12112017Δευ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Σκέψεις από ένα φεστιβάλ "έθνικ"

"Womad Festival: Για ένα πολιτισμό των πολιτισμών" Υπό αυτό τον τίτλο έγινε στης αρχές του προηγούμενου μήνα στην Αθήνα το γνωστό πλέον φεστιβάλ έθνικ μουσικής. Η οργάνωση υπέροχη το ίδιο και η μουσική. Οι σκέψεις που ακολουθούν δεν αποσκοπούν στο να κρίνουν την εκδήλωση αυτή, που συνολικά ως ενέργεια είναι σίγουρα πολύ θετική και οπωσδήποτε πετυχημένη. Έχουν μάλλον αυτοκριτικό χαρακτήρα σχετικά με τον τρόπο που ως σύνολο αντιμετωπίζουμε αυτό το "είδος" μουσικής.


Θολή εικόνα

Το να σχολιάσει κανείς τα βασανιστήρια των Ιρακινών κρατουμένων από τις Αμερικανικές δυνάμεις κατοχής είναι μάλλον ανώφελο. Όποιο πιθανό σχόλιο επί του θέματος μάλλον έπρεπε να είχε γίνει πολλά βήματα πριν. Κάθε κριτική έπρεπε να είχε πάρει την μορφή οργής μίλια πίσω. Το μόνο που μένει τώρα είναι να μένει κανείς σιωπηλός.
Η σιωπή όμως παρόλο που μπορεί να εκφράζει φρίκη μπορεί πολύ ποιο εύκολα να εκφράζει και αδιαφορία. Πλειάδα από εικόνες ήρθαν να πλημμυρίσουν τους πομπούς της  ενημέρωσης μας, όταν ποια εμείς ως υποδοχής, είχαμε μάθει να δεχόμαστε σχετικά αδιάφορα το άκουσμα ενός άγνωστου εγκλήματος, που θα μπορούσε στην φαντασία μας να πάρει την οποιαδήποτε μορφή. Όταν λοιπόν το έγκλημα απέκτησε και διαπιστευτήρια, η εντονότερη διεργασία που θα μπορούσαν να μας προκαλέσουν  θα ήταν να τα ταυτίσουμε με Αμερικάνικες ταινίες δράσης μήπως και κεντρίσουμε την κουτσομπολίστικη περιέργεια μας.
Παρακάτω απλά θα ήθελα να περιγράψω μία τέτοια εικόνα που έτυχε να δω σε μία εφημερίδα, και να θέσω μερικά, μάλλον ανούσια, ερωτήματα.
Ένας Ιρακινός κρατούμενος βρίσκεται στο πάτωμα με το σώμα στραμμένο προς τον φακό. Μία βαριά στρατιωτική μπότα κρατάει το ματωμένο του κεφάλι κολλημένο στο πάτωμα, ο ιδιοκτήτης-φορέας της οποίας, στέκεται από πάνω του με μία έκφραση που ταυτόχρονα αναδίδει ηδονική ευχαρίστηση και ένα συγκρατημένο "γεια σου μανούλα, το ξέρω πως σε κάνω περήφανη". Το γόνατο του κρατούμενου είναι  προφανέστατα σκισμένο και δεμένο μάλλον με μονωτική ταινία η έστω στην καλύτερη, με κάποιο μικρό μαύρο κουρέλι που ούτε για αστείο δεν μαζεύει την αιμορραγία. Ποιο μπροστά μία λίμνη από αίμα έχει πάνω τις σημάδια από σύρσιμο και αποτυπώματα χεριών, διαβεβαιώνοντας μας ότι ο εν λόγο κρατούμενος δεν στήθηκε για την φωτογράφηση, αλλά ότι αυτό που βλέπουμε είναι όντως η σκηνή του εγκλήματος. Προς δική μας τέρψη όμως, η εικόνα δεν είναι και τόσο φρικιαστική. Μπροστά από τα γυμνά του γεννητικά όργανα έχουν προστεθεί αυτά τα μικρά περίτεχνα τετραγωνάκια που μας υπενθυμίζουν ότι, τέλος πάντων, ως πολιτισμός, έχουμε και κάποιες αναστολές, κάποια ταμπού, έστω και αν τα βασανιστήρια δεν είναι ένα από αυτά.
Και αναρωτιέμαι λοιπόν και εγώ ως μουδιασμένος δέκτης.

Όψεις - Απόψεις / Νοέμβριος 2009 - φ.84

Τα γαλάζια παιδιά δεν έχουν να χάσουν τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες τους;
Στις 5 Οκτώβρη ένας φίλος, μόνιμος υπάλληλος σε δημόσια υπηρεσία, μου διαμήνυε την πεποίθηση του, ότι οι νέοι διευθυντές που θα διορίσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ.  στις δημόσιες υπηρεσίες κυριολεκτικά θα εισέλθουν σε καμένη γη.