12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ή οφειλόμενες εξηγήσεις κατ` απαίτηση...

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ή οφειλόμενες εξηγήσεις κατ` απαίτηση...

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
 
                Η εφημερίδα προκόβει.  Χωρίς αμφιβολία.  ’οκνες οι προσπάθειες σου, πολύτιμοι οι συνεργάτες. Εσύ με ξέρεις. Από την πρώτη στιγμή πίστεψα στην ΠΥΞΙΔΑ. Όμως φίλε, οφείλεις να ανοίξεις την εφημερίδα στους συνεργάτες της. Να αφήσεις τον ελιτίστικο θώκο... εκεί στο νότο... και να κατέβεις κοντά στις στήλες και στα προβλήματα τους. Να δεις τι γίνεται... Ακούγονται πολλά, για αλλαγές, εσωτερικά σπαράγματα,  έριδες, φαγωμάρες... Ακούγεται πως κάποιοι φεύγουν, πως κάποιοι εκδιώκονται...
                Ανοίγω τη συζήτηση – ήδη μια ομάδα συνεργατών εδώ στην πρωτεύουσα, ετοιμάζεται -  ζητάω ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ μέσα στο Γενάρη. Έστω εκεί...

Πότε θα δω μιαν επανάσταση στον ύπνο μου;

Στον εκδότη.

Ο μουσικός ΕΞΑΝΤΑΣ του περασμένου τεύχους μας ταξίδεψε...
Κάθε Νοέμβρη γυρίζω στο κοινό μας παρελθόν. Αντιστεκόμαστε ή  είμαστε δέσμιοι  συλλογικών  ψευδαισθήσεων;
Μικρές και αποσπασματικές καταθέσεις.

Ο δωδεκαετής νέος δεν πήγε στον ναό. Στα γεγονότα του Μουσείου το `79, γνώρισε τον δάσκαλο του. Από τότε τον σκέφτεται, για το δίδαγμα, τη στάση και το ήθος του.

Φέτος θα επιστρέψω στην πορεία.
Και θα φωνάξω  ‘ΑΓΑΠΗ-ΚΗΠΟΙ-ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ’(1)

Σιωπή. Ξημερώνει;

            Ένοιωθε μέσα του ένα  κενό. Προτίμησε για μια ακόμα φορά την σιωπή. Δεν θέλησε να αφήσει τη μοναξιά του. Δεν μπόρεσε να αφεθεί. Αφουγκραζόταν. Είναι σε θέση να σμίγει τον ’λλο, από απόσταση. Με ανοικτές πληγές –το αίμα ζωντανό- παρέμενε χωμένος στην βασανιστική διαδικασία της ανάλυσης και της σκέψης. Δεν ήταν σίγουρος για τίποτα. Ήδη άκουγε πολλές φωνές, "φίλιων σχηματισμών", να τον καλούν –προσκαλούν- προκαλούν- εγκαλούν, στην πράξη. Δεν ήταν έτοιμος
Ίσως να βρίσκοταν ακόμα στην αρχή ή όπως του μήνυσε ο φίλος του Γ.Μ., σε περίοδο μάθησης. Όχι ληθάργου!

Συστηματικό Παραλήρημα

Τι είναι η πυξίδα; Και τι ο εξάντας της; Καλή προσπάθεια, αλλά ποιός τη διαβάζει;
Και ο εκδότης, φίλος, ζωντανός. Φοβάμαι τις κλήσεις 28210..... Όλο καινούργιες και καλές ιδέες. Τι μυαλό! Τον ήξερα, τι έμπλεξα; Μέσα σε όλα και το μηνιάτικο ραντεβού με τα Χανιά... ’σε με ρε φίλε. Τι είναι η πυξίδα;
Τι είναι αυτές οι ερωτήσεις; αντέτεινε ο φίλος μου. Κουβεντιάζαμε, χωρίς θέμα. Πίναμε χωρίς μέτρο. Είναι αλήθεια ότι τα βράδια που βγαίνω έξω από τον μικρόκοσμο μου και συναντώ κάποιον, κάποια ή κάτι από το παρελθόν μου, είναι βράδια με άγχος. Είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια να σμίξει η καθημερινότητα το διαφορετικό, να αποκτήσει η μοναξιά μια δοκιμασμένη παρέα.
Γιατί δεν μένεις κλεισμένος... ξέστομισε μέσα από τα δόντια του, μέσα από τα δόντια του αλλά δυνατά για να με ματώσει ή χωρίς μελοδραματισμούς να με ταράξει, να δω την πραγματικότητα του παρόντος χωρίς το τρίτο ουίσκι.

Επιστροφή

Μυστική συμφωνία
Απόξενος από όνειρο και χάδι
-αναζητώ- στην απόλυτη δύναμη της σκέψης
μια χιονισμένη πόλη να ζεσταθώ.
Στην κυριαρχία του ατελεύτητου λευκού να χαθώ.

Σε τι βοηθά λοιπόν η ποίηση

μικρό αυθαίρετο ανθολόγιο ποιημάτων.

Το νέο αργεί, το παλιό πεθαίνει, όπως έγραψε _ σε ελεύθερη απόδοση _ ο Γκράμσι. Ο κύκλος δεν υπάρχει. Ο κύκλος, μια ατοπία...Μια φίλη δανείστηκε, προχθές, τ η χ α μ έ ν η ά ν ο ι ξ η (αφού προηγούμενα επέστρεψε σε άριστη κατάσταση τ ο κ ι β ώ τ ι ο.) Ξεσκάνισα, μόνος, τη σκόνη του καλοκαιριού, χρόνος λιγοστός για μετακομίσεις. Ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του, κάθε φορά και ένα άχγος: τώρα μένω μόνος και τρέμω στην ιδέα μη ξεχάσω τα κλειδιά. Χρόνος λιγοστός για παραβιάσεις.
Στέλνω κιβώτια σχήματα στην ΠΥΞΙΔΑ: μια σπείρα τυλίγεται και ανοίγει, η δική μου ευτοπία, μικρό ανθολόγιο ποιήματων και προτάσεις αναγνώσεων. 




ΕΙΚΟΝΕΣ 2

Σε ένα παρελθόντα χρόνο βρίσκεται ο Εξάντας. Ένα κόκκινο πουλόβερ, δυό σημειώματα της, έχει κρατήσει από το σήμερα. Για παρέα, με την προϋπόθεση να μην γίνει ούτε στιγμή βαρετός, έχει πάρει μαζί και τον συντάκτη του.
Συντάκτης και στήλη προετοιμάζουν την ε π ι σ τ ρ ο φ ή.
Μέχρι τότε, η επιλογή αυτού του ποιήματος οριοθετεί το στίγμα του ταξιδιού τους.

Θρύψαλα.

Μια φορά κι έναν καιρό, έτσι άρχιζαν τα παραμύθια, ιστορίες χάιδευαν τα αυτιά ενός παιδιού. Μιλούσαν για κακούς λύκους, μυθικούς πύργους, όμορφες βασιλοπούλες, λεβεντόκορμους πρίγκηπες, μέρη εξωτικά, λαμπερά. Η άγραφη σελίδα, η καρδιά της μικρής ηρωίδας, τα ανοικτά της μάτια, τύπωναν στοιχεία, φορά με τη φορά, κάθε παραμύθι καταλάμβανε ένα κομμάτι της παιδικής αθωότητας. Φορά με τη φορά, γέμισαν σελίδες γνώσης, εικόνων, ήχων. Με τα παραμύθια, "έκτιζε" τις πρώτες μικρές της αλήθειες, χωρίς να το γνωρίζει, τις βεβαιότητες της για τον κόσμο, τους άλλους, τους μεγάλους... Χωρίς να έχει τίποτα ακόμη αντιληφθεί, στοιχειοθετούσε το δικό της βιβλίο. Με γράμματα, μικρά ζαχαρωτά, έτοιμη να τα μοιραστεί με τις φιλενάδες της.
Μεγάλωνε, μαζί με τους μεγάλους, τις ιστορίες τους, την φροντίδα και την ζεστασιά του σπιτιού. ’κουγε διηγήσεις, από έναν κόσμο μακρινό, ήδη θαμπό κι ιδανικό... Νέα παραμύθια, μεταμόρφωναν την πραγματικότητα της. Μιλούσαν για στιγμές ηρωϊκές, για άντρες θεόρατους, δασύτριχους, γυναίκες γεμάτες υπομονή και πίστη, για φωτιές, για τον αγώνα τον καλό και τον δίκαιο. ’κουγε και πάντα κρατούσε σημειώσεις, για το τετράδιο της ζωής, που έτρεχε μαζί της...

Τέσσερα ποιήματα

Επειχειρεί ο  Εξάντας  μιαν έξοδο. Όχι μια φυγή. Θέλει να μιλήσει. Επιλέγει, ανασύρει τέσσερα μικρά ποήματα του συντάκτη του – γράφτηκαν στο Ηράκλειο από 050899 μέχρι 030100 –και τα παρουσιάζει.
 Ο ίδιος ο συντάκτης αδυνατεί να συνομιλήσει με τη στήλη του. Αποδέχεται την πρόκληση,ξεπερνά μια ακόμα φορά την πολυτέλεια και τη  δειλία του ιδιωτικού... ’λλωστε θεωρεί ότι αυτή η δουλειά του
 ‘ μ ι α  σ π ο ν δ ή  σ τ ο  π  ρ ό σ ω π ο ’ αξίσει να συναντηθεί.