυτών που συμμετέχουν στις πιο μισητές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών απλά δεν υπάρχει! Και όχι επειδή δεν μπορούν να το σκεφτούν. Απλά, επειδή είναι απολύτως εντεταλμένοι επαγγελματίες. Οι κυνικές ομολογίες περισσεύουν: «δεν διάβασα το νόμο, δεν πρόλαβα να διαβάσω το μνημόνιο, δεν ενημερώθηκα εγκαίρωςκ.λ.πμεταφράζονται σε «δεν με ενδιέφερε βρε αδερφέ, στ΄αρμου». Άρα, οι πολίτες δεν κατανοούν ότι η συζήτηση που κάνουν, προτείνοντας «εύκολες και αυτονόητες» λύσεις, είναι ένα παιχνίδι εν ου παικτοίς; Δεν καταλαβαίνουν ότι δεν πρόκειται απλώς για ένα δικτατορικού τύπου κυβερνητικό σχήμα που δεν επεξεργάζεται λύσεις αλλά εφαρμόζει κατ΄ ευθείαν άνωθεν εντολές εκ της τρόικας οι οποίες μπορεί και να μην είναι ούτε για τους ίδιους τους τροικανούς αποδοτικές; Είμαστε στην εποχή της κατάρρευσης του Ορθού Λόγου. Αυτή κατάρρευση λειτουργεί σε Παγκόσμιο επίπεδο. Χρέος μας είναι να αντισταθούμε σε αυτόν τον παραλογισμό. Δεν είναι λύση να αγανακτούμε και να καταγγέλουμε. Πρέπει να δράσουμε καθημερινά υπερασπιζόμενοι το στοιχειώδες: την ύπαρξή τη δική μας αλλά και των μελλοντικών γενεών.  Αυτή η ύπαρξη δεν θεωρείται δεδομένη, είναι Ζητούμενο. Η διεκδίκηση του αυτονόητου όχι μόνο δεν θα είναι ανώδυνη αλλά δεν θα είναι ούτε αναίμακτη. Το πρόταγμα που λέει διεκδικώ όρους Λογικής φαντάζει εντελώς επαναστατικό πια, έως και επικίνδυνο. Το να λέμε χιλιάδες φορές τη φράση «μα καλά μκες είναι εκεί πάνω, δεν το βλέπουν ότι δεν δουλεύειδεν είναι αρκετό. Όχι, σαφώς και δεν είναι μκες, έχουν όμως κάνει μια άλλη επιλογή. Όσο εμείς τους δίνουμε εξουσία αυτοί γίνονται απλά «yes men» σε κάποιους άλλους. Αποδείχθηκε εδώ και χρόνια ότι οδηγεί στη δική μας καταστροφήΌσο απλό είναι να το καταλάβεις τόσο ζοφερό είναι να το συνειδητοποιείς

Φύλλο 115 Φεβρουάριος - Μάρτιος 2013

Η αμφισημία της τρομοκρατίας

 Οι έννοιες της "δημοκρατίας" και της "τρομοκρατίας" έχουν δύο κοινά: πρώτον και οι δύο τελειώνουν σε ... "μοκρατία".  Δεύτερον είναι σαν την πλαστελίνη, τις πλάθεις όπως ακριβώς σε βολεύει και μετά λες "να ποια είναι η δημοκρατία" ή "να ποια είναι η  τρομοκρατία". Θα ήταν καλό να περιοριστούμε, για λόγους εξοικοίωσης με το αντικείμενο, στην έννοια της τρομοκρατίας στην χώρα μας. Ενώ υπάρχει ένα νομικό πλαίσιο που ορίζει τον τρομοκράτη υπό ένα σχετικά αυστηρό πλαίσιο που υποτίθεται δεν επιδέχεται παρερμηνειών, εν τούτοις το πλαίσιο τούτο μπάζει από πολλές μεριές και κυρίως, ερμηνεύεται πάντα κατά το δοκούν ανάλογα με το τι θα ήθελε να υπηρετήσει ο εκάστοτε υπουργός. Ξέρουμε ότι στη χώρα μας η τρομοκρατία ταυτίστηκε ως έννοια κυρίως με τη δράση της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ στα χρόνια μέχρι και πριν τους Ολυμπιακούς ενώ στα νεότερα έχουμε τις Συνομωσίες των Πυρήνων της Φωτιάς τη "Σέχτα Επαναστατών" και διάφορες άλλες ομάδες που κάνουν την εμφάνισή τους με την μία ή ταν άλλη δραστηρότητά τους. Αν αναφέρουμε το γεγονός σήμερα είναι γιατί πιστεύουμε ότι υπάρχουν ένα σωρό καθημερινές ενέργειες είτε από άλλες ομάδες, είτε από μεριάς του κράτους που κινούνται σαφώς στο φάσμα της τρομοκρατίας αλλά δεν υπάγονται πρακτικά σε αυτό για πολιτικούς κυρίς λόγους. Για παράδειγμα, όταν συλλαμβάνονται Χρυσαυγίτες οι οποίοι έχουν λιώσει στο ξύλο φουκαράδες λαθροματανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα (αρκετοί Έλληνες μοιάζουν πλεόν με αυτούς), τότε δεν χαρακτηρίζονται τρομοκράτες απλώς παραπέμπονται σε δίκη για απιλή, εξύβριση και άλλες λάιτ καητγορίες. Όταν συλλαμβάνονται Χρυσαυγίτες για κατοχή οπλοστάσιου και έχουν ήδη οι συγκεκριμέμοι διαπράξει βιαιπραγίες κυρίως εναντίον αλλοδαπών τότε δεν είναι τρομοκράτες. Αντιθέτως στη φυλακή σαπίζουν άτομα που στην εφηβεία τους έμαθαν πως θα κάνουν μια ... χυτρα να κανει "μπαμ" και να δημιουργεί υλικές ζημιές, επειδή αυτή τους η πράξη χαρακτηρίστηκε "τρομοκρατική". Ελεύθεροι κυκλοφορούν ανάμεσά μας μεγάλα ονόματα της νύχτας που ασκούσαν "προστασία" (υποκατάστατο της "τρομοκρατίας) και αθωώνονται ακόμα από τα δικαστήρια. Όλες αυτές οι περιπτώσεις δεν υπάγονται στο νομικό καθεστώς της "τρομοκρατίας" μιας και η δημοκρατία τους, ως έννοια - λάστιχο, τους επιτρέπει να ερμηνεύουν την επίσης έννοια - λάστιχο της τρομοκρατίας αποκλειστικά κατά τα δικά τους συμφέροντα, τα συμφέροντα μιας μειοψηφίας που εκλέγεται για να υπηρετήσει τα συμφέροντα μιας πλειοψηφίας. Κατά τα άλλα είμαστε πολίτες...

Α.Π.

 

5 ελληνικά ΑΕΙ στα καλύτερα!

 

Μέσα σ΄αυτή την διάθεση του να αποδείξουμε ότι κάθε ελληνικό και προβληματικό, κάθε δημόσιο και ελλειμματικό - βασικά εργαλεία για την προώθηση της μνημονιακής πολιτικής – ο θεσμός του δημόσιου ελληνικού πανεπιστημίου βάλλεται αδιαλείπτως. Για την ιστορία του πράγματος παραθέτουμε τα παρακάτω στοιχεία …


Παρά τη διαρκή οικονομική κρίση τα ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα συνεχίζουν να βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο, ενώ μια νέα μελέτη κατατάσσει ορισμένα από αυτά στο 3% της παγκόσμιας ελίτ των ιδρυμάτων, με πρώτο απ' όλα το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Τα αποτελέσματα προέκυψαν από έρευνα της ομάδας Cybermetrics του Ισπανικού Εθνικού Κέντρου Ερευνών με την ονομασία Webometrics και τα παρουσίασε στην Ελλάδα το Διαπανεπιστημιακό Δίκτυο Πολιτικών Ανώτατης εκπαίδευσης, που αποτελείται από πανεπιστημιακούς από την Πάτρα.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα vima, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και τα Πανεπιστήμια Κρήτης και Πατρών κατατάσσονται στα κορυφαία διεθνώς, με το Αριστοτέλειο, μάλιστα, να εντάσσεται στο «κλειστό κλάμπ» του 1% των καλύτερων πανεπιστημίων.

Επιπλέον, άλλα τρία ιδρύματα, τα Πανεπιστήμια Αιγαίου, Ιωαννίνων και Θράκης, βρίσκονται μέσα στο 5% της παγκόσμιας κατάταξης.

Τέλος, για πρώτη φορά στο 10% των καλύτερων ανώτατων ιδρυμάτων εμφανίζονται και δύο ΤΕΙ, της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας.

Ωστόσο, η έρευνα του Ισπανικού Κέντρου καταγράφει ότι κατά την περίοδο της κρίσης τα ελληνικά ιδρύματα δεν είχαν την άνοδο που παρουσίαζαν στο παρελθόν καταφέρνοντας, πάντως, να μείνουν σε κάποιο υψηλό επίπεδο.

Χαρακτηριστικά το Αριστοτέλειο βρίσκεται στην 194η θέση, ενώ πέρυσι ήταν στην 158η, ενώ το Πανεπιστήμιο Αθηνών ανέβηκε 83 ολόκληρες θέσεις από την περασμένη χρονιά και βρίσκεται στην 268η θέση.

Το Πολυτεχνείο υποχώρησε 48 θέσεις και κατατάσσεται στο νούμερο 417 της λίστας, ενώ το Πανεπιστήμιο Κρήτης είναι ψηλότερα, καθώς τοποθετείται στη 460η θέση από την 516η.

Τέλος το Πανεπιστήμιο Πατρών έπεσε από την 327η θέση στην 556η.

 

Επιμέλεια : Μ.Φ.

 

 

 

Ανάπτυξη

 

Η έννοια της ανάπτυξης σαφώς και είναι μια από τις πλέον πολιτικά φορτισμένες και σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί μια ουδέτερα τεχνοκρατική προσέγγιση. Σαφώς και πολιτικές είναι οι αποφάσεις του τι είναι δημόσιο και τι ιδιωτικό, τι θα πρέπει να έχει ως παροχή ο πολίτης και τι θα πρέπει να πληρώνει ποιο μέρος της παραλίας, του βουνού ή και της θάλασσας είναι για την κοινωνία και ποια για τον ιδιώτη. Σαφώς και πολιτικές είναι οι αποφάσεις ποιο διατροφικό μοντέλο θα προωθηθεί ή σε ποια καλλιέργεια θα δοθεί βάρος. Πολιτική απόφαση αποτελεί το αν οι σχολικές τάξεις θα έχουν  25 ή 30 μαθητές, το αν θα υπάρχουν καθηγητές για τις ανάγκες της άγονης γραμμής και των απομακρυσμένων περιοχών.  Πολιτική απόφαση αποτελεί το αν θέλουμε να λύσουμε θέματα όπως το ενεργειακό, τα σκουπίδια, την λειτουργία του δημοσίου κτλ.

Πολιτική απόφαση αποτελεί το αν θα υπάρχει αναπτυξιακός οργανισμός για την Κρήτη και τι χαρακτηριστικά θα έχει.

Μ.Φ.  

 

 

Υπάρχει κράτος χωρίς δημόσιο;

 

Σαφώς και η απάντηση ιστορικά είναι ΟΧΙ. Από την ανατολή μέχρι την δύση όπου υπάρχει αυτό που λέμε οργανωμένη κοινωνία υπάρχει δημόσιος τομέας και μάλιστα ιδιαίτερα μεγάλος ( σε αναλογία εργαζομένων – πολιτών). Είναι εντυπωσιακή η μανία διάλυσης κάθε τι δημόσιου στην οποία έχει επιδοθεί τόσο η μνημειακή κυβέρνηση όσο και τα πρόθυμα και πειθήνια παπαγαλάκια της. Έχοντας ως βασική αντίληψη μια μονομανία ιδιωτικοποιήσεων (καθετί δημόσιο είναι ΚΑΚΟ, καθετί ιδιωτικό είναι ΠΡΟΤΥΠΟ !!!)  και χρησιμοποιώντας ως εργαλεία την συχνά προβληματική λειτουργία του δημοσίου (αυτού που οι ίδιοι με πελατειακές σχέσεις δημιούργησαν !!!)  και αξιοποιώντας μεμονωμένες και ακραίες περιπτώσεις για τον δημόσιο λόγω τους καταλήγουν στο μοναδικό συμπέρασμα , ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΚΡΑΤΟΣ. Δυστυχώς οι αριθμοί είναι αμίλητοι. Το ελληνικό δημόσιο είναι μικρότερο σε αναλογία πληθυσμού – πολιτών απ΄ότι οι χώρες των δανειστών μας. Παρολαυτά το παραμύθι συνεχίζεται…

Τελευταίο εργαλείο αυτό των επίορκων. Ξεκίνησαν ως εκατοντάδες και ανάγονται σε χιλιάδες. Αλλά τελικά ποιοι είναι αυτοί οι επίορκοι; Δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι έχουν καταδικαστεί αμετάκλητα για παράνομες πράξεις ή μήπως και δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν τις όποιες παραπομπές βάση καταγγελιών (βάσιμων ή αβάσιμων κανείς δεν ξέρει !).  Η τελευταία ερμηνεία είναι λίγο – πολύ και η ελαστική ερμηνεία βάση του τρίτου μνημονίο. Ερμηνεία που στην ουσία μετατρέπει το τεκμήριο της αθωότητας σε τεκμήριο ενοχής. Ως εκ τούτου καθένας που θα κατηγορηθεί (δικαίως ή αδίκως ) είναι ένοχος, δηλαδή επίορκος, άρα απολύεται. Ο απόλυτος κανόνας για την ζουγκλοποίηση της κοινωνίας και προφανώς για να πάψει να λειτουργεί το οτιδήποτε στον δημόσιο τομέα.

Αντιλαμβανόμαστε ότι προφανώς με την δύναμη του κομματικού κράτους είναι ακόμα στις θέσεις τους άτομα τα οποία έχουν καταδικαστεί για τις όποιες παράνομες πράξεις και επίσης κατανοούμε τους ίδιους μηχανισμούς που επικαλούνται αυτές τις περιπτώσεις για να διαλύσουν το κράτος. Αυτούς που δεν κατανοούμε είναι τους διπλανούς μας που απλά πατάνε την μπανανόφλουδα του αυτοματισμού και κυνηγάνε τα «φαντάσματα του δημοσίου» την ίδια ώρα που βλέπουν ότι διαλύεται ότι έχει σχέση με το όποιο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ!!!

 

Μ.Φ. 

 

Αλλαγή Κυβέρνησης, με τι όρους;

Γράφει ο Αντώνης Περιβολάκης

tsolias toilet-wΔεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η χώρα βαδίζει σε τροχιά εκλογών. Οι υποσχέσεις, η παροχολογία, το ξεγύμνωμα του ΠΑΣΟΚ με την επιστροφή του Παπανδρέου, οι δηλώσεις Βενιζέλου που δεν αξίζει ούτε να τον λυπάσαι ανθρωπιστικώς για την κατάντια και τον ξεπεσμό του, ή σχεδόν ανύπαρκτη στήριξη της τρόικας προς τις επιλογές της κυβέρνησης, η δημοσιοποίηση χονδροειδέστατων έως και εγκληματικών λαθών των υποτελών κυβερνήσεων με τη συνοδεία δηλώσεων αποστασιοποίησης διαφόρων βουλευτών,  οι δημόσιες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ίδιου του Τσίπρα,  η επιμελώς προετοιμασμένη διακριτική επίσκεψή του στον Άθω, αλλά και αρκετές άλλες κινήσεις που προέρχονται από το ευρύτερο πολιτικό φάσμα, πείθουν όλους μας για την ανεπιστρεπτί πορεία προς τις κάλπες. Νομίζω πως περιττεύουν οι μαντικές ικανότητες για να  ψυχανεμιστούμε το επικείμενο εκλογικό αποτέλεσμα. Συνεπώς το ερώτημα που απασχολεί όλους μας είναι το τι θα αλλάξει μετά τις εκλογές

Η απάντηση είναι απλή αλλά και πολύπλοκη μαζί: δεν θα αλλάξει τίποτα αν η οποιαδήποτε νέα κυβέρνηση δεν έχει κινηματική στήριξη. Και δεν μιλάμε για ένα κίνημα στήριξης στον Τσίπρα. Μιλάμε για ένα κίνημα που εν πολλοίς έχει παραδώσει τα όπλα αναγνωρίζοντας την κούρασή του και την παροδική αδυναμία του για λόγους που δεν θα εξετάσουμε εδώ.  Κατά συνέπεια χρειάζεται ένα κίνημα που θα διεκδικεί όχι απλώς τα αυτονόητα, τα άμεσα, ένα κίνημα που δεν θα ζητιανεύει για λίγα ψίχουλα παραπάνω σε οικονομικό επίπεδο, αλλά με ωριμότητα και ρεαλισμό θα διεκδικεί μια Ουτοπία. Κοντολογίς, αν θέλουμε ένα μείνουμε σε ένα κίνημα που θα προβαίνει μόνο σε «ρεαλιστικές» διεκδικήσεις, τότε είναι προφανές ότι σύντομα θα αποδειχθούν οι ελπίδες μιας γενιάς φρούδες και θα οδηγηθούμε στην απόλυτη καταστροφή. Όχι η λύση δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο δρόμος που θα χρειαστεί να βαδίσουμε θα έχει κατά πάσα πιθανότητα επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτός θα χρειάζεται «από κάτω» να έχει ένα κίνημα που θα δείχνει τους πιο μακρινούς δρόμους. Που θα βαδίζει «προς το ανέφικτο». Απαραίτητη προϋπόθεση για να βγούμε από το τέλμα είναι η έστω και αδρή σκιαγράφηση ενός απελευθερωτικού οράματος, κι ας έχει αυτό πάρα πολές πτυχές και εκδοχές. Χρειάζεται η συνεχής όχληση και πίεση από τα κάτω για να μπορέσει η οποιαδήποτε αριστερή ή αριστερίζουσα κυβέρνηση να κάνει κάτι σημαντικό έχοντας ένα ισχυρό κινηματικό λαϊκό έρεισμα. Συνεπώς χρειάζεται η «συμμετοχή» όλων σε αυτό και όχι η ψήφος. Τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Και το φάσμα διεκδίκησης μεγάλο: από το αυτονόητο μέχρι την Ουτοπία. Να μια ιστορική ευκαιρία για όλους μας για να βγούμε από την ατέρμονη χαοτική περιδίνησή μας

Φύλλο 114 Δεκέμβριος 2012 - Ιανουάριος 2013

Δάσκαλοι με όπλα;

 

Στις μέρες μας αποδεικνύεται πανηγυρικά αυτό που γνωρίζουμε όλοι εδώ και πολλά χρόνια: ότι οι Ηνωμένς Πολιτείες της Αμερικής αν μπορούν ακόμα να υπάρχουν οικονομικά είναι επειδή η ύπαρξή τους οφείλεται κυρίως στο εμπόριο όπλων. Οι εταιρίες που κατασκευάζουν όπλα παντός είδους είναι κυρίως Αμερικανικών συμφερόντων και αυτός είναι και ο βασικότερος λόγος για τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες ως επικεφαλής του ΝΑΤΟ έχουν προκαλέσει ή εμπλακεί σε ένα μεγάλο αριθμό συρράξεων σε όλο τον πλανήτη.

Για την αποκατάσταση του «Πολιτισμού των υβριδίων»

Γράφει ο Αντώνης Περιβολάκης

 Στο προηγούμενο τεύχος της «Πυξίδας» ένα σχόλιό μου με τον τίτλο «Ο πολιτισμός των υβριδίων» http://www.pyxida.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4406:2014-05-19-20-25-01&catid=2:p&Itemid=243 προκάλεσε συζήτηση και σχετικά σχόλια.

Το γεγονός ότι η κοινοποίησή του σχολίου μου μέσω της κοινωνικής δικτύωσης εισέπραξε πολλά «like» δεν μου λέει κάτι. Μόνο αυταρέσκεια μπορεί να προκαλέσει και πέρα από την στοιχειώδες αίσθημα αυτοικανοποίησης του ανθρώπου που στέκεται μπροστά στον καθρέφτη και θαυμάζει τον εαυτό του για την ομορφιά του, σε τίποτα άλλο δεν έχουν αξία. Μεγαλύτερη αξία έχουν τα σχόλια διαφωνίας ή και δυσφορίας. Αναγνώστης του άρθρου από τα Χανιά εμφανώς δυσαρεστημένος μου έκανε καίριες παρατηρήσεις. Φίλοι και φίλοι φίλων διάβασαν το άρθρο και επίσης προέβησαν σε σχόλια που δεν περίμενα.

Ομολογώ ότι λίγες φορές άρθρο μου έχει προκαλέσει τόση δυσμένεια. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι πως αρκετοί αναγνώστες είπαν πως το άρθρο μου είναι αποπνέει ομοφοβία και ίσως - ίσως να συνάδει με αντιλήψεις καθαρά φασιστικές. Αποφάσισα να επανέλθω στο θέμα με ένα διευκρινιστικό σχόλιό μου που να τοποθετεί τα πράγματα στη θέση τους εννοώντας πως θέλω να τοποθετηθώ με λίγα λόγια από την αρχή.

            Είναι αλήθεια πως «Ο πολιτισμός των υβριδίων» γράφτηκε εν βρασμώ ψυχής διότι για μένα το θέμα ήταν κατ΄ αρχήν, κυρίως αισθητικό. Ο άστοχος όρος «εμετός» που ανέφερα εκλήφθηκε (δικαιολογημένα, ίσως) σημειολογικά από πολλούς αναγνώστες ως μια αποστροφή προς τους μη «straight» ανθρώπους. Αν αυτό διαφάνηκε, τότε  ΛΑΘΟΣ.

Δηλώνω ξεκάθαρα τη θέση μου: οι άνθρωποι που δεν εντάσσονται στην κατηγορία των αποκαλούμενων «straight» ατόμων είναι άνθρωποι που έχουν τα ίδια δικαιώματα με όλους μας. Μιλάω για ομοφυλόφιλους, λεσβίες, gay, αμφισεξουαλικούς, διεμφυλικούς… Μάλιστα πολλές φορές πρόκειται για ανθρώπους με ιδιαίτερα χαρίσματα που ξεπερνούν τα χαρίσματα των υπολοίπων  straight θνητών. Χιλιάδες από αυτούς έχουν παράξει σπουδαίο έργο κυρίως στο χώρο των τεχνών, των επιστημών, του πνεύματος… Πρόκειται για έργο ανθρώπων που αν δεν είχαν αυτήν την … ιδιαιτερότητα ίσως και να μην είχε παραχθεί ποτέ.

Στη δε συμπεριφορά τους δεν παρουσιάζουν αποκλίσεις σε σχέση με τη συμπεριφορά των straight. Έχουν όπως όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες αδυναμίες, τις ίδιες ανάγκες, τα ίδια κουσούρια, τα ίδια προτερήματα. Επιλέγουν την προσωπική τους ζωή να είναι στατιστικά διαφορετική από της πλειοψηφίας όπως ίσως και οι “straight” να το κάνουν πολλές φορές κρυφά και ανομολόγητα. Εφόσον αυτό δεν προσβάλλει τις επιλογές του όποιου ατόμου με το οποίο συνευρίσκονται σε διάφορα επίπεδα, τότε  αυτό συνάδει με τις αρχές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του σεβασμού της προσωπικής ιδιαιτερότητας.

Συναναστρέφομαι χρόνια με πολλούς ανθρώπους είτε λόγω της δουλειάς μου είτε λόγω των φιλικών μου σχέσεων και το συμπέρασμα μου είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι στατιστικά δεν είναι ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο ιδιόμορφοι, παράξενοι, τρυφεροί, ευγενείς  ή … βιτσιόζοι από εμάς τους «straight». Και βέβαια δηλώνω ότι προφανώς υπερασπίζομαι τους γάμους ομοφυλοφίλων όπως και της υιοθεσίας παιδιών από αυτούς αλλά υπό όρους (έλεγχος για την ψυχική υγεία τους, την οικονομική τους δυνατότητα κ.λ.π.) Δεν θα είχα λοιπόν κανέναν απολύτως λόγο να δημιουργήσω ζητήματα ομοφοβίας μέσω ενός σχολίου μου. Ούτε έχω το δικαίωμα να κρίνω δημοσίως τις προσωπικές επιλογές κάποιου στη ζωή του εφόσον δεν μου ζητηθεί.

            Αυτό για το οποίο μίλησα ήταν ένα δημόσιο γεγονός για το οποίο όλοι μας έχουμε το δικαίωμα να έχουμε άποψη. Υπερασπίζομαι το δικαίωμά μου να λέω ότι η εικόνα αυτή του νικητή της Eurovision προσέβαλε βάναυσα την αισθητική μου όπως βάναυσα προσβάλει την αισθητική μου και ένας μεγάλος συρφετός εικόνων της «κοινωνίας του θεάματος».

Στην περίοδο της fusion χαοτικής φιλοσοφίας, των μεταμοντέρνων αισθητικών που εν πολλοίς ελκύουν κι εμένα θα πρέπει να υπερασπιστούμε και μερικούς διαχωρισμούς. Και αυτό για λόγους μεθοδολογίας ζωής, για λόγους υπεράσπισης μιας σχετικά ισορροπημένης ζωής όλων μας. Θα πρέπει να υπερασπιστούμε εκείνα τα πράγματα που έχουν μια καθαρή παρουσία και ένα σαφή λόγο. Εκείνα τα πράγματα, τις ιδέες και τους ανθρώπους που έρχονται για να υπάρξουν και να διατυπώσουν μια καθαρή πρόταση.

Η πρόταση της Eurovision κατά τη γνώμη μου εδώ και δεκαετίες έχει να κάνει με θέαμα και μόνο, θέαμα χωρίς ουσία και τίποτα άλλο. Αυτή είναι μια πρόταση που όχι μόνο δεν με αφορά, άλλωστε δεν θα ασχολιόμουν με αυτήν, αλλά τη θεωρώ και επικίνδυνη, εκφράζω ένα φόβο. Θα επιχειρήσω σε αυτό το σημείο να θέσω ξανά τα πλαίσια του φόβου μου, πλαίσια τα οποία προφανώς δεν έθεσα με σαφήνεια στο προηγούμενο σχόλιό μου.

Το θέαμα «είναι ο πυρήνας της έλλειψης ρεαλισμού της πραγματικής κοινωνίας» έγραφε πριν μερικές δεκαετίες ο Γκυ Ντεμπόρ θεωρώντας το θέαμα όχι ως σύνολο εικόνων αλλά «μια κοινωνική σχέση ατόμων διαμεσολαβημένη από εικόνες». Σε πολλές γειτονιές του πλανήτη πολλοί άνθρωποι υπερασπίζονται ακόμα τη σκέψη, και το πνεύμα όχι στα πλαίσια μιας Νεοπλατωνικής αντίληψης αλλά στα πλαίσια μιας υπεράσπισης ανθρώπινης ουσίας. Η εικόνα, το κατά Ντεμπόρ «θέαμα» δηλαδή, διαμεσολαβεί τις ανθρώπινες σχέσεις με έναν τέτοιο τρόπο που κατά τη γνώμη συμβάλλει στην απώλεια της ανθρώπινης ουσίας.

Στα πλαίσια της υπεράσπισής της και στα πλαίσια της υπεράσπισης της ελευθερίας του ατόμου, περιέγραψα λίγο νωρίτερα γιατί όλοι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού αλλά όχι της επιβολής του στους άλλους. Στην (αυξανόμενα ομοφοβική) καπιταλιστική – φασίζουσα κοινωνία μας το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού γίνεται αντικείμενο θεάματος και εκμετάλλευσης για λόγους που δεν επαρκεί ο χώρος να αναλύσουμε. Αυτό που με φοβίζει περισσότερο με θεάματα όπως αυτό που λέγεται Κοντσίτα Βουρστ είναι η διαφαινόμενη «εργαστηριακή κατασκευή» του, όπως τέτοια κατασκευή θεωρώ και φαινόμενα σαν το Michael Jackson (του οποίου δηλώνω θαυμαστής).

Η σύγχρονη show biz εκμεταλλεύεται κατά την ταπεινή μου γνώμη κάθε τι το «εξεντρίκ» προκειμένου να το επιβάλλει ως παρουσία και ως ιδεολογία, ως κοσμοείδωλο (δηλαδή διαμεσολαβημένο από εικόνες) και όχι ως ανθρώπινη ουσία. Το κάνει ανθρώπινη καρικατούρα τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. (Και για να φέρω ένα παράδειγμα, ο Αλμοδοβάρ υπερασπίστηκε με τέχνη υψηλού επιπέδου και με αξιοπρέπεια των κόσμο των μη straight, κάτι που ας πούμε δεν το κάνουν οι σύγχρονες σειρές της τηλεόρασης.. Τα έργα του Αλμοδοβάρ έχουν παιδαγωγικό χαρακτήρα για όλους μας. Αντιθέτως έργα ας πούμε όπως «το Κάτω Παρτάλι» γελοιοποιούν τον ομοφυλόφιλο, τον παρουσιάζουν ως γραφική περιπλανόμενη προβληματική φιγούρα). 

Εκφράζω λοιπόν ένα φόβο: το φόβο της απώλειας της ανθρώπινης συνείδησης υπό την επίφαση της δημοκρατικής υπεράσπισης των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων. Κατά τη γνώμη μου όταν τα προφανή ανθρώπινα δικαιώματα γίνονται αντικείμενο διαχείρισης, δηλαδή θεαματοποίησης από το κυρίαρχο σύστημα (στο οποίο όλοι μας μετέχουμε) τότε υπάρχουν κίνδυνοι σοβαροί. Αν με την άνοδο των φασιστικών αντιλήψεων στον σύγχρονο δυτικό κόσμο γίνει μόδα το κυνήγι μαγισσών των ατόμων με … ιδιαιτερότητες τότε το ίδιο το σύστημα που σήμερα τους κάνει κυρίαρχο θέαμα αύριο θα τους ρίξει στον κάλαθο των αχρήστων.

Εκτός και αν, θεωρητικά μιλώντας, αυτή η δεύτερη μερίδα ανθρώπων επιβάλλει ένα δικό της ιδιότυπο φασισμό και μια τέτοια αποδοτική για αυτήν νοοτροπία και ιδεολογία. Τέτοια στοιχεία για τη διαμόρφωση μιας ιδιαίτερης εξουσίας μέσα στην εξουσία έχουμε ήδη καταγεγραμμένα ακόμα και μέσα στην Ελληνική κοινωνία.

Συμπερασματικά: η υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων του καθενός μας να επιλέγει την προσωπική του ζωή δεν μπορεί παρά να είναι  ζήτημα μιας ολόκληρης κοινωνίας και όχι μόνο ατομικό. Αλλιώς αποδεχόμαστε την κυρίαρχη λογική  του «διαίρει και βασίλευε» σε όλους τους τομείς της ζωής μας και δραστηριότητες επαναστατικές για την εποχή μας, όπως το Gay Parade θα φαντάζουν απλώς σαν μια γραφική διαδήλωση των απολυμένων μιας δημόσιας υπηρεσίας για την οποία λίγων το αυτί θα ιδρώνει αφού απλά θα τη βλέπουμε ως θέαμα από τον καναπέ μας, «Δικτυωμένοι» με αυτήν την … παρέλαση  και ταυτόχρονα δικτυωμένοι με… Κάιρο.

Και για το φίλο που μου το επισήμανε: προς Θεού, σε καμία περίπτωση δεν εντάσσω στη συνείδησή μου τους παιδεραστές στην ίδια κατηγορία συμπεριφορών. Εκφράζω ένα ΦΟΒΟ ότι η ύπαρξη μιας μόδας αναγωγής κάθε συμπεριφοράς στο … DNA, θα οδηγήσει και αυτή τη μερίδα ανθρώπων να υπερασπιστούν το «δικαίωμά» τους όπως το έχουν ήδη κάνει με την απόπειρα δημιουργίας «κόμματος» στην Ολλανδία.  Το απορρίπτω όχι μόνο ως βάναυση πρόθεση αλλά για τον προφανή λόγο ότι δεν υπάρχει σε καμιά περίπτωση συναίνεση ενός ανηλίκου παιδιού σε κάτι τέτοιο, πολλώ δε μάλλον γιατί συνήθως πρόκειται για καθαρό βιασμό ψυχής και σώματος.

Αν με το σημείωμά μου στο προηγούμενο τεύχος της «Πυξίδας» ένιωσαν κάποιοι να προσβάλλονται ζητώ συγγνώμη για αυτό, δεν είχα καμία τέτοια πρόθεση, έχω δίπλα μου τέτοιους ανθρώπους και ελπίζω να αποκατέστησα την αλήθεια μου και τις απόψεις μου. Τους ευχαριστώ όλους για τις επισημάνσεις τους, για τα σχόλιά τους, για τις κουβέντες που κάναμε και για την παρότρυνσή τους να ξεκαθαρίσω τη θέση μου κάτι που όπως φαίνεται δεν κατάφερα πριν από κανα δυο μήνες να κάνω, γράφοντας εν βρασμώ ψυχής .

 

 

Φύλλο 113 Οκτώβριος - Νοέμβριος 2012

Σε ποιο παιχνίδι παίζουμε σαν χώρα ;

 Από τη μια λοιπόν, μπορεί να έχουμε καταλήξει ότι το αμέσως επόμενο διάστημα στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, μπορεί να υφίσταται ένας ιδιότυπος - χαλαρού προς μεσαίου τύπου - εμφύλιος μεταξύ των ανθρώπων που δηλώνουν Χρυσαυγίτες από τη μια και ουσιαστικά των υπόλοιπων πολιτών από την άλλη.

Ο πολιτισμός των υβριδίων

Γράφει ο Αντώνης Περιβολάκης

             Όταν ήμουν μικρός θυμάμαι μια τηλεοπτική διαφήμιση που απευθνόταν κυρίως στον αγροτικό πληθησμό της χώρας, τότε που  το να είσαι αγρότης ήταν μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας. Το προιόν αυτό χαρακηριζόταν ως "υβρίδιο καλαμποκιού".

Φύλλο 112 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2012

Τσόκλης και Σπιναλόγκα

 Στην διάρκεια των θερινών διακοπών επισκέφθηκα την Σπιναλόγκα το γνωστό σε όλους μας πλέον τόπο μαρτυρίου πολλών ανθρώπων που υποχρεώθηκαν να περάσουν εκεί την ατελή ζωή τους γιατί κάποια άγνωστη μοίρα τους το φύλαγε. Η Σπιναλόγκα, όσο και να φωτίστηκε τα τελευταία χρόνια από τους προβολείς των τηλεοπτικών συνεργείων αλλά και από τα φλας των φωτογράφων, όσο και αν είναι ένα νησί λουσμένο στο φως και στις ανταύγειες της θάλασσες, παραμένει σκοτεινή.

Σκανδαλώδης απόφαση για την εκλογική χρηματοδότηση και την κατανομή του τηλεοπτικού χρόνου των κομμάτων

Με τρεις κοινές υπουργικές αποφάσεις άνοιξε ο δρόμος για την προεκλογική χρηματοδότηση των κομμάτων. Για την διενέργεια των ευρωεκλογών τα κόμματα θα λάβουν επτά δισεκατομμύρια και όπως προκύπτει και από την σχετική απόφαση, κατανέμονται σε πρώτη φάση τα 3,85 εκατ. ευρώ ποσό που αντιστοιχεί στο 50% +10%.

Για το ποσό των επτά εκατ. ευρώ που αφορά στις ευρωεκλογές, γίνεται αναλυτικά μνεία για το 50% του συνολικού ποσού. Αυτά τα 3,5 εκατ. ευρώ, θα δοθούν με ΒΑΣΗ ΤΑ ΠΟΣΟΣΤΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ ενώ το 10% με βάση τα ποσοστά των τελευταίων εθνικών εκλογών.

Με βάση την απόφαση, τα κόμματα μπορούν να περιμένουν τα ακόλουθα ποσά (υπολογισμός του enet.gr):

Untitled-1 copy

Επίσης όσον αφορά την κατανομή του χρόνου τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής προβολής των κομμάτων, αποφασίστηκαν τα εξής:

  Το 40% θα μοιραστεί με βάση τα ποσοστά που έλαβαν τα κόμματα στις ευρωεκλογές του 2009 (ΠΑΣΟΚ 36,64%, ΝΔ 32,29%, ΚΚΕ 8,35%, ΛΑΟΣ 7,15%, ΣΥΡΙΖΑ 4,7%, Οικολόγοι – Πράσινοι 3,49%),  το 40% με βάση τις εθνικές εκλογές του 2012  ((ΝΔ 29,66%, ΣΥΡΙΖΑ 26,89%, ΠΑΣΟΚ 12,28%, ΑΝΕΛ 7,51%, Χρυσή Αυγή 6,92%, ΔΗΜΑΡ 6,26%, ΚΚΕ 3,98%)

 

 

Φύλλο 111 - Ιούνιος - Ιούλιος 2012

Τη βάση της Σούδας θέλουν οι ΗΠΑ για τις «επιχειρήσεις» στη Συρία

Οι ΗΠΑ ενημέρωσαν την Ελλάδα, ότι πιθανότατα θα κάνουν χρήση των αεροναυτικών διευκολύνσεων της βάσης τους στην Σούδα κατά την διάρκεια των επόμενων εβδομάδων, σε ότι αφορά την «ανθρωπιστική κρίση στην Συρία».

Φύλλο 120 - Δεκέμβριος 2013

Ποιος πάει για δήμαρχος ; 

 Αποτελεί κοινό μυστικό ότι έχουν αρχίσει οι διεργασίες σχετικά με δημοτική αρχή Χανίων.

Φύλλο 110 - Απρίλιος - Μαίος 2012

Και πάλι άνθρωποι!

Νομίζω ότι δεν είχα ξαναδεί ποτέ τους ανθρώπους της πόλης να είναι άνθρωποι. Μεγάλωσα και ζω σε ένα αστικό τοπίο με ανθρώπους των οποίων τα χαρακτηριστικά τα κάλυπτε σε μεγάλω βαθμό η δηθενιά και η ξιπασιά.

Φύλλο 118 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2013

Η χαμένη (;) τιμή του εκπαιδευτικού

Βάζω στοίχημα πως αυτοί οι άνθρωποι που είναι από σαράντα και πάνω  είχαν σχηματίσει για τους καθηγητές μια εικόνα που απέχει έτη φωτός από τη σημερινή εικόνα των καθηγητών. Είναι σίγουρο πως θυμούνται οι περισσότεροι  τους καθηγητές τους με έναν σεβασμό που ουκ ολίγες φορές είχε σαν κυρίαρχο συνοδό του τον φόβο.

Η κοινωνία της προηγούμενης γενιάς περιπούταν τιμή στον καθηγητή ενώ ταυτόχρονα το έργο του θεωρείτο αξιοσέβαστο για μια σειρά λόγους το φάσμα των οποίων κείτονταν από την ακρίβεια μέχρι την υπερβολή έως και την οσφυοκαμψία, θα έλεγε κανείς. Χωρίς να θέλουμε να προβούμε σε αναλύσεις θα κάναμε μια παραδοχή: οτι η παρουσία και ο λόγος ενός καθηγητή Μέσης Εκπαίδευσης είχε βαρύνουσα σημασία. Σήμερα ο καθηγητής πρωταγωνιστεί στο έργο "η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ".

Είναι ένας απλός εργαζόμενος όπως όλοι οι άλλοι. Γίνεται αντικείμενο κριτικής καθημερινά ακόμη και από τους πιο άσχετους με το αντικείμενο. Αμφισβητείται το έργο του από μέρους αρκετών οικογενειών  αλλά και συναδέλφων του σε φροντιστήρια ή σε ιδιαίτερα μαθήματα, με ένα τρόπο που σε ουκ ολίγες περιπτώσεις υποβόσκει διάθεση αντιπαράθεσης... Για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας ο καθηγητής είναι ο άνθρωπος που ασκεί τη δική του μικροεξουσία σε νέους ανθρώπους δουλεύοντας 9 μήνες το χρόνο, πράγμα που θεωρείται από πρόκληση έως και θράσος.


Παρ΄ όλα όσα τους καταμαρτυρούνται, παρά το γεγονός ότι εκτοξεύονται κατηγορίες εναντίον τους από εδώ κι από εκεί , παρά την συνεχιζόμενη υποβάθμιση της θέσης τους η αλήθεια είναι μία: Στην πραγματικότητα σήμερα ο καθηγητής είναι αυτός που έχει τη δυνατότητα να μπει μπροστά ώστε να δώσει το σύνθημα για να ξεκινήσει το τρένο μιας μεγάλης κοινωνικής - πολιτικής - πολιτισμικής έγερσης.  Μιας έγερσης που θα μπορούσε να λάβει τα πιο απίθανα χαρακτηριστικά χωρίς να αποκλείουμε την πιθανότητα της ενσωμάτωσης του κινήματος των καθηγητών μέσα σε ένα γενικότερο εξεγερτικό κίνημα που θα διώξει κάθε αντίληψη πολιτικής υποταγής και χαμέρπειας  και θα βάλει θεμέλια για μια άλλη κοινωνική αντίληψη. "Ασ' το παράθυρο ανοικτό σ΄όλες τις καταιγίδες, θα δεις στο φως μιας αστραπής όσα ποτέ δεν είδες" - Άλκης Αλκαίος

Α.Π.

 

Περί αυτοκτονιών

"Δραματικές διαστάσεις λαμβάνει το κύμα αυτοκτονιών στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το υπουργείο Δημόσιας Τάξης μόνο το 2012 3.124 άνθρωποι αυτοκτόνησαν ή αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν. Αιτία είναι και η οικονομική κρίση, για αυτό και αποκαλούνται «κοινωνικές αυτοκτονίες». «Η οικονομική κρίση δεν είναι ο μόνος λόγος, το ένα δεν φέρνει απαραίτητα το άλλο, αλλά παντού στην Ευρώπη όπου έχει αυξηθεί η ανεργία έχουν αυξηθεί και οι αυτοκτονίες. Όταν μειώνεται η ανεργία μειώνονται και οι αυτοκτονίες.

Είναι αλληλένδετα» δήλωσε ο πρόεδρος της μη κυβερνητικής οργάνωσης ΚΛΙΜΑΚΑ, Άρης Βιολατζής. Ραγδαία είναι και η αύξηση στους χρήστες ναρκωτικών ουσιών. Σύμφωνα με τον Χαράλαμπο Πουλόπουλο, διευθυντή του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της «κλίμακας» κάθε 18 ώρες γίνεται μια απόπειρα αυτοκτονίας στην Ελλάδα.

Οι περισσότεροι από τους αυτόχειρες είναι άντρες, οι οποίοι έχουν χάσει τη δουλειά τους και νιώθουν ότι δεν μπορούν να στηρίξουν τις οικογένειές τους."

Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από είδηση έτσι όπως διαδόθηκε στο Διαδίκτυο. Όμως, μοιραία σκέφτεται κανείς ότι δεν έχει νόημα το ερώτημα που παλιότερα διατυπώναμε με άνεση: "η αυτοκτονία είναι από φόβο ή από δειλία;". Κάνουμε αυτήν την αναγκαία επισήμανση όχι μόνο επειδή η σύγχρονη ψυχιατρική αλλά και η κοινωνιολογία έχει δώσει απαντήσεις με την κατηγοριοποίηση των αυτοκτονιών αλλά και επειδή πριν από μερικά χρόνια χαρακτηρίζαμε ελαφρά τη καρδιά "αλλοπαρμένο" ή δειλό αυτόν που αυτοκτονούσε.

Δεν ξέρω αν αυτός που προβαίνει στο λεγόμενο "απονενοημένο διάβημα" στην εποχή μας θα είχε να κερδίσει κάτι περισσότερο αν νιώθει ότι έχει χαθεί μια για πάντα η αξιοπρέπειά του, αυτή είναι η δική μου απάντηση...

Α.Π.

Και πάλι διεθνές βραβείο στη χώρα μας

 

Η "Πυξίδα" είναι ένας από εκείνους τους χώρους που κατά καιρούς έχει υποστηρίξει ότι σε περιόδους κρίσης ο τόπος μας μπορεί να παράξει εξαιρετικά πονήματα. Το έχει ήδη αποδείξει στο χώρο της Τέχνης και όχι μόνο. Και τώρα η χώρα είχε και πάλι την τιμητική της με την ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά "miss Violence" που έλαβε   τον Αργυρό Λέοντα καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας. Μια γενιά νέων σκηνοθετών έχει "αναλάβει" να αποκαταστήσει το όνομα της χώρας μας στη διεθνή κοινότητα τουλάχιστον όσον αφορά τον τομέα της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι ο Γιώργος Λάνθιμος που έφτασε μέχρι την υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας με τον "Κυνόδοντα" χαρακτηρίστηκε από τους "New York Times" ένας από τους 20 καλύτερους σκηνοθέτες διεθνώς που ανήκουν στη λεγόμενη νέα γενιά. Κοντά ακολούθησε και η Φρανσουαζ Τσαγκάρη με το "Attneberg".

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι οι ταινίες αυτές που εισπράττουν διακρίσεις στα διεθνή φεστιβάλ είναι πολύ χαμηλού κόστους και πολλές φορές γυρίζονται ενώ η παραγωγή αντιμετωπίζει εξαιρετικά οικονομικά προβλήματα και συχνά η αποπεράτωσή τους πραγματοποιείται μόνο χάρη στην αυτοθυσία και το μεράκι των συντελεστών. Μπράβο τους!

Α.Π.

 

Φύλλο 109 - Μάρτιος 2012

Δημοκρατία Ανάπηρη

 

Οι εκλογές που έρχονται θα είχαν έαν διαφορετικό ρόλο, το ρόλο της εκτόνωσης της λαικής δυσαρέκειας, αν γίνονταν πριν από έναν περίπου χρόνο. Τότε οι άνθρωποι της χώρας θα πήγαιναν στις κάλπες για να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά  τους (χαμηλών τόνων λέξη) με το υπάρχον πολιτικό σύστημα και με αυτούς που το εκφράζουν. Τώρα, ποιος είναι ο ρόλος των εκλογών όταν αυτές γίνονται κάτω από ασφυκτικές petrakis 6πιέσεις; Οι εκλογές γίνονται κυρίως επιδή κατά το μάλλον ήττον έχει εξασφαλιστεί ότι οι νικητές θα προχωρήσουν σε μια συμμαχία στήριξης του Μνημονίου. Σε μια διαδικασία επικύρωσης όλων εκείνων των μέτρων που κάποιοι άνθρωποι (καταχρηστικός όρος) ψήφισαν στη Βουλή.

Εδώ έρχεται για πολλοστή φορά να επιβεβαιωθεί το ρητό "αν οι εκλογές επρόκειτο να αλλάξουν τοιν κόσμο τότε θα είχαν καταργηθεί". Οι εκλογές ιδίως σήμερα έρχονται να επιβάλλουν την μια δικτατορία νέου τύπου που όμοιά της δεν έχει γνωρίσει η Ελληνική κποινωνία εδώ και 40 χρόναι. Είναι αυτή η διαδικασία που επικυρώνει τυπικά αυτό που συνειδησιακά έχει γίνει θέσφατο σε ένα μεγάλο μέρος της: ότι είμαστε οι χαμένοι...και αυτό είναι και το σημαντικότερο πρόβλημα και το ερώτημα που θα πρέπει να μας ταλανίσει. Τι άλλαξε στην ελληνική κοινωνία τα 2 τελευταία χρόνια; Και δεν συζητάμε για τις επιμέρους αλλαγές και για τις ζοφερές για πολλούς συνθήκες ζωής. Συζητάμε για το τι άλλαξε μέσα μας ως αντίληψη για τον κόσμο, για τα πράγματα, για τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας, για το με ποιος όρους οφείλομε να συνεχίσουμε.

"Το δόγμα του  Σοκ - ηχηρού χαστουκιού" ήταν επιτυχές γι΄αυτούς που το εφάρμοσαν. Η εληνική κοινωνία δεν διαθέτει αποθέματα συλλογικότητας και δημοκρατίας. Δεν διαθέτει επαρκή αποθέματα αλληλεγγύης. Δεν είναι ακόμα στην κουλτούρα της. Δεν είναι εκπαιδευμένη να θέτει μια προοπτική. Αν αναφερθούμε στον Γιάννη Αγελάκα που επισημαίνει ότι η δεκαετία του '80 ήταν η δεκαετία όπου ο πολίτης υιοθέτησε τη λογική του ευδαιμονισμού, του ωχαδερφισμού και του γραψαρχιδισμού, θέση με την οπιά συμφωνώ απόλυτα, η συνισταμένη των ανιδράσεων την προηγούμενη περίοδο ήταν μία ... μούτζα. Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές, η αντίδραση των ανθρώπων στον τόπο μας στη λαίλαπα των μέτρων που ήρθαν - και έπεται και συνέχεια, τελειωμό δεν έχει... Καθόλου δεν θέλω να μηδενίσω την στάση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που επέδειξαν υψηλό αίσθημα ευθύνης δείχνοντας την αλληλεγγύη τους και προσφέροντας απλόχερα τη δουλειά τους, τις ιδέες τους, τη φωνή τους, το χρόνο τους... Έτοιμοι να αγωνιστούν και να θυσιάσουν για να συνεισφέρουν σε μια κοινωνία που θα έχει σαν στίγμα της την αυτοοργάνωση των ανθρώπων... Αλλά, τελικά, κακά τα ψέματα: στην πλειοψηφία της η ελληνική κοινωνία ανέδειξε τα ανώριμα δημοκρατικά της χαρακτηριστικά, την επιφανειακή αντιμετώπιση... Αυτοί είμαστε, σε αυτήν τη χώρα ζούμε, αυτά ξέρουμε να κάνουμε, αυτά παθαίνουμε... 200 χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ στηρίζοντας ΠΑΣΟΚ. Ευχαριστώ, συνέλληνες, δεν θα πάρω άλλη από την ανάπηρη δημοκρατία σας. "Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ, και για το πείσμα σας, θα αντέχω ... θα περιμένω και θα φτιάχνω άλλες μέρες ..."

Α.Π.

 


Ψάχνοντας για εγκληματίες

 

Εδώ και μια εικοσαετία οι στατιστικές δείχνουν ότι η εγκληματικότητα στη χώρα αυξάνεται συνεχώς. Προσπαθούν μάλιστα τα Μέσα Ενημέρωσης να μας πείσουν ότι ο βασικότερος παράγοντες που συντελεί στην αύξησή της είναι η παρουσία των ξένων και των λαθρομεταναστών.

Ας υποθέσουμε, κατ΄ αρχήν ότι αυτό είναι αλήεθια. Ας δεχτώ ότι για την εγκληματικότητα που λέγεται "μικροκλοπές" και μικροσυμμορίες και ναρκωτικά και ληστείες φταίνε οι οικονομικοί μετανάστες. Ας δεχτώ ότι καθημερινά κινδυνεύει η περιουσία μου (μικρή και μεγάλη), η σωματική μου ακεραιότητα, η υγεία μου από αυτούς τους ά-μοιρους που βρέθηκαν εδώ γιατί κάποιοι τους οδήγησαν εδώ.

Έχω να κάνω μια ερώτηση: σε τι διαφέρει ένας άνθρωπος που διαπράτει έγκλημα κατά της μικρής ή μεγάλης περιουσίας μου από τους Διευθυντές Οργανισμών και υπουργείων που συνέβαλαν στην απώλεια των αποθεματικών μεγάλων Ταμείων; Αυτήν την εβδομάδα έγινε γνωστό ότι η Τράπεζα της Ελλάδας πήρε χωρίς να ρωτήσει κανέναν τα αποθεματικά Ταμείων και Υπηρεσιών, τα μετέτρεψε σε Ομόλογα, τα κούρεψε, με βάση το PSI και κουρεμένα όπως είναι τα έβαλε να περιμένουν για μια τριακονταετία (τρέχα γύρευε...) αφήνοντας ποσά της τάξης του 2% επί του αρχικού ποσού στη διάθεση των Ταμείων... Και ας υποθέσουμε ότι το PSI είναι νόμος του κράτους (του Γερμανοκρατούμενου κράτους βεβαίως, βεβαίως). Πριν γίνουν όλα αυτά, πριν από μια 5ετία ας πούμε κάποιος κύριος που σήμερα βρίσκεται επικεφαλής του Οργανισμού Διάχείρισης Δημόσιου Χρέους ενώ τότε έλυνε κι έδενε στην Εθνική Τράπεζα, πούλαγε ομόλογο δομημένο στην Εθνική Ασφαλιστική με ζημία (θυγατρική γαρ, άρα συνέφερε η ζημιά) ενώ το πουλούσε σε Ασφαλιστικό Ταμείο εισπ΄ρατοντας κέρδος 5%... Φρέσκα νέα αυτά. Με επίσημες ομολογίες στους ανακριτές και με τα έγγραφα δημοσιευμένα...

Αυτή είναι η εγκληματικότητα. Εκατοντάδες επώνυμοι κοστουμαρισμένοι νομοθέτες και διευθυντές και υπουργοί που δεν θα πληρώσουν όπως φαίνεται τίποτα. Αντίθετα, θα την πληρώσουμε εμείς. Τα νέα από τα γκάλοπ δεν είναι καλά: φοβάμαι ότι θα ξαναδούμε το ίδιο σκηνικό. Σε καιρούς κατοχής σε καιρούς ταπείνωσης, δεν έμεινε στους συντοπίτες μου λίγη αξιοπρέπεια, λίγη τσίπα; ...Θεέ μου, έφυγαν οι νέοι από αυτή τη χώρα και έμειναν μόνο τα ξεκουρκουτιασμένα δομημένα γερόντια που θα ψηφίσουν πάλι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ; Αυτό είναι η ύψιστη εγκληματικότητα: Σκοτώνουμε τα παιδιά μας εμείς οι ίδιοι! Ας μην ζήσουμε άλλον έναν τέτοιο εφιάλτη...

Α.Π.

 

 

Ανερχόμενη η Ελλάδα στα Μαθηματικά

 

Ιδέα μου είναι ή η χώρα έχει αρχίσει και ξαναπαίρνει τα πάνω της στα ... Μαθηματικά; Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου μια παλαιότερη έρευνα που είχε σαν θέμα της την ανάπτυξη της Μαθηματικής εκπαίδευσης και την συσχετιζόμενη εκτόξευση των δεικτών σε χώρες με χαμηλό οικονομικό επίπεδο όπως Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία κ.λ.π. Ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα ευρήματα της έρευνας ήταν ότι οι άνθρωποι σε περιόδους που μόνο από ευμάρεια δεν χαρακτηρίζονται ασχολούνται με πράγματα που μπορούν να συνδυάσουν την χαρά με την δημιουργία και μαλιστα με ένα οινομικό τρόπο. Αυτό το κάνουν τα Μαθηματικά (και όχι μόνο).

Αυτά τα λέμε διότι η χώρα μας εδώ και δύο συνεχόμενα χρόνια παίρνει διεθνείς πρωτιές σε Μαθηαμτικούς διαγωνισμούς. Αυτό δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Ενώ η χώρα μας λάμβανε διεθνείς διακρίσεις σε αυτόν τον τομέα μέχρι και την δεκαετία του 80, μετά ήρθε η περίοδος της επίπλαστης ευμάρεις. "Ποιος τα χρειάζεται τα Μαθηματικά;" ήταν ένα από τα μότο που κυκλοφορούσε. Αφού μπορούμε όλα να τα βρούμε έτοιμα... και πληρωμένα ... Οι εξαιρέσεις ήταν οι λιγοστές και η Μαθηματική εκπαίδευση πήρε την κατρακύλα στην Ελλάδα ενώ η χώρα συνέχιζε να παράγει παιδιά που είχαν δυνατές μαθηματικές ικανότητες αλλά χωρίς την αντίστοιχη εκπαίδευση.

Τώρα τα πράγματα ευτυχώς αλλάζουν. Να είναι και αυτό ένα από τα λίγα καλά της κρίσης;... Ποιος ξέρει. Πάντως η δημοσιότητα καθώς και η ελκυστικότητα που χαρακτηρίζει τα θέματα και τις ειδήσεις περί Μαθηματικών είναι τελευταία πολύ αυξημένη και ιδιαίτερα αποδοτική. Φαίνεται πως υπάρχει "ψωμί" μπροστά μας. Ας είναι καλά η νέα γενιά του τόπου  μας και αυτοί οι δάσκαλοι που το παλεύουν σε όποιο επίπεδο και βλέπουμε και κάποιες ακτίνες αισιοδοξίας.

Α.Π.

 

Φύλλο 117 Ιούνιος - Ιούλιος 2013

 ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης

 Το περιφερειακό Θέατρο της Κρήτης τα τελευταία χρόνια με την επιμονή του Μιχάλη Αεράκη έχει κατορθώσει να γίνει πραγματικά ένα μεγάλο θέατρο. Σταθερά καλές παραγωγές. Σταθερά παραγωγές με πλούσιο πρόγραμμα περιοδειών σε όλη την χώρα. Εμφανίσεις στα μεγαλύτερα φεστιβάλ της χώρας.

Φύλλο 108 - Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012

Το ελαιόλαδο, εμείς και οι άλλοι...

Eντυπωσιακή άνοδο κατέγραψαν το 2010 οι εξαγωγές ελαιολάδου από την Ελλάδα στη Ρωσία, καθώς τόσο οι εξαγωγές όσο και το μερίδιο της χώρας μας επί του συνόλου αυξήθηκαν κατά 134,1% και 8,8% αντίστοιχα.

Φύλλο 116 Απρίλιος - Μάιος 2013

Η διάλυση της εκπαίδευσης

 Σε πολύ πρόσφατο δημοσίευμά μας από την "Πυξίδα" επιχειρήσαμε να καταδείξουμε το γεγονός ότι αν ο Ελληνικός λαός δεν έχει αναπτύξει ένα συνολικό κίνημα αντίστασης ενάντια στον ορυμαγδό μέτρων που κατακλύζουν τη ζωή του αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η Αντίσταση δεν είναι μέρος της συνολικής του παιδείας και κουλτούρας.

Φύλλο 107 - Δεκέμβριος 2011

Ιδιώτευση - τέλος. Αλληλεγγύη τώρα

Όσο βαθαίνει η κρίση, όσο σκουραίνουν οι μέρες που βλέπουμε μπροστά μας, όσο η ανα σφάλεια και η κατάθλιψη δείχνουν να γίνονται οι πιο μόνιμοι σύντροφοί μας, τόσο βλέπουμε να γεννιούνται μικρές ελπίδες φωτός στη ζωή μας. Ελπίδες που αν και μόλις που αχνοφαίνονται μερικές φορές, παρόλα αυτά σιγά - σιγά γίνονται όλο και περισσότερες. Είναι οι ελπίδες της αλληλεγγύης. Η αλληλεγγύη είναι το μόνο φάρμακο της εποχής.

Έφυγε σήμερα 30/04/2013 ο πρώην Μητροπολίτης Κίσσαμου και Σέλινου Ειρηναίος Γαλανάκης

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι χαρισματικοί, δραστήριοι, εφευρετικοί, παραγωγικοί και εν γένει δημιουργούν στην ζωή τους..!

  Υπάρχουν λίγοι άνθρωποι οι οποίοι έχουν όλα τα παραπάνω χαρίσματα – προτερήματα και παράλληλα ενεργούν με αυτά αποκλειστικά για το «κοινό καλό».

Φύλλο 106 - Νοέμβριος 2011

Όχι αντιπαλότητες, αλληλεγγύη χρειαζόμαστε

Όσο περνάει ο καιρός και εμβαθύνουμε στο μνημονιακό σύστημα και παράλληλα ολόκληρες ομάδες συμπολιτών μας βρίσκονται αντιμέτωπες με το τέρας της ανεργίας βλέπουμε να ελλοχεύει μια ιδιότυπη εμφύλια σύρραξη.