12172017Κυρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Όψεις - Απόψεις / Μάρτιος 2006 - φ44

Εικόνες από τη Γη των Κρητών (2)
 
Το παρακάτω κείμενο έχει γραφτεί από ένα φοιτητή που κάνει Erasmus στο πανεπιστήμιο Κρήτης, τον Μαξ. Όταν γνωριστήκαμε εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο που η Κρήτη είχε αποτυπωθεί στις παιδικές του αναμνήσεις με τρόπο παρόμοιο όπως και στις δικές μου. Μου είπε ότι μέχρι τα πέντε χρόνια του ζούσε στην Κίσσαμο, στα χωριά Βουλγάρο και Κατσοματάδο μαζί με τους γονείς του, και εγώ του ζήτησα να μου γράψει κάτι από τις αναμνήσεις του για την ΠΥΞΙΔΑ. Δική μου, σε όσα ακολουθούν, είναι μόνο η μετάφραση.

Οι γελοιογραφίες του Μωάμεθ και η σύγκρουση των πολιτικών

 

Δώδεκα γελοιογραφίες στη Δανέζικη εφημερίδα Jyllands-Posten που απεικόνιζαν τον Μωάμεθ, στάθηκαν ικανές να πυροδοτήσουν τι πλέον εκτεταμένες αντι-δυτικές διαδηλώσεις στο Ισλάμ από τη έναρξη του πόλεμου του Ιράκ και σίγουρα τις πλέον εκτεταμένες αντι-δανικές διαδηλώσεις που έχουν ποτέ συμβεί. Η απεικόνιση του Μωάμεθ, απαγορευμένη κατά το Κοράνι, και οι αντιδράσεις από την άλλη μεριά δημιούργησαν μία πόλωση, τόσο σε πολιτικό όσο και σε αξιακό επίπεδο φέρνοντας μας ενώπιον μίας αντίθεσης φαινομενικά δυσεπίλυτης.

Διαιρετιστές

 
Μιας και σήμερα την Τρίτη οκτώ τρίτου του 2005, ημέρα του κυρίου, ο μακαριότατος έχει εξαγγείλει Πανελλαδική αγρύπνια για τον εξαγνισμό της Εκκλησίας, αποφασίσαμε και εμείς να ξαγρυπνήσουμε καταναλώνοντας φαιά ουσία σε πετραχήλια και λοιπά πνευματικά ζητήματα.
            Αντικείμενο μας δε, θα αποτελέσει μια σφοδρότατη επίθεση εναντίον μίας κατηγορίας συνανθρώπων μας που παραστρατημένοι γαρ, έχουν διαμορφώσει το δικό τους θρησκευτικό κίνημα, απορρίπτοντας τις γνωστές θρησκείες με το πρόσχημα της ανεδαφικότητας των εξιστορήσεων τους, και προσφάτως και της διαφθοράς τους.
            Σύμφωνα λοιπόν με τις αφηγήσεις πολλών συμπολιτών μας: "εγώ πιστεύω, αλλά με ένα δικό μου τρόπο. Το ξέρω μωρέ ότι οι παπάδες και αυτά είναι μπούρδες, αλλά πώς να σου πω, πιστεύω ότι υπάρχει μία ανώτερη δύναμη κάπου εκεί πέρα…". Μιάς και το κάπου εκεί πέρα σίγουρα δεν είναι εδώ πέρα θα ονομάσω προς το παρόν ετούτους τους ανθρώπους "διαιρετιστές" προς τιμήν του Ουίλιαμ Μπάροουζ και προς χάριν της παντελώς άνευ περιεχομένου κατηγοριοποίησης του αυτής.

Τελικά ήμαστε ρατσιστές.

Αγαπητοί συμπολίτες όμως, κανένα δικανικό τέχνασμα δεν αλλάζει το ότι, τελικά ήμαστε ρατσιστές.
 
Η πρωτοχρονιά έφερε για το Ρέθυμνο ένα φόνο. Εδώ δεν μας απασχολεί αυτό καθεαυτό το έγκλημα, για το οποίο εκ’ των πραγμάτων μόνο οι άμεσα εμπλεκόμενοι μπορεί να γνωρίζουν, αλλά κατά πόσο είναι, ή όχι, αυτό έκφραση ρατσιστικής συμπεριφοράς. Δεν μας απασχολεί λοιπόν το αν η υπερασπιστική γραμμή περί εγκλήματος τιμής αληθεύει, παρόλο που από μόνη της ακούγεται ύποπτο διαβατήριο νομιμοποίησης στην συνείδηση των περισσοτέρων πολιτών του Ρεθύμνου. Θα σταθούμε όμως στο κατά πόσο είναι θεμιτό κάτι τέτοιο να μπορεί να σταθεί ως αντεπιχείρημα στην κατηγορία περί ρατσιστικού εγκλήματος.

Χριστόδουλος, ο ορθολογιστής

Όταν το κράτος αντιμετωπίζει μία κρίση, είναι σύνηθες και εύκολο να αντιλαμβανόμαστε τον κρατικό μηχανισμό ως ειδυλλιακό ρυθμιστεί των κοινών που έχει διαβληθεί, ή έστω σαν αξιολογικά ουδέτερο μηχανισμό που έχει πέσει σε λάθος χέρια. Μέσα από αυτή την μάλλον συντηρητική λογική, το ήθος κάθε πολιτικού αναδεικνύεται ως το κριτήριο βάση του οποίου είναι ή δεν είναι ικανός να διαχειριστεί την εκάστοτε λειτουργική ουδετερότητα ενός θεσμού.

Όψεις - Απόψεις / Δεκέμβριος 2005 - φ 41

Όχι βία και γήπεδα
 
 
Αφορμή για το παρόν κείμενο αποτελούν τα επεισόδια στον πρόσφατο αγώνα ΑΕΚ – Λεβαδειακός. Πολλοί από εσάς θα θεωρούνε κάπως αδόκιμο να γράφει για το ποδόσφαιρο κάποιος παντελώς άσχετος, αλλά τελευταία εξελίσσεται σε υπερβολικά σημαντικό θέμα για να το αφήσουμε στους αθλητικογράφους.

Η ανιδιοτέλεια ξαναχτυπά

Εδώ και μόλις ένα μήνα ο παράδεισος του παιδεραστή μετατράπηκε σε κόλαση. Καταμετρημένοι νεκροί 200.000 και ο αριθμός όλο και μεγαλώνει. Μία ανοικτή πληγή, μία αιμορραγία. Και εμείς καλούμαστε να προσφέρουμε τον οβολό μας για να την γιατρέψουμε. Μια φυσική καταστροφή ή αλλιώς μία εκ΄ φύσεως καταστροφή. Αν όμως ως φυσικό δεν νοηθεί μόνο το κύμα αλλά και το θύμα τότε η καλόβουλη προσφορά μας κινδυνεύει να μετατραπεί σε σερβιέτα, προορισμένη να μαζέψει αίμα, η ροή του οποίου εντάσσεται σε μία φυσιολογικότητα.
 
Πολλές οικονομικές εφημερίδες έσπευσαν να σημειώσουν, καθησυχάζοντας έτσι τους αναγνώστες τους, ότι τα παλιρροϊκά κύματα είχαν κόστος μόνο σε ανθρώπινες ζωές. Γιατί βέβαια η ανοικοδόμηση των παραγκουπόλεων έχει το ίδιο οικονομικό κόστος όσο και η οικοδόμηση τους.

Όψεις - Απόψεις / Νοέμβριος 2005 - φ40

Το τσεκούρι

Είδατε το "τσεκούρι" του Γαβρά; Αν δεν το είδατε καλά θα κάνετε να μην συνεχίσετε ετούτο το άρθρο και να πάτε να το δείτε.
            Κινηματογράφος απλός, ανεπιτήδευτος, που δεν τυλίγει το πασιφανές του περιεχόμενο με πέπλα δυσπρόσιτων νοημάτων για την αποκλειστική χρήση των λίγων μυημένων, καταφέρνει να γίνει πολλαπλά πολιτικός χωρίς να είναι απωθητικός. Τα παρακάτω αποτελούν σκέψεις και συνειρμούς που μου προκάλεσε η ταινία.

Σκέψεις πάνω στον νέο-συντηρητισμό

Σκέψεις πάνω στον νέο-συντηρητισμό

 
Μπούς λοιπόν και πάλι Μπούς! Περίεργοι οι καιροί περίεργοι και οι πολιτικοί συσχετισμοί. Είναι όμως απορίας άξιον εάν αυτός ο νέος συντηρητισμός έχει κάτι το συναφές με αντίστοιχα σκιρτήματα μισαλλοδοξίας στη γηραιά αλβιώνη. Έχει μήπως ο κύριος Μπους κάτι από γενειάδα και ο ημέτερος αρχιεπίσκοπος κάτι από βλακεία; Η μήπως το πρόσφατο φαινόμενο Μπουτιλόνε έχει ένα κοινό πυρήνα με τα αποτελέσματα των Αμερικανικών εκλογών; Να μην παρεξηγηθώ, δεν αναζητώ κάτι σαν το "πνεύμα της εποχής" κατά Χέγκελ. Έχουμε όμως δύο φαινόμενα με ίδιες ποιότητες, που στο βαθμό που αρθρώνονται ως πολιτικός λόγο μικρή σχέση έχουν με τον συντηρητισμό όπως έχουμε μάθει να τον εννοούμε, ως τον αντίθετος πόλο του προοδευτισμού. Το ζεύγος αυτό αποτυπώνει δυνάμεις στην κίνηση τους, η οποία κίνηση ανάγεται στην αποστασιοποίηση από τα μοναρχικά ολοκληρωτικά καθεστώτα του 18ου αιώνα.

Μη-Κρατικά Εκκλησιατικά Πανεπιστήμια

 
"Ειδικά θέματα χρήσης και περιφοράς εξαπτέρυγων Ι & ΙΙ."  "Ιερή λογιστική αρχειοθέτηση ποίμνιων εισφορών υπέρ της αποπεράτωσης της Ιεράς Μητροπόλεως."Ο Θωμάς να παίρνει θέματα και σημειώσεις από τον Ιάκωβο στο μάθημα  " Σύγχρονες  Τεχνολογικές Εφαρμογές στην Εκκλησιαστική Μουσική."

Της πατρίδας βούς, σημαία

 
Η σημαία όπως σπεύδει να μας θυμίσει τελευταία κάθε 15χρονος θιγμένος πατριώτης, δεν είναι απλά ένα κομμάτι πανί αλλά είναι ένα "σύμβολο". Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές για παράδειγμα, η γαλανόλευκη για μένα συμβολίζει τον Δημόκριτο, τον Μέγα Αλέξανδρο, το Ρήγα και τον Όθωνα, τον Ρίτσο και την Γαρμπή, την θέα από το Σούνιο, ίδια με αυτή που κοίταγε ο Αιγέας, και τους καταρράκτες τις Έδεσσας. Την ελιά στο μάγουλο της Κάλας, τα θαμνώδη φρύδια του γέρου-Καραμανλή και τους οβελίσκους του ανιψιού του. Και όπως κάθε σύμβολο έτσι και η σημαία έχει το χάρισμα να κάνει το εξής ταχυδακτυλουργικό, μα ποτέ μαγικό, τρικ. Να μας δίνει τη στιγμιαία εντύπωση ότι όλα αυτά που συμβολίζει πάντα τα συμβόλιζε και πάντα θα τα συμβολίζει.

Ο μύθος του δημόσιου υπάλληλου

Λέγεται πως η πλατεία Κλαυθμώνος στην Αθήνα έχει  πάρει το όνομα της από τους λυγμούς των απολυμένων δημόσιων υπαλλήλων κάθε φορά που οι κυβερνήσεις παλαιότερα άλλαζαν και το εκάστοτε κόμμα έκρινε τα μέχρι τότε γρανάζια του κρατικού μηχανισμού σκουριασμένα και ακατάλληλα.
 
Φαντάζομαι, αποτελεί πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία η έλλειψη δημοσιονομικής αξιοκρατίας να  περνάει απαρατήρητη σε τέτοιο βαθμό, ώστε να ενσωματώνεται στα τοπωνύμια της πρωτεύουσας μίας χώρας.

Το "Fahrenheit 9/11" και η απουσία του πολιτικού

 
Τις μέρες που γράφεται το παρόν άρθρο, προβάλλεται στις Ελληνικές αίθουσες το ντοκιμαντέρ του Αμερικανού σκηνοθέτη "Fahrenheit 9/11". Η βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα ταινία, που έχει συγκεντρώσει πλήθος διθυραμβικών κριτικών, αποτελεί μία πλήρη καταδίκη της πολιτικής, και όχι μόνο, ταυτότητας του Αμερικάνου πρόεδρου Τζώρτζ Μπούς.
            Πολύ συνοπτικά, η ταινία μας κατηγορεί τον κύριο Μπούς ότι διαστρέβλωσε τα αποτελέσματα των Αμερικανικών εκλογών, ότι είναι τεμπέλης, βλάκας, ότι είναι δολιοφθορέας του δημόσιου χρήματος, ότι χρησιμοποιεί την θέση του για ιδίων όφελος και πλουτισμό. Ακόμα περισσότερο, τον κατηγορεί ως ηθικό αυτουργό για τους θανάτους, τόσο των αδικοχαμένων Αμερικάνων στρατιωτών όσο και των γηγενών πληθυσμών, εξαιτίας τις άσκοπης εισβολής των Η.Π.Α. στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Ο δε στενογραφικός χαρακτήρας με τον οποίο αραδιάζονται οι κατηγορίες εδώ, καθρεφτίζει την αστραπιαία αφήγηση του Αμερικάνου σκηνοθέτη στην ταινία. Τέλος, ως κερασάκι στην τούρτα δεχόμαστε μερικά μετέωρα τσιτάτα σχετικά με τον ταξικά προσδιορισμένο χαρακτήρα της κοινωνικής βίας και του πολέμου.

Εικόνες από την γη των Κρητών

                       Η προέκταση της εθνικής οδού προς Άγιο Νικόλαο περνάει μέσα από το χωριό. Ο δρόμος λειτουργεί ως No man's land, ως μη-χώρο που χωρίζει τις θέσεις και τα φυλάκια των αντιμαχόμενων στρατοπέδων μέσα στο το χωριό.
            Από τη μία ο δρόμος προς την παραλία. Μία ατελείωτη σειρά από πρόχειρα κατασκευασμένες τουριστικές επιχειρήσεις. Άρωμα από αγγλικό λάδι τηγανίσματος, αντηλιακό και αγγλικό κάτουρο, μαριναρισμένα όλα υπό τις ευλογίες του αδυσώπητου Ελληνικού ήλιου. Νεαροί να πηγαινοέρχονται άσκοπα με σκουτεράκια και μικρά μονοθέσια τετράχρονα οχήματα (γουρούνες;). Κοπέλες κάνουν μπάνιο γυμνόστηθες σε πισίνες που απέχουν 1-2 μέτρα από τον κεντρικό δρόμο, ενώ ξανθωποί μυώδεις νεαροί κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να επιδείξουν την αδιαφορία τους για τις σειρήνες των χλωριούχων νερών. Αγγλικά pubs, γιγαντοοθόνες με τα παιχνίδια της αγγλικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, αγγλικές τηλεοπτικές σειρές και  αγγλικό φλερτ, αγγλικές σάλτσες, αγγλικά σουβενίρ, αγγλικές σημαίες...

Και ενώ οι αγώνες βρίσκονται στο ζενίθ τους…

Ο κύριος Αθανάσιος Βλάχος (το όνομα είναι εντελώς συμπτωματικό και ζητούμε συγνώμη για τυχόν παρεξηγήσεις), πάππου προς πάππου απόγονος του Περικλέους, ζει σε ένα ανήλιαγο διαμέρισμα στον πρώτο. Ως Έλλην, ζει αρμονικά μέσα στην μεγάλη ομήγυρη των εθνών, εν μέσω ’γγλων, Γάλλων, Πορτογάλων. Μιας και όμως μήδε ’γγλους μήδε Γάλλους, μήδε Πορτογάλους έχει δει, η μεγάλη ομήγυρη των εθνών για αυτόν είναι η οικογένεια των Νιγηριανών στον δεύτερο και οι δύο εργάτες από την Αλβανία στο ισόγειο. Έτσι αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας είναι κάπως πιο μικρός από όσο θα έπρεπε και με μάλλον λιγότερες φυλές απ’ όσες έλεγε το μάθημα της γεωγραφίας.

Αντικρίζοντας τα πολλά "όχι"

 
Δεν πρόλαβε να περάσει μία βδομάδα από τις ψηφοφορίες σε Γαλλία και Ολλανδία, και το πόρισμα φαινότανε να έχει βγει οριστικά: η ιδέα μίας Ευρώπης που θα αποτελεί μία ενιαία πολιτική οντότητα στηριγμένη στην κληρονομιά του Ευρωπαϊκού μοντέλου διακυβέρνησης είναι νεκρή. Και εφόσον το Ηπειρωτικό μοντέλο διακυβέρνησης απορρίφθηκε δεν μένει άλλος δρόμος παρά αυτός του Αγγλοσαξονικού ανόθευτου φιλελευθερισμού. Πως γίνεται όμως να κατηγορήσουμε την ευθυκρισία των Γάλλων ψηφοφόρων, που απέρριψαν το Ευρωσύνταγμα στη βάση του ότι η Ευρωπαϊκή ένωση εξελίσσεται σε ένα μηχανισμό προώθησης οικονομικών συμφερόντων, όταν και οι δύο ετυμηγορίες που θα μπορούσε να βγάλει η ψήφο τους συναινούσαν προς την ίδια κατεύθυνση: την επικύρωση της αναγκαιότητας του νεοφιλελευθερισμού.

Περιμένοντας τους αγώνες

Βλέπω τους μήνες πριν από την Ολυμπιάδα να περνάνε. Αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι αν περνάνε απειλητικά βαριεστημένοι ή βαριεστημένα απειλητικοί. Γελοίο μεν, αλλά τα πραγματικά τις διακηδεύματα, ο αντίκτυπος της στην οικονομική ζωή της χώρας, προ και μετά της fiestas, και το ειδικό της βάρος στα πολιτειακά κεκτημένα, περνάνε απαρατήρητα, σαν ψιλά γράμματα σε τόμο εγκυκλοπαίδειας.
Στεκάμενοι απέναντι στο μεγάλο γεγονός θέτουμε ερωτήματα άνευ σημασίας, που τα περιθώρια πιθανών απαντήσεων έχουν εκ’ των προτέρων αποκλείσει κάθε ερώτηση ουσίας: κάτι σαν να καίγεται ο κόσμος και εμείς να αγχωνόμαστε μόνο για το τι ρούχα να βάλουμε στην κηδεία του.
Ανησυχούμε για το αν η ασφάλεια των Ολυμπιακών είναι επαρκής η όχι, με προϋπόθεση και δεδομένο συμφραζόμενο την υπέρμετρη στρατικοποίηση της χώρας, συγκρίσιμη μόνο με τα στρατηγήματα του θείου Μεταξά.

Οι άνθρωποι του Μιλένιουμ και η κατά Ballard επανάσταση

  Ένας ψυχολόγος με ειδίκευση σε θέματα εργασιακής συμπεριφοράς, συγκλονίζεται από τον απρόοπτο θάνατο της πρώην συζύγου του στο αεροδρόμιο του Χίθροου. Αναστατωμένος από τον θάνατο της, αναζητάει τους υπαίτιους μέσα από μία διαδρομή που θα τον φέρει σε μία επανάσταση εν τη γένεση της, σε ένα μέσο-αστικό προάστιο του Λονδίνου. Οι εξεγερμένοι, αγανακτισμένοι μέσα στα ανθρακοί Volvo τους, και μπουχτισμένοι από την συντροφιά και την ακατάσχετη τριχόπτωση των πεκινουά τους, υποκινούνται από ένα σκληρό πυρήνα, τον οποίο ο πρωταγωνιστής σταδιακά προσεγγίζει. Οι εν λόγω προπαγανδιστές τις εξέγερσης, γκουρού τις διαχείρισης τον πολιτισμικών σημείων, όπως καθηγητές πανεπιστημίου και κριτικοί τέχνης, κλιμακώνουν τις  αντί-συστηματικές τους δράσεις, ώσπου, αφήνοντας την εξέγερση τους στο μικρό προάστιο οδηγούνται σε γενικευμένες πράξεις βίας.

2 σχόλια για την Κύπρο

Αποστασιοποιημένοι και αρκετά μπερδεμένοι παρακολουθούμε το τελευταίο μήνα τις εξελίξεις γύρω από το Κυπριακό. Δύο σχόλια:
Α) Το Δημοψήφισμα μεταθέτει την πόλωση γύρω από το "εθνικό" ζήτημα της Κύπρου στο εσωτερικό του Κυπριακού λαού. Ειδικά αναφορικά με το ΕλληνοΚυπριακό τμήμα ήταν ξεκάθαρη μέχρι τώρα η αντίληψη στην πλειοψηφία του, ότι  υπεύθυνη για τις συμφορές τους ήταν είναι η στρατοκρατούμενη Τουρκία και η "προδοτική" Ελλάδα. Η αντίληψη αυτή, μέχρι τώρα, διασφάλιζε ένα βαθμό ομόνοιας σε ένα πληθυσμό όπου οι ιδεολογικές, θρησκευτικές και εθνοτικές διαφορές έτειναν να τον κατακερματίσουν. Παράλληλα, οι τομές αυτές, οι ξεκάθαρες αυτές διαχωριστικές γραμμές σχετικά με το "ποιος φταίει", έφερναν τα δύο τμήματα του πληθυσμού ποιο κοντά. Αναγνωρίζοντας ως υπαίτιους του διχασμού το Τουρκικό και το Ελληνικό κράτος, άφηναν στο απυρόβλητο τους ίδιους τους πληθυσμούς, αφήνοντας μία πόρτα ανοικτή σε κάποιο πιθανό μελλοντικό πολιτικό σχηματισμό. Το δημοψήφισμα θα χρεώσει με εγκληματικό τρόπο το βάρος πλειάδας αρνητικών συνεπειών (οποιοδήποτε και αν είναι το αποτέλεσμα)   στον ίδιο τον Κυπριακό λαό, στρέφοντας τον πληθυσμό, τόσο στο εσωτερικό των δύο κοινοτήτων όσο και των δύο τμημάτων μεταξύ τους, σε εσωτερική αντιπαράθεση. Η ιστορικότητα και το βάρος της απόφασης του ΑΚΕΛ έγκειται ακριβώς σε αυτό το σημείο. Για να οραματιστεί κανείς ένα βιώσιμο πολιτικό σχηματισμό πρέπει να τον δει ως επαυξημένη προέκταση μίας υπαρκτής πραγματικότητας. Το ΑΚΕΛ δεν είναι μόνο το μεγαλύτερο κόμμα του ΕλληνοΚυπριακού τμήματος, αλλά παράλληλα έχει και μεγάλα ερείσματα στον Τουρκοκυπριακό πληθυσμό. Το πιθανό "όχι" του λοιπόν, δεν θα ήταν μία ηχηρή άρνηση "στα σχέδια των ισχυρών",αλλά η κατάρρευση της μοναδικής ελπίδας απαγκίστρωσης των Τουρκοκυπρίων από τον έλεγχο της Τουρκίας, επιχείρημα που παρουσιάζεται ξανά και ξανά στην υπέρ του "όχι" φιλολογία των τελευταίων ημερών.

Περί της ελαστικοποίησης του ωραρίου

Στα πλαίσια των νέων διαρθρωτικών οικονομικών μέτρων της σημερινής κυβέρνησης συμπεριλαμβάνονται και η επέκταση του ωραρίου των καταστημάτων. Το ότι ως μέτρο δεν είναι ιδιαίτερα "νέο" σίγουρα δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη διαπίστωση. Μονολεκτικά, σε μία χώρα όπου ο οικονομικός της ιστός αποτελείται κατά κύριο λόγο από μικρές επιχειρήσεις η επέκταση του ωραρίου είναι μαχαιριά στην ανταγωνιστικότητα τους σε σχέση με τα δια-εθνικά ή πολυεθνικά συγκροτήματα που έχουν την δυνατότητα να σηκώσουνε το επιπλέον κόστος λειτουργίας.

Αυτό θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.

Ανοικτή Ελληνικότητα;

Ανοικτή Ελληνικότητα;
 
Ως επιμύθιο των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών αναγνωρίζεται από πάσα κατεύθυνση, είτε μια στροφή του εκλογικού σώματος προς τα δεξιά, είτε μία αντίδραση απέναντι στην καθεστωτική νοοτροπία του πρώην κυβερνώντος κόμματος. Αξίζει ίσως να προσπαθήσουμε να σκεφτούμε τα αποτελέσματα, με  εκείνη την δημοσκόπηση (θαμμένη πλέον κάτω από τον όγκο των δεδομένων από τα μίντια)  από το ΕΚΚΕ σύμφωνα,με την οποία οι νέοι είναι σε μεγάλο βαθμό θρησκόληπτοι, ρατσιστές και ξενοφοβικοί με όλο και αυξανόμενους ρυθμούς.