12162017Σαβ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Γενετικές τροποποιήσεις

Η αντίληψή μας για τη γενετική μηχανική (ΓΜ) των οργανισμών πλησιάζουν τα όρια του μύθου. Η ακατάσχετη φλυαρία άσχετων γύρω από το θέμα (δημοσιογράφων κυρίως που αρκούνται στο αποτέλεσμα της εντύπωσης που θα κάνει το θέμα τους και συνεπώς δεν ενδιαφέρονται να σκαλίσουν κάτω από την επιφάνεια) μας οδηγεί να πλάθομε συνθέσεις από εικόνες που είτε έχομε δει σε ταινίες φαντασίας είτε μας σερβίρουν ξαναζεσταμένες από περισσεύματα άλλων ρεπορτάζ που "κολλάνε" κατά τη γνώμη του εκάστοτε παρουσιαστή. Αν και βιάστηκα να μεμφθώ τους δημοσιογράφους, δεν είναι λίγοι οι ειδικοί που ευχαρίστως συναινούν σε τέτοιες εικόνες. Είναι εντυπωσιακές, τραβάνε την προσοχή και συνεπώς δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτά που λέει ο ομιλητής που αυτόματα αποκτά μια αίγλη αντίστοιχη με αυτήν που έχουν οι παπάδες για τους πιστούς. Οι παπάδες μας συνδέουν, μας ερμηνεύουν, μεσολαβούν για μας στο θεό, ενώ οι εν λόγω ειδικοί είναι αυτοί που χάριν των γνώσεών τους θα ξεπεράσομε αλώβητοι και το νέο αυτό κίνδυνο που μας απειλεί τιθασεύοντάς τους με την τεχνολογία.


+8%

Μέρες που διανύουμε, είναι δύσκολο κανείς να μην θέλει να ασχοληθεί με το φαινόμενο Γεωργίος Παπανδρέου. Βλέπετε εμείς οι νεότεροι δεν προλάβαμε να δούμε το 91% της χούντας και δεν ήμαστε εξοικειωμένοι με τέτοιες ακραιφνώς δημοκρατικές διαδικασίες.
 

Περί πολέμου …

Σε λίγες ώρες από την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές ξεκινάει η πορεία για την παγκόσμια ημέρα δράσης κατά του πολέμου. Η πρώτη ίσως κινητοποίηση μετά από πολύ καιρό που από ότι φαίνεται θα καταφέρει να ξεφύγει από τον μικρόκοσμο της αριστεράς και να αγγίξει ομάδες που δεν είναι εξοικειωμένοι με την κουλτούρα του πανό και του πλακάτ. Δυστυχώς ή ευτυχώς ο πόλεμος είναι καθολικό φαινόμενο και όχι μόνο μια καλή αφορμή για να συζητήσει κανείς για τις αυτοκαταστροφικές τάσεις του καπιταλισμού. Αναμένω και αισιοδοξώ…

www.papandreou/3/Η_epistrofi _tou__ basilia.gr

Αντικρίζοντας τον πολιτικό πυρετό των τελευταίων εβδομάδων, τις αστραπιαίες κινήσεις ανατροπής και τις εξαγγελίες για την ριζική αναδιάρθρωση της πολιτικής κουλτούρας του τόπου, αντιμετωπίζει κανείς μια πρόκληση. Παρόλο που θα ήταν αφέλεια να μην αναγνωρίσουμε, τον διάδοχο στην ηγετική θέση του ΠΑΣΟΚ, ως φορέα με το δικό του ξεχωριστό πολιτικό βάρος, η καταιγιστική ταχύτητα και δράση των εξελίξεων μας υποψιάζει για το αν όλα αυτά είναι αληθινά ή απλά ψευδαισθήσεις για να καλυφθεί μία παγιωμένα εικόνα στο πεδίο τον πολιτικό σκηνικό της χώρας. Το σίγουρο πάντως είναι ότι κάθε μήνυμα που φτάνει μέχρι τα αυτιά μας έχει περάσει από πολλές εξετάσεις επικοινωνιακής ορθότητας.

Η ζωή μετά (τον Κουραμπιέ)

Καθώς με άφησε και ο τελευταίος από "αυτούς", ατένισα τον άδειο μεταλλικό σκεύος γεμάτος θλίψη. Με το φευγιό του, έδιωξε και την τελευταία αίσθηση χαράς που είχε μπορέσει να κουρνιάσει μέσα μου. Έμεινα μόνος να κοιτάω τον χιονισμένο τοπίο του μεταλλικού ντενεκέ (που κατά περίεργο τρόπο, είναι η μοναδική οικεία παράσταση που θυμίζει το μετεωρολογικό εκείνο φαινόμενο με το οποίο ταυτίζεται η περίοδος των Χριστουγέννων) ονειρευώμενος εποχές ποιο όμορφες, ποιο γλυκές. Εποχές όπου ο ντενεκές θα βρει και πάλι μία καλή αφορμή για να γεμίσει.

Προνοιακώς Εθελοτυφλός

Εισερχόμενοι στο 2004, μπαίνομε ευτυχώς και πάνω από όλα οικειοθελώς στην τελική ευθεία πριν από τους Ολυμπιακούς αγώνες. Μαζί με τα μεγάλα έργα, ετοιμάζονται και εκατοντάδες νέοι για να συνδράμουν στην προσπάθεια της πατρίδας τους να σταθεί άξια των περιστάσεων. Ο εθελοντισμός ως θεσμός βέβαια δεν εφευρέθηκε στην Ελλάδα του 21ου και ούτε ειδικά για τέτοιου είδους αθλητικά γεγονότα. Μπορεί να ταυτιστεί με πολλές μορφές "ανθρωπισμού" ή αλτρουισμού οι οποίες όμως να μην έχουν καμία σχέση με αυτόν ως φαινόμενο κατευθυνόμενο από συγκεκριμένες μορφές κοινωνικής πολιτικής. Αξίζει λοιπόν κανείς να μελετήσει μία κοινωνία στην οποία έχει διαδοθεί ως πολιτική και όχι ως μεγαλεπήβολο όραμα. Μία τέτοια είναι η αγγλική.
Στην Αγγλία λοιπόν το κράτος, τοπικές κοινότητες ή και ιδιωτικοί ακόμα φορείς, έχουν οργανώσει ένα σύστημα εθελοντικής εργασίας που καλύπτει ποικίλους τομείς, από την προστασία των αδέσποτων ζώων και το καθαρισμό του περιβάλλοντος μέχρι την περίθαλψη ηλικιωμένων ατόμων και ψυχασθενών. Σε κάθε χώρο λοιπόν που συχνάζουν νεαρά άτομα, ανάλογοι φορείς προσπαθούν να στρατολογήσουν νέους που είναι πρόθυμοι να δώσουν λίγο από τον ελεύθερο τους χρόνο για το κοινό συμφέρον. Ως εδώ καλά!

Ευρωπαϊκό κοινωνικό φόρουμ

Να προσπαθήσει κανείς να μιλήσει για το πολιτικό περιεχόμενο της Φλωρεντίας ωσάν να μπορεί αυτό να συμπυκνωθεί σε δέκα γενικόλογες αράδες σχετικά με το πόσο κακοί και πολεμόχαροι είναι οι "άλλοι" και πόσο ριζοσπάστες και φιλάνθρωποι ήμαστε "εμείς" θα ήταν μάλλον ισοπεδωτικό. Αυτό γιατί με πολύ απλά λόγια, το φόρουμ δεν αποτελούσε μία ενότητα. Την ίδια στιγμή γινόταν δεκάδες συζητήσεις για τελείως διαφορετικά και συχνά αλληλοσυγκρουώμενα ως προς το περιεχόμενο τους ζητήματα χωρίς αυτό να αποτελεί με κανένα τρόπο πρόβλημα. Από αυτή την άποψη όσοι περίμεναν μέσα στης διεργασίες του να ανασυγκροτηθούν τα όρια και τα αμφισβητημένα θεωρητικά εργαλεία της αριστεράς μάλλον θα μείνει απογοητευμένος. Ο κάθε ένας πήγαινε στο φόρουμ να συζητήσει εις βάθος για αυτό που τον ενδιέφερε και αν πάλι δεν τον ενδιέφερε τίποτα, απλώς βίωνε με ελαφρά την καρδία, μια κατά τα λεγόμενα όλων ιστορική στιγμή. Σε αυτό το σημείο οι επικριτές του φόρουμ έχουν δίκιο.

Ο δρόμος (μας) είχε τη δική του ιστορία…

Ο ταξιδιώτης σε μία από τις χώρες τις "πολιτισμένης" Ευρώπης, καταγόμενος από την Ελλάδα, έρχεται αντιμέτωπος με μία αποκάλυψη που μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ρωγμές στο ιδεολόγημα με το οποίο συνηθίζουμε να τις επενδύουμε. Η τάξη και προπαντός η καθαριότητα που χαρακτηρίζει τους εξωτερικούς χώρους των περισσότερων Ευρωπαϊκών πόλεων είναι συχνά αντιστρόφως ανάλογη με την υγιεινή των σπιτιών και γενικότερα των μη κοινόχρηστων χώρων. Η χοντροειδέστατη παραπάνω γενίκευση, αν και σε καμία περίπτωση αυτό δεν αποτελεί κανόνα, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα των ελληνικών πόλεων. Εμείς από παράδοση πεντακάθαρη και νοικοκύρηδες στους προσωπικούς μας χώρους, βλέπουμε τους αντίστοιχους δημόσιους με στοργή μόνο όταν πρόκειται να αποτελέσουν αντικείμενο δικής μας εκμετάλλευσης, διαφορετικά με πλήρη αδιαφορία. Η Εξαιρετική βρώμιά στις πόλεις μας και η ευκολία με την οποία οι καταστηματάρχες εκμεταλλεύονται χώρους που προορίζονται για δημόσια χρήση αποτελούν λίγες μόνο ενδείξεις για την επιβεβαίωση αυτού του συλλογισμού. Καταλήγουνε έτσι η επισκέπτες τις χώρας μας, να μας τοποθετούν οπουδήποτε αλλού εκτός από την δύση και συχνά να υιοθετούν τις πρακτικές μας.

Τα περί ανικανότητας της αριστεράς

Νέα εκλογική αναμέτρηση, νέα γκάλοπ και νέα αποτελέσματα! Αυτό θα έπρεπε να ήταν το προϊόν κάθε μέσου ενημέρωσης σε κάθε εκλογική αναμέτρηση όπως αυτή του προηγούμενου μήνα. Αντ’ αυτού στο διψασμένο για ειδήσεις κοινό προσφέρονται ξαναζεσταμένοι πολιτική επικαιρότητα της γενέθλιας περιόδου τους. Το "τοίχος" έπεσε την στιγμή που άνοιξε ο φακός της μαζικής ενημέρωσης και έκτοτε η απαιτητική ανάγκη των ΜΜΕ για περισσότερα μηνύματα έχει συχνά ως αποτέλεσμα την αναπαραγωγή αυτής της εικόνας. Κάθε πολιτικός αναλυτής με αξιώσεις δεν έχει παρά να ξανα-διαπιστώσει την πολιτική ήττα της αριστεράς εάν θέλει να είναι εντός θέματος και ιστορικής συγκυρίας. Η αντίληψη αυτή, που συναντάτε ακόμα και σε μεγάλο κομμάτι του ίδιου του πολιτικού αυτού χώρου, δεν πηγάζει μόνο από υστεροβουλία. Εχθροί και φίλοι, πομποί και δέκτες το μόνο που κάνουν είναι να αποδώσουν την οφθαλμοφανή αδυναμία της αριστεράς στην ανικανότητα πραγμάτωσης του αυτονόητου ρόλου της: τον συνολικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. 

Τα παραλειπόμενα μίας πολυσυζητημένης αξιολόγησης

            Το ακαδημαϊκό έτος 2003/2004 επιφυλάσσει για τα ελληνικά πανεπιστήμια την εισαγωγή ενός νέου θεσμού, θολού τόσο στην σύλληψη όσο και στην εφαρμογή  του. Η αξιολόγηση των ελληνικών πανεπιστημίων τόσο ως θεσμός αρμόδιος για την σύγκριση της ακαδημαϊκής "εγκυρότητας" των ιδρυμάτων όσο και ως εσωτερική ρύθμιση της ποιότητας των σπουδών από όλους τους εμπλεκόμενους (μέσα από ερωτηματολόγια ή άλλες μεθόδους ελέγχου των καθηγητών), στηρίχτηκε σε αφαιρετικές διακηρύξεις για την ποιότητα των σπουδών. Επί του πρακτέου όμως, προσπάθησε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, και στο βαθμό που δεν συναντούσε αντιδράσεις, να προάγει αυτό που η αγορά απαιτεί ως ποιοτικό, και  ό,τι η ίδια δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει, ως "μη ανταγωνιστικό".

Σε αναζήτηση μη οικολογικής τοπικής αυτοδιοίκησης

"Θέλεις να κάνεις την Αθήνα ποιο πράσινη; Αν ναι, μπορείς με την ψήφο σου." Ένας ευδιάθετος κύριος, μισοκρυμμένος πίσω από μία γλαστρούλα μας πληροφορεί για της αγαθές  και άκρως οικολογικές προθέσεις της/ου υποψήφιου δημάρχου σ’του οποίου την διαφήμιση συμμετέχει. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στο πρόγραμμα κι άλλων υποψήφιων δημάρχων με την ίδια ευκολία στους περισσότερους δήμους και κοινότητες της χώρας.

Τα "καυτά" νιάτα

Εν μέσο καλοκαιρινών διακοπών, καυτών κορμιών και extreme διασκεδάσεων αξίζει κανείς να ρίξει μία ψύχραιμη ματιά στα πλάσματα-φορείς της ταυτότητας νέος.
Μία ματιά σε μία διαφημιστική καμπάνια ή σε ένα πρόγραμμα ή περιοδικό προώθησης Lifestyle αποκαλύπτει ένα πλάσμα με μάτια που προδίδουν αδιαφορία και υπέρμετρη ικανοποίηση. Η εικόνα αυτή, κατασκεύασμα μα και μέτρο της προσωπικής επιτυχίας, έχει ως βάση της την μηδενική επιθυμία. Ότι θέλω το είχα και ότι είναι να ζήσω το έζησα. Μοναδικές οάσεις στον κόσμο της μετά-απόλαυσης, η έκρηξη και ο φανατισμός, που κάτι υποτυπωδώς καινούργιο μπορεί να μας δώσει. Το νέο βίωμα δεν μπορεί όμως και δεν πρέπει ποτέ να έχει το δικό του απώτερο στόχο. Μόνο ως εμπειρία μπορεί κάτι να καταμετρείται, μόνο ως ιλιγγιώδη κούρσα προς το σημείο εκκίνησης: τον ικανοποιημένο αδιάφορο.

Ολυμπιάδα 2004: Συμμετοχή στην επιτυχία

Εθελοντισμός. Όρος πολύπαθος και παρεξηγημένος. Μίας και με την έννοια αυτή χαρακτηρίζονται πολλοί διαφορετικοί τρόποι συμπεριφοράς (από τους "γιατρούς χωρίς σύνορα" μέχρι τους καμικάζι της Χαμάς) θα θεωρήσουμε καταχρηστικά ότι μοναδικό συνδετικό στοιχείο όλων των εθελοντών είναι η ικανοποιήσει που προσφέρουν μέσα από την δράση τους στον εαυτό τους. Δρώντας σύμφωνα με τον αξιακό του προσανατολισμό, ένας εθελοντής προσφέρει πριν από όλα στον ίδιο του τον εαυτό εμπειρίες και "ηθική" ικανοποίηση.

Η πολιτική ανυπακοή ως η μη βία

Τι σχέση μπορεί να έχει ο Γκάντι, ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και ομάδες ιταλών αντιεξουσιαστών με τις διαδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη; (που όταν ποια αυτές οι γραμμές θα είναι δημοσιευμένες θα είναι πλέον παρελθόν.)
Αποτελούν μία ολόκληρη θεωρία πολιτικού ακτιβισμού και δράσεις, στα χνάρια της οποίας βρίσκονται κάποιες από τις ενέργειες που έχουν οργανωθεί στα πλαίσια των διαδηλώσεων κατά τις συνόδου των πρωθυπουργών τις Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η εν λόγο φιλοσοφική θεώρηση στηρίζεται, όπως και ο κλασσικός μαρξισμός, στην βαθιά πεποίθηση ότι η κοινωνική αλλαγή είναι μία συνεχείς, αδιάκοπή και ενεργητική από την μεριά των υποκειμένων διαδικασία. Σε αντίθεση όμως με πολλές απολήξεις του μαρξισμού αποτάσσεται την ιδέα ότι η ίδια αποτελεί την αδιαμφισβήτητη αλήθεια, καθώς και την δικαιολόγηση του κάθε μέσου για την επίτευξη των ποθητών στόχων. Αντίθετα θεωρεί ότι τα μέσα με τα όποία παλεύουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο είναι και αντανάκλαση του κόσμου που επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε. Εξ’ού και το πασίγνωστο ρητό του Γκάντι "Πρέπει οι ίδιοι να πραγματώνουμε τις αλλαγές που θέλουμε να προκαλέσουμε στον κόσμο". Κατ’ επέκταση μία ενεργητική δράση η οποία σέβεται την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητα όλων των εμπλεκομένων σε αυτή (τόσο των ακτιβιστών όσο και των δυνάμεων καταστολής ή των απλών παρευρισκομένων) είναι από αυτή την οπτική μία αναπαράσταση ενός κόσμου που σέβεται την αξιοπρέπεια και την αυτονομία κάθε ατόμου.

Γαλλικές και Ολλανδικές Εκλογές 2002: Η άνοδος της "κακής" ακροδεξιάς

Πάει και αυτό! Αφού το αφορίσαμε ως εξ’ αντικειμένου σατανικό, το χρησιμοποιήσαμε για να αποδείξουμε το πόσο διαβρωμένες είναι οι "άλλες" Ευρωπαϊκές κοινωνίες και έπειτα κλείσαμε την τηλεόραση. Ούτε γάτα ούτε ζημιά! Εξάλλου εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε να ανησυχούμε για τίποτα, εμείς έχουμε την δημοκρατία στο αίμα μας.

Η Ευρώπη και οι θεσμοί της

"Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν κράτος, δεν θα πληρούσε τις προϋποθέσεις δημοκρατικότητας για να δεχτεί τον εαυτό της ως κράτος μέλος[1]". Πάνω από τις μισές νέες νομοθετικές ρυθμίσεις που υιοθετούνται από τα κράτη μέλη της Ε.Ε. είναι κατευθυνόμενες από κεντρικούς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς με μόνο έμμεση σύνδεση  με τις κυβερνήσεις των κρατών μελών. Αν υποθέσουμε (και πείσουμε τους εαυτούς μας κλείνοντας τα μάτια) ότι όλοι αυτοί οι λαοί ζουν σε καθεστώς δημοκρατίας, όπου κοινή συναινέσει άρχουν και άρχονται, οι νέοι νόμοι που τους αφορούν σίγουρα αποτελούν την εξαίρεση αυτού του κανόνα. Τα όνειρα μίας ενιαίας αγοράς, ενός κοινού στρατού και μίας κοινής εξωτερικής πολιτικής σίγουρα δεν μορφοποιούνται στον ύπνο ενός μέσου ευρωπαίου πολίτη. Ως ρυθμίσεις που προωθούνται από άβατους διοικητικούς μηχανισμούς, καταφέρνουν να εντείνουν το κλίμα πολιτικής απάθειας της σύγχρονης Ευρώπης. Αν η συμμετοχή στους μηχανισμούς λείψεις αποφάσεων του εθνικού κράτους φάνταζε δύσκολη και εξαιρετικά περίπλοκη για ένα μέσω πολίτη, σήμερα πλέον οι ευρωπαϊκές τροπολογίες πέφτουν σαν μάνα εξ’ ουρανού ως κάτι που εκ της φύσεως του είναι αδύνατο να επηρεασθεί από τη βούληση των πολιτών. Θα ήμασταν πολύ αφελής για να υποθέσουμε ότι ο ένας τέτοιος συγκεντρωτικός μηχανισμός όπως η Ε.Ε. κατά λάθος ή από παράλειψη δεν έχει τον παραμικρό έλεγχο από τους πολίτες και ότι δεν αποτελεί επιλογή "αποτελεσματικότερης" διοίκησης. Ο παραπάνω μάλιστα τρόπος συνειδητοποίησης του τι είναι και πως λειτουργεί η Ε.Ε.από μέρους των πολιτών της, εξυπηρετεί θαυμάσια τον παραπάνω μηχανισμό.
 

Πολιτική Συμμετοχικότητα των Νέων ( οι από κάτω)

Κάθε ένας από μας πρέπει να παραδεχτεί ότι τα πλαίσια μέσα στα οποία νοείται και ασκείται η πολιτική (ως η διαδικασία της ενεργής προσπάθειας για την μεταβολή της κοινωνικής πραγματικότητας ) σήμερα είναι τουλάχιστον αντιφατικά. Η πολιτική απαξιώνεται είτε ως βαρετή και ανούσια ενασχόληση είτε ως συμβιβασμός και ταύτιση με το κατεστημένο όπως και αν αυτό νοείται. Χαρακτηριστικό ως προς αυτο είναι το γνωστό σύνθημα τον αντιεξουσιαστικών ομάδων "αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι θα ήτανε παράνομες.". Παράλληλα όμως το ίδιο το περιεχόμενο της πολιτικής διαχέεται και συναντάτε ταυτόχρονα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη μίας κοινωνίας. Έτσι ενώ απορρίπτουμε συμβολικά τους μηχανισμούς που την ασκούν, μέσα από κάθε στιγμή της καθημερινότητας μας (από τον αθλητισμό και την τέχνη μέχρι την ψυχαγωγία και τη σεξουαλικότητα) μετέχουμε και γινόμαστε μέρος της. Απορρίπτοντας έτσι την πολιτική ένας νέος δεν αποστασιοποιείται από αυτή, αντίθετα άθελα του ορίζει της ανάγκες που αυτή θα κληθεί να καλύψει.

Προς μία νέα πολιτική εγκληματολογία!

Η δίκη ξεκίνησε και ο τρομοκράτες πήγαν στο σκαμνί. Ένα ερώτημα όμως προέκυψε στην πορεία σχετικά με την αφετηρία αυτών των εγκλημάτων Ήταν άραγε πολιτικά ή όχι τα εγκλήματα της 17Ν; Με ελάχιστες νομικές γνώσεις και με μόνη πυξίδα την απλή λογική, θα προσπαθήσω να ψηλαφίσω το ερώτημα αυτό που έγινε της μόδας τις τελευταίες βδομάδες.

Πολιτική Συμμετοχικότητα των Νέων

Φοιτητικές εκλογές γίνονται τις μέρες που κυκλοφορεί η "Πυξίδα"  και προκύπτει όπως πάντα τέτοια εποχή το ζήτημα της αδιαφορίας των νέων για τα κοινά και την διαχείριση τους.

Οι πολιτισμένοι, η βία και ο πόλεμος

Έξω από τον κύκλο της ζωής του χωριού, έξω από τον χρόνο της επανάληψης (που για μας δεν είναι παρά παραμύθι για μικρά παιδιά) έξω από τον κύκλο της ζωής που συναντάει κανείς στη φύση, ο δυτικός άνθρωπος, όπως έχει χιλιοδιατυπωθεί, ανακαλύπτει τον εαυτό του μέσα από μία μεγάλη πορεία. Μία πορεία προς το παρελθόν, προς το μέλλον η ακόμα και προς το παρόν, όπου η διαρυγμένη φυσική επαναλιψιμότητα, δημιουργεί ομοιώματα τις ζωής και του θανάτου σε πεδία απρόσιτα πλην όμως, πάντοτε ορατά. Η κατάσταση αυτή όσο φαιδρή και ακούγεται (κάτι σαν τα χάμστερ που τρέχουν στον σταθερό τροχό) έχει πάντοτε και την σκοτεινή της ημισέληνο που μας θυμίζει ότι, ναι, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα.

Big Brother": Φαινόμενο ομαδικής τρέλας

Απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάλυση κάθε κοινωνικού φαινομένου είναι να το βλέπουμε μέσα στην ιστορικότητα του.

Ανάλογη πρέπει να είναι και οι μεταχείρηση μας σε ένα φαινόμενο "ομαδικής τρέλας", όπως είναι το φαινόμενο "Big Brother". Και χαρακτηρίζω τόσο αυστηρά την συγκεκριμένη εκπομπή, όχι εξαιτίας της ποιότητας ή του ήθους της, (τα οποία κυμαίνονται μάλλον στα ίδια επίπεδα με αυτά της   υπόλοιπης ελληνικής τηλεόρασης) αλλά εξαιτίας της εξαιρετικά ανορθολογικής συμπεριφοράς που χαρακτηρίζει της Δυτικές κοινωνίες σε σχέση με το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Ποτέ άλλοτε δεν είχε δοθεί τόση σημασία σε πρόσωπα και καταστάσεις που κυριολεκτικά δεν έχουν κάνει απολύτως τίποτα. Ακόμα και το επονομαζόμενο "Star system" βασίζεται σε άτομα που έστω και εικονικά και κατά φήμη είναι "επιτυχημένα" και καταξιωμένα μέσα από της πράξεις τους. Το να δίνουμε λοιπόν τόση προσοχή σε κάποια "ημι-ασυλοποιημένα" άτομα, που κύριο γνώρισμα τους, είναι ακριβώς ότι δεν έχουν κανένα γνώρισμα, κρίνεται μάλλον ως παράλογο. Και για αυτό θα επιχειρήσουμε να το προσεγγίσουμε ακριβώς έτσι, ως "τρέλα".

            Σύμφωνα με τον Μ.Φουκώ, κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, την εποχή δηλαδή που δημιουργούταν τα πρώτα άσυλα στην Ευρώπη, αιτία για την παρανοϊκή συμπεριφορά των ανθρώπων θεωρούντο οι επιθυμίες του σώματος, από της οποίες παρασέρνονταν οι άτυχοι ασθενείς. Το ιδεολόγημα αυτό αποτελούσε κατασταλτικό μηχανισμό της εποχής, αφού όσο οι άνθρωποι είχαν επιθυμίες, τόσο οι μηχανισμοί που αναλάμβαναν την καταστολή και τον περιορισμό αυτών των επιθυμιών εδραίωναν και ισχυροποιούσαν την εξουσία τους. Έτσι οι τότε Ευρωπαίοι απόκτησαν μια εξαιρετικά σχιζοφρενή εικόνα και σχέση με τα άσυλα της εποχής, Από την μία τα απέφευγαν και τα φοβότανε, γιατί θεωρούσανε ότι κάθε είδους πνευματική και σωματική ασθένεια μπορούσε να μεταβιβαστεί από αυτούς τους χώρους. Από την άλλη πάλι φαντάζονταν ότι οι έγκλειστοι τους απολάμβαναν κάθε είδους ηδονή, σε αντίθεση με του ίδιους που ζούσαν μία ζωή γεμάτοι σεξουαλικές στερήσεις.