Σαν σελήνη που βγήκε από τον λόφο και ψάχνει ποιους θα ζαλίσει. Σαν θωριά αλλόκοτη απ’ τον ποταμίσιο βυθό στην γυαλάδα ποτηριού που γέμισες και ευχήθηκες να μην τελείωνε ποτέ η στιγμή. Flamenco θερινής νύκτας στην άκρη του χείλους κοριτσιού που διστάζει. Έρεισμα θηλυκό και καμπυλωδες. Δεν ακούει τα μαγευτικά fados... Μάλλον το άρωμα σου είναι που στέλνει βάρκες με blues για να αγρεύσει ορμές με αίολους στεναγμούς. Έφυγες σιωπηλή για το ταξίδι χωρίς να ζητήσεις τίποτα και γι΄ αυτό σου θυμωνω. Ο γυρισμός ήταν μυρωδιά ζεστού αέρα και βρεγμένης γης στο πρόσωπο σου. Σαν το αντίκρισα κατάλαβα πόσο είχες πονέσει.
Παγίδα ύπουλη και σημάδι παλιο. Φέρνει χαρά η διαπίστωση ότι ακόμα υπάρχει... Δεν θα σε αγγίξω... Ούτε θα σου πω αν μου έλειψες...Θα υποχρεωθείς να το μαντέψεις αφού βάλεις πρώτα χίλια κακά ξόρκια στην έλευση του νου σου. Ετσι θα καταλάβεις ότι δεν άκουγες μόνο εσύ τα τραγούδια που έφερναν δίψα...Αν δεν τα καταφέρω σημαίνει ότι κάτι κρυφό σε γλίτωσε απ’την πλεκτάνη μου...Κάτι κρυφό που δεν τόλμησες νωρίς να μαρτυρήσεις....