12172017Κυρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Φύλλο 93 - Σεπτέμβριος 2010

Δύο ερεθίσματα γέμισαν την κούπα μου φασκόμηλο με μέλι .Το πρώτο ήταν ένα τυχαίο πέρασμα από το δημοτικό σχολείο που μ’έφερε σε επαφή με τα γράμματα και τη γνώση .


Φύλλο 92 - Ιούλιος / Αύγουστος 2010

Η φίλη μου η Καίτη επέστρεψε στο νησί της κοντά στον άντρα της ,στη Λέρο . Οι θαλάσσιες συγκοινωνίες δεν του επέτρεπαν να έρχεται συχνά .Άγονη γραμμή βλέπεις .

Φύλλο 88 - Μάρτιος 2010

Λέτε να είμαστε ο ομφαλός της σύγχρονης Ευρώπης ; Μουρμουρμουρ όλοι για μας μιλούν .Σκέφτομαι μήπως είναι για το καλό όλων . Μη σκεφτείτε πως μου’στριψε προτού καλά καλά ζοριστώ με τα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση .

Φύλλο 91 - Ιούνιος 2010

Το καλοκαίρι  είθισται  να αποφεύγουμε  το τσάι και να τρυγούμε το μέλι .Το φασκόμηλο όμως αχνίζει πικρό στο τραπέζι της ζωής μας καθημερινά .Η ελπίδα έγινε σιωπηρή υπόθεση του καθενός .

Ένας δρόμος μοναχικός όπου ο καθένας κρύβεται μήπως και δουν οι άλλοι την αδυναμία του ή ένας δρόμος συλλογικός όπου ο ένας συναντά τον άλλο άνθρωπο και ανταλλάσσουν πολλά υποσχόμενα χαμόγελα.

Φύλλο 87 - Φεβρουάριος 2010

Στα ενενήντα του ο Κώστας Βάρναλης στην ποιητική συλλογή «Οργή λαού»,(1975) έγραφε :
«Να μασάει ο χοντρός είναι η δουλειά του,
γουργουρίζει η πατρίδα στην κοιλιά του!
Νόμος : ο που προδίνει κι απατά ,
όλο και πιο ψηλότερα πατά!
Και συ, Λαέ , με την καμένη ανάσα ,
πότε θα κόψεις του χοντρού τη μάσα;»

Φύλλο 90 - Μάιος 2010

«Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν .Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου …..

Φύλλο 85 - Δεκέμβριος 2009

Είναι ο Δεκέμβρης που πάντα θα έχει ενδιαφέρον .Δεν είναι τα Χριστούγεννα πια .Έτσι κι αλλιώς  ξέπεσαν σε γιορτή ανταλλαγής δώρων  και ταυτίστηκαν με καταναλωτική σπατάλη για το ρεβεγιόν της μοναξιάς …

Ένα παιδί που τόσο απροσδόκητα χάθηκε από το χέρι που όπλισε το τίποτα που κυκλοφορεί παντού αδέσποτο .Κάθε Δεκέμβρη θα θυμόμαστε το βλέμμα ενός παιδιού που δε φαντάζεται ,δε δύναται ποτέ να φανταστεί το μέγεθος της απαξίωσης που το περιμένει .Αυτό το παιδί δέχτηκε αυτή τη σφαίρα της κοινωνίας,  που ξαφνιάστηκε τάχαμου. Αυτές τις σφαίρες γάζωσαν και τη νεαρή αστυνομικό που ακόμα δεν είχε πάρει τον πρώτο της μισθό. Εκείνοι που πυροβόλησαν όμως ήταν τρομοκράτες ,γιατί ίσως το χέρι τους δεν το όπλισε το κράτος …

Η νεαρή κοπέλα βρίσκεται ακόμα στο νοσοκομείο με τους πόνους και τους εφιάλτες της .Ο μαθητής όμως Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δεν υπάρχει πια για να παλέψει με τα γεγονότα …είναι όμως τόσο παρών που φοβούνται οι Αρχές ταραχές στην πόλη .Φοβούνται να δικάσουν τους ενόχους στην Αθήνα .Φοβούνται μην οι νέοι ξαναορμήξουν στις λεωφόρους και αποσυντονίσουν τη ναρκοθετημένη κοινωνία …

Φοβούνται τη σκιά ενός παιδιού που θα φωτίζει τα βήματα των νέων κάθε Δεκέμβρη. Ποιος ακούει ιστορίες για βιτρίνες πια .Κουραστήκαμε .Όλοι νιώθουμε πως εκείνες οι νεαρές καρδιές είχαν χτύπους αληθινούς και έρχονται ώρες ώρες που θέλουμε να τους παραβγούμε .

Μα είναι που μεγαλώσαμε …και οι καρδιές μας δεν χτυπούν τόσο δυνατά .Το μυαλό μας όμως είναι δυνατό και ποδηγετεί τις νεανικές καρδούλες .Ένιωθα άβολα όταν σκεφτόμουν πως δε χωρούσα στις στρατιές των νέων που αυθόρμητα εγκαταλείπουν τη ρουτίνα της εκμηδένισης της προσωπικότητας  …

Νιώθω σημαντική όμως όταν βλέπω τα ματάκια των εφήβων να καρφώνονται στα χείλη μου όταν διδάσκω την παρωδία της δίκης του Θηραμένη ,όταν εξηγώ την τρομοκρατία των Τριάκοντα, όταν νιώθω πως χωράω ανάμεσά τους .

Φύλλο 89 - Απρίλιος 2010

Ευτυχώς που  ήρθε νωρίς φέτος το Πάσχα και ανταλλάξαμε ευχές γιατί είχαμε βλαστημήσει αρκούντως μέχρι πρότινος …την ώρα που γεννηθήκαμε , την ώρα που σπουδάσαμε , την  ώρα που αποφασίσαμε …

Φύλλο 86 - Ιανουάριος 2010

«Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα». Νομίζω πως είναι καταλληλότερο της καλής χρονιάς ,που πολλοί εύχονται όμως ελάχιστα το εννοούν. Η Αθήνα των εκατοντάδων ξένων μου το δίδαξε αυτό στις γιορτές . Οι δύο απολυμένες γυναίκες – μητέρες στη γειτονιά μου ήταν το πρώτο χτύπημα. Δε με συγκίνησε παρά ελάχιστα το γεγονός ότι «τώρα έχουν χρόνο να δουν τα παιδιά» τους παρά το γεγονός ότι το θεωρώ σημαντικό στοιχείο προκειμένου να παρηγορηθεί κανείς όταν χάνει τη δουλειά του. Η τρομοκρατική επίθεση στην Εθνική Τράπεζα με βρήκε σε επίσκεψη στον έκτο όροφο μιας κοντινής πολυκατοικίας .Το μυστήριο μπουμ ήταν το δεύτερο χτύπημα. Τελικά δεν είναι τόσο ασφαλές να κυκλοφορεί κανείς στην Αθήνα .Είναι και αυτοί οι ξένοι που έχουν γίνει πολλοί …και φοβούνται περισσότερο από εμάς … και κυκλοφορούν σε παρέες …Ως αντίποινα στους φόβους μου κυκλοφόρησα όλες τις τελευταίες ημέρες στο Θησείο και στο Μοναστηράκι και τελικά επιβεβαίωσα πως η Αθήνα εκτός από ξένους έχει και Έλληνες δημιουργούς ή απλούς ανθρώπους που κάνουν τη βόλτα τους στο ιστορικό κέντρο. Είναι και αυτός ο Παρθενώνας που ορθώνεται αγέρωχος στην καρδιά του προβλήματος … και μου φωνάζει  «φως»…Και εκεί που στάθηκα στα πόδια μου ο λογαριασμός της ΔΕΗ με την επιστροφή μου στη Ρόδο ήταν το τρίτο και τελειωτικό χτύπημα της ψυχολογίας μου. Οι έμμεσοι φόροι αδυσώπητοι…και τακτικοί…Η εργασιακή επισφάλεια με κατέβαλε . Ανησυχία αντικατέστησε την ψυχική ευφορία που οι ανθρώπινες σχέσεις μου χάρισαν τις γιορτινές μέρες . Ένα σφίξιμο πήρε τη θέση της χαλαρότητας. Τελικά οι ελεύθεροι επαγγελματίες εκτός από φοροφυγάδες είναι και ανασφαλείς .Εκτός από το να …κλέβουν το κράτος ζουν με την αγωνία για το αν θα έχουν αύριο εργασία ή για το αν θα πληρωθούν . Κι αν «ευτυχία είναι ό,τι περιμένουμε» νιώθω πως για μεγάλο χρονικό διάστημα οι Έλληνες μα και πολλοί άλλοι  λαοί μάταια θα αποζητούν να την αγγίξουν με τ’ακροδάκτυλά τους. Είναι και αυτή η φίλη μας η τριανταπεντάχρονη Μαρία ,απ’τη θεατρική ομάδα μας, που αναπάντεχα αντιμετωπίζει καρκίνο στο στήθος και η σκέψη της  κάνει επισφαλές ακόμα και το παρόν μας. Αλήθεια! Μήπως ο υιός της γρίπης των χοίρων ,υπό το φάντασμα του οποίου ζήσαμε το τελευταίο εξάμηνο-εκτός από αυτό της παγκόσμιας φαλίρας…- ήταν ό,τι πιο ανώδυνο αντιμετωπίσαμε την προηγούμενη χρονιά παρά τις διαβεβαιώσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ; Ή μήπως να αμφισβητήσουμε το «παγκόσμιος» και την εγκυρότητα του όρου… ;