12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις

"Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις"
ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ
 
"Το αδιόριστον των λέξεων γεννά το ακατάστατον των ιδεών και τούτο πάλιν το ακατάστατον των πράξεων"
ΚΟΡΑΗΣ
 
* * * *
 
Το ζήτημα είναι νευρωνικής φύσεως. Καμία ουσιαστική απάντηση - λύση δεν μπορεί να υπάρξει στα προβλήματα που ο ίδιος ο άνθρωπος έχει συσσωρεύσει και εξακολουθεί να συσσωρεύει στον εαυτό του.
Αυτό θα γίνει μόνον όταν η φύση – μέσω του γνωστού τρόπου της (φυσική επιλογή) και όχι μέσω επεμβάσεων του ανθρώπου στο "σχέδιό" της (DNA) – θα δώσει το αναγκαίο και απαραίτητο εφόδιο στον άνθρωπο.
Κι’αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από το να μπορεί να χρησιμοποιεί ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του, απ’αυτό που χρησιμοποιεί σήμερα. Ακριβώς όπως συνέβει χιλιάδες χρόνια πρίν, όταν - στη θέση μιας ολόκληρης σειράς ανθρωποειδών που προηγήθηκαν – εμφανίστηκε ο "Homo Sapiens".
 

Σχεδόν ταυτόχρονα

Είχα θυμώσει πολύ χθες, διαβάζοντας ένα άκομψο σεξιστικό σχόλιο σε απογευματινή εφημερίδα, που αναφερόταν στο κομψό ντύσιμο γυναίκας συνηγόρου υπεράσπισης στη δίκη της 17Ν. Σχεδόν ταυτόχρονα έλαβα το κείμενο της Διεθνούς Αμνηστίας για τη Safiya. Όταν διαβάζεις τυπωμένες αυτές τις γραμμές, η Safiya θα είναι πιθανότατα νεκρή. Εκτελεσμένη δια λιθοβολισμού σύμφωνα με τους νόμους της πατρίδας της, επειδή απέκτησε παιδί μετά το διαζύγιό της. Καθυστερεί λίγο η εκτέλεση. Το παιδί της (η απόδειξή του εγκλήματός της, με άλλα λόγια), της έδωσε ένα μήνα παράταση ζωής γιατί το θηλάζει ακόμα. Μετά, ως φαίνεται, θα έχει πάρει απ’ το στήθος της όση ζωή του χρειαζόταν, για να μπορεί πια να σημαδευτεί με το θάνατό της όση ζωή του απομένει – σύμφωνα με τους νόμους της χώρας του πάντα. Ή μήπως είμαι πάλι εκτός χώρου και χρόνου;

Νέοι: τα αντισώματα μιας κοινωνίας;

Κάποτε πίστευα ότι τα παιδιά είναι τα αντισώματα μιας κοινωνίας. Νόμιζα πως ο,τι υγιές στοιχείο μπορεί να βρίσκεται γύρω μου πρέπει να έχει τις βαθύτερες ρίζες του στη σκέψη, στην πράξη των παιδιών, Ο αυθορμητισμός, η ζωντάνια, το χαμόγελο, η πλάκα, η ομορφιά, το όνειρο, το πείσμα, η ευαισθησία, η αθωότητα χαρακτηρίζουν εκείνες τις ηλικίες που δεν έχουν φτάσει ακόμα σε εκείνο το "κρίσιμο σημείο" της ενηλικίωσης. Ακόμα και οι πιο προχωρημένες ουτοπιστικές ιδέες που γέννησε η ανθρώπινη ιστορία χαρακτηρίστηκαν από διάφορους επιτήδειους ως "παιδαριώδη κατασκευάσματα" για να δείξουν ότι το ειδικό τους βάρος θα το αξιολογούσαν μόνο τα παιδιά. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως όταν κατανοούμε τις δικές μας κοινωνικές αδυναμίες ως μεγάλοι λέμε πως προσδοκούμε περισσότερα από τη νέα γενιά. Ίσως να είναι κι έτσι. Το πιθανότερο είναι πως τα πράγματα απλώς ήταν έτσι…
Ο "Μεγάλος Αδελφός" ενέπνευσε όχι μόνο αυτά τα τηλεοπτικά προγράμματα καθήλωσης της ύπαρξής μας ένθεν και ένθεν, αλλά πριν από τέσσερα περίπου χρόνια υπήρξε ο εμπνευστής για ένα ομότιτλο τραγούδι των αδελφών Κατσιμίχα. Μέσα στο τραγούδι ακούγονται οι στίχοι

Και αν λέγαμε όχι στους "σωτήρες" μας;

Λίγες μόλις  μέρες (ώρες) μας χωρίζουν από τις δημοτικές και νομαρχιακές Οι μάχες έχουν φουντώσει τις τελευταίες μέρες. Ωστόσο έχει κανείς την αίσθηση ότι οι "κονταρομαχίες", που ήδη έχουν αρχίσει να διεξάγονται, λαμβάνουν χώρα άνευ θεατών. Μακάρι να διαψευστούμε, αλλά η εντύπωση είναι ότι τόσο το ποσοστό της αποχής όσο, κυρίως, εκείνο των λευκών θα είναι για άλλη μία φορά αυξημένο σε σχέση με προηγούμενες αναμετρήσεις. 
    Το φαινόμενο δεν είναι τοπικό, αλλά αφορά την ποιότητα πολιτικής ζωής σε όλη τη χώρα, σε όλα τα επίπεδα. Και κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι ότι εντοπίζεται στα στρώματα των νέων, κυρίως, ανθρώπων.

Οι ΜΚΟ στην Ελλάδα προοπτικές και προβλήματα

Είναι εύκολα διακριτή η ανάπτυξη του χώρου των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) στην Ελλάδα κατά τα τελευταία χρόνια. Τόσο ο αριθμός τους, όσο και ο βαθμός υποστήριξης και δημοσιότητας που απολαμβάνουν, Δε μπορούν να συγκριθούν με τα μεγέθη περασμένων δεκαετιών.

Πόλη – Πολίτες – Πολιτισμός Των εκλογών, Των Χανιωτών!

Το παραπάνω τρίπτυχο (που  συντροφεύει αυτή την έκδοση) θα μπορούσε να είναι "σημαία" καθενός από τους υποψήφιους για τους δημοτικούς αλλα και το νομαρχιακό θώκο αυτές τις μέρες. Έχοντας τα τελευταία χρόνια μπει για τα καλά σε μια περίοδο περίεργα πολιτικά - απολιτική  οι λέξεις έχουν  χάσει το βαθύτερο νόημα που κάποτε τις ακολουθούσε. Έτσι όλοι μπορούν να διατυπώσουν καλές ή καλύτερες τεχνοκρατικά άρτιες (;) προτάσεις για να σώσουν (!) τον τόπο τούτο. Αλλα μέχρι εκεί. Γιατι από εκεί και μετά ξεκινάει αυτό που φαίνεται να λείπει όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια. ’νθρωποι με όραμα και στόχους. Όραμα για την καθημερινότητα τους, για τον τόπο για   τη ζωή τους . Αυτό λείπει.

"πωλείται όπως είναι επιπλωμένο"

Ο Ξηρός, η 17 Νοέμβρη, οι υπηρεσίες και εμείς!

Παρουσιάζει εξαιρετική δυσκολία το εγχείρημα της αξιόπιστης εκτίμησης των καταστάσεων στον σκοτεινό κόσμο της τρομοκρατίας. Όπως έχει δείξει η ιστορία είναι το λιγότερο αφελής κάποιος που πιστεύει ότι με ένοπλη τρομοκρατία θα αλλάξει τον κόσμο. Είναι επίσης αποκύημα της ιστορίας ότι σε αυτές τις περιπτώσεις οι μυστικοί πράκτορες είναι απείρως περισσότεροι από αυτούς τους λίγους αφελείς που προαναφέραμε. Και βέβαια τα σχετικά γκάλοπ που έχουν γίνει δείχνουν ότι ο Ελληνικός λαός πιστεύει πως οι μυστικοί πράκτορες είναι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό σε αυτές τις ιστορίες.

ΜΙΑ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΣΤΗΝ ΠΥΞΙΔΑ

Η "Πυξίδα" στα πλαίσια του σεβασμού που τρέφει απέναντι στους αναγνώστες της αλλά και στα πλαίσια της έγκυρης και έγκαιρης άποψης και ενημέρωσης δημοσιεύει  αποσπάσματα της προκήρυξη που στάλθηκε από την Κυβερνητική Οργάνωση με την επωνυμία "από 1η Γενάρη μέχρι 31η Δεκέμβρη". Η προκήρυξη βρέθηκε έξω από τα γραφεία της εφημερίδας μας σε ειδική προκηρυξιοδόχο που τοποθετήσαμε δίπλα σε κάδο σκουπιδιών ούτως ώστε να μην ταλαιπωρούνται ούτε οι διανομείς των προκηρύξεων αλλά ούτε και οι δημοσιογράφοι μας. (Είναι γνωστή η ταλαιπωρία των Αθηναίων συναδέλφων μας που αναγκάζονται να αλιεύουν αντίστοιχα επαναστατικά κείμενα μέσα από τα σαπισμένα Αυγουστιάτικα σκουπίδια των κάδων).

Εδώ Λιλιπούπολη

Η "Λιλιπούπολη" υπήρξε γέννημα μιας φιλελεύθερης και πειραματικής
ραδιοφωνίας από τη μια, του Τρίτου Προγράμματος - κι άπό την άλλη, μιας
ομάδας νέων ανθρώπων με πολύ ταλέντο πού συγκεντρώθηκαν στο Τρίτο καί
δούλεψαν ελεύθερα με κέφι με αξιοπρέπεια κι αυτοσεβασμό. Αυτό βέβαια δεν
στάθηκε εμπόδιο στο να εξοργιστεί ή αντιδραστική παραδημοσιογραφία του
ελληνικού τύπου πού χαρακτήρισε την "Λιλιπούπολη" σαν.... κομμουνιστική.
Ίσως γιατί πρώτη φορά κάπoιοι μιλούσαν στα παιδιά υ π ε ύ θ υ ν α με
καθαρή ποιητική γλώσσα Θίγοντας Θέματα πού βασανίζουν καί πονάν τον τόπο,
κι όχι σαν εκπαιδευτικοί ή γονείς ανόητοι πού συμπεριφέρονται στα παιδιά,
λες κι αποτείνονται σε υποανάπτυκτους καί ατελείς οργανισμούς με Θέματα
ανώδυνα καί γλώσσα απονεκρωμένη καί συμβατική. 

Ποια η σημασία μιας διοργάνωσης του μεγέθους των Βενιζελείων για τα Χανιά και τον αθλητισμό;

Τα Βενιζέλεια Στίβου είναι μια διοργάνωση που ξεκίνησε το 1936 για να τιμήσει τον μεγάλο ηγέτη εκείνης της εποχής, τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Στη συνέχεια συνδέθηκαν και με την Μάχη της Κρήτης θέλοντας να τιμήσουν τον ηρωισμό και την αντίσταση του Κρητικού λαού στην Γερμανική επίθεση και κατοχή.
Στις δεκαετίες που πέρασαν οι διοργανώσεις των Βενιζελείων στίβου χρόνο με τον χρόνο δημιούργησαν τέτοιους δεσμούς με την τοπική κοινωνία που σπάνια μπορεί κάποιος να βρει σε άλλη αθλητική διοργάνωση, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο.
Δεν είναι συχνό φαινόμενο στις αθλητικές συναντήσεις αυτό που κανείς βλέπει στα Χανιά. Να συμμετέχουν στην γιορτή αυτή του αθλητισμού, όχι οι φίλαθλοι του στίβου απλά, αλλά η κοινωνία αυτού του τόπου. Ο πατέρας θα φέρει τον παιδί του, ο παππούς τον εγγονό του, ο άνδρας με την γυναίκα του θα έρθουν στο Εθνικό Στάδιο Χανίων για να κάνουν αυτό που εδώ και δεκάδες χρόνια πλέον κάνει αυτή η κοινωνία. Να τιμήσουν τον εθνάρχη, να θυμηθούν μνήμες αγαπημένες από προηγούμενα χρόνια, από τα νιάτα τους και να καμαρώσουν τα σημερινά νιάτα αυτού του τόπου να αγωνίζονται.

Sarajevo! Ιούλης 2002

Έχεις δεί ποτέ εκείνη τη λάμψη; Εκείνη τη λάμψη που τρεμοπαίζει στα μάτια… Της νοσταλγίας για τα παλιά τα χρόνια, εκείνα που μοιάζουν τώρα τόσο μακρινά και απρόσιτα όσο και η φρίκη του αδελφοκτόνου πολέμου. Τι να πείς για δυο τέτοια μάτια όταν τα βλέπεις παντού  ολόγυρά σου; Μια εικόνα, χίλιες λέξεις λένε… Μια ματιά, χίλιες ψυχές…
Sarajevo! Ιούλης. Ένα μήνα μετά η ανάμνηση ακόμα ζωντανή. Οι σκέψεις πια μεστωμένες, εντυπωμένες βαθιά στο μυαλό και τη καρδιά. Βαλκάνια αιώνια! Δεν αισθάνεσαι πως απομακρύνεσαι, πως φεύγεις. Τα βλέπεις όλα ίδια μα και διαφορετικά μαζί.
Βοσνιακά σύνορα. Σύνορα για ποιόν; Για τους Σέρβους, τους Μουσουλμάνους, τους Κροάτες; Παρασκευή απόγευμα, το ταξίδι με το λεωφορείο ατελείωτο. Μπήκαμε στο Σέρβικο Σαράγιεβο, μια συνομοσπονδία από χωριά τριγύρω από την πόλη, που ονειρεύονται ακόμα τα περασμένα μεγαλεία. Η διαδρομή μέσα από πυκνά δάση σπαρμένα με νάρκες. Πλησιάζουμε στην πόλη. Πέρα από την τελευταία στροφή ξεπροβάλλει η κοιλάδα! Το τοπίο στο καλοκαιρινό σούρουπο μοναδικό. Επιτέλους…

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ...

Τις μέρες που η "ΠΥΞΙΔΑ" μπαίνει στο τυπογραφείο ανοίγει τις πύλες του για μια ακόμη χρονιά το Φεστιβάλ Εθνοτήτων στα Χανιά. Μια πανδαισία φωνών, μουσικών, γεύσεων, πολιτισμών. Οι εθνότητες που ζουν στα Χανιά. Μια πρωτοποριακή διοργάνωση ιδιαίτερα χρήσιμη για τις μέρες μας όπου οι κραυγές κατά των ξένων βρίσκουν πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης. Εμείς καταθέτουμε σ΄ αυτό το Φεστιβάλ την αγωνία μιας μαθήτριας λυκείου(σήμερα) η οποία βρέθηκε στη χώρα μας ακολουθώντας έναν από τους κλασικούς δρόμους μετανάστευσης των τελευταίων χρόνων. Αλβανία – Ελλάδα με όνειρα πολλά …

Ένα σκίτσο 2+1 σχόλια

Αγαπημένο θέμα των τελευταίων χρόνων (και εντονότερα των τελευταίων μηνών ) η δημοσιογραφία και οι δημοσιογράφοι.
Εμείς διαλέξαμε ένα πρόσφατο σκίτσο του ΚΥΡ και το δώσαμε για ένα σχόλιο στον  δημοσιογράφο ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ  ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ και στον  εκπαιδευτικό   ΦΙΛΙΠΠΟ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ παράλληλα διαλέξαμε και  ένα κείμενο του δημοσιογράφου ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ. Όλα γυρνάνε γύρω από το ίδιο σύνθημα - θέμα "Αλήτες, Ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι"

Τελικά είμαστε παράδεισος για τους πρόσφυγες ;

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ η Ελλάδα πρωτοστατεί στις κακές συνθήκες κράτησής των προσφύγων και στην καταπάτηση των δικαιωμάτων τους, ενώ αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι στη διάρκεια των πέντε πρώτων μηνών του 2002 εγκρίθηκε από τη χώρα μας, μόλις το 2,5% των υποβληθέντων προς εξέταση αιτήσεων για άσυλο (46 σε σύνολο 1910 αιτήσεων), τη στιγμή που πέρυσι οι εγκριθείσες αιτήσεις ήταν κοντά στο κοινοτικό μέσο όρο του 12%.

Ο φασισμός του ομοιόμορφου, η γιουροβίζιον και δυστυχώς η ΕΡΤ(δηλ. εμείς)

Είχα πάντα μια έμφυτη αντιπάθεια απέναντι στο ομοιόμορφο. Είτε αυτό προερχόταν από πολιτικούς χώρους(φασιστικούς και όχι μόνο),είτε από το στρατό, είτε από διάφορες κοινωνικές και "πολιτιστικές" εκδηλώσεις.
Θυμάμαι π.χ. το φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσ/νίκης. Που όλα τα τραγούδια ακούγονταν με τον ίδιο τρόπο ακριβώς. Αιτία γι’αυτό, εκτός της κατ’αρχήν χαμηλής τους τέχνης, ήταν και η άποψη των ιθυνόντων ότι βάζουμε μια μεγάλη ορχήστρα (βιολιά, πνευστά κ.λ.π.) για να "δημιουργήσουμε" ένα καινούργιο ήχο και να ξορκίσουμε λοιπόν την λαική μουσική, που έτσι κι’αλλοιώς δεν την νοιώθουμε.

Τελικά τι γίνεται με τη μονάδα υποκατάστασης (μεθαδόνης) στα Χανιά;

Πάνε κοντά 2 χρόνια από τότε που ξεκίνησε ένας διάλογος ( μια πρωτοβουλία ) για το πρόβλημα των ναρκωτικών στα Χανιά. Τότε σε μια σειρά από εκδηλώσεις -παρεμβάσεις καταγράφτηκε μια σκληρή πραγματικότητα για τα Χανιά. Το πρόβλημα "της διπλανής πόρτας" φάνηκε μέσα από τις κραυγές αγωνιάς χρηστών και γονιών ότι μας αφορά όλους. Τότε σε συνέχεια των παρεμβάσεων και της αγωνιάς είχε αποσπαστεί η υπόσχεση του ΟΚΑΝΑ για την δημιουργία ενός κέντρου μεθαδόνης. Έκτοτε το κέντρο αναγγέλθηκε, συζητήθηκε πάνω από 2-3 φορές χωρίς ακόμα να υπάρχει σε μια πόλη που όλοι δίνουν σκληρούς αριθμούς για τους χρηστές.
Φυσικά για μια ακόμη φορά οι ρυθμοί υλοποίησης του δημοσίου διαπρέπουν χωρίς από ότι φαίνεται να ανησυχούν και πολλοί ότι απλά στο μεσοδιάστημα πεθαίνουν άνθρωποι ή μήπως απλά αλλάζουν τα στατιστικά στοιχεία ;
Εμείς καταγράφουμε την άποψη του δικηγόρου Νίκου Τζάρα, μέλους της επιτροπής πρωτοβουλίας για τα δημιουργία το κέντρου και ρωτάμε τον αντινομάρχη Χανίων Γιώργο Αγοραστάκη για την πορεία του έργου.

Το Πολυτεχνείο ζει. Το Πολυτεχνείο ζει! Το Πολυτεχνείο ζει;

Τριάντα χρόνια από εκείνη τη νύχτα που σημάδεψε την νεότερη ιστορία της Ελλάδας και όχι μόνο. Η μνήμη παλεύει με τη λήθη χρόνο με το χρόνο. "Το νόημα", το ψάχνουμε ακόμα και όσοι θεωρούμε ότι το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ. Για τα 30 αυτά χρόνια ανατρέξαμε στο αρχείο μας. Με δυσκολία διαλέξαμε μια σειρά από κείμενα που μίλησαν αυτά τα χρόνια. Μια σειρά από κείμενα που μιλούν ακόμα. 

ΧΑΝΙΩΤΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΜΑΙΟΣ 2002

Στον απόηχο μιας σημαντικής πολιτιστικής παρέμβασης μιλάμε με 2 από τους Χανιώτες δημιουργούς που έλαβαν μέρος στην διοργάνωση. Τον Θοδωρή Καλούμενο και την Αλίκη Χιωτάκη.

Συμμετοχική Δημοκρατία;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μπάσιος
"Στο μεταξύ ένα πράγμα μόνο μας σώζει: να προκύψει τέτοια πληθώρα δημοσκοπήσεων, από τη μανία ορισμένων να δείξουν πόσο έχουν ‘‘πάει μπρος’’, έτσι ώστε στο τέλος να μειωθεί η πιθανότητα να χρησιμοποιηθούν τα αποτελέσματα ‘‘δημιουργικά’’."
Με αυτήν την παράγραφο είχαμε καταλήξει στο προηγούμενο σημείωμά μας και φαίνεται ότι μέχρι στιγμής μάλλον έχουμε σωθεί. Η λεγόμενη ‘‘δημοσκοπική δημοκρατία’’ δεν φαίνεται να έχει επικρατήσει ολοκληρωτικά. Και η κατάχρηση όλων αυτών των μετρήσεων έχει το τίμημά της. Επομένως ο αρχικά διαφαινόμενος κίνδυνος να νοιώσουμε την δημιουργική επίδρασή τους μοιάζει να έχει περιορισθεί.

Για τη διαχείριση των πολιτιστικών χώρων των Χανίων

Οι δημιουργοί(αλλα και οι θεατές ) αυτής της πόλης εδώ και χρόνια αγωνιούν για το που θα μπορούσε να στεγαστεί και να παρουσιαστεί η εκάστοτε δημιουργία τους. Το "πρόβλημα" - ζητούμενο χώρος είναι η μεγάλη δυσκολία τόσο των ερασιτεχνών όσο και των επαγγελματιών του θεάτρου, της μουσικής και άλλων τεχνών. Η ανάγκη έκφρασης και δημιουργίας "στεγάζεται" τα τελευταία χρόνια σε διαμερίσματα (διαφόρων ορόφων ), σε αποθήκες και άλλους ακατάλληλους χώρους. Τα Νεώρια επί μακρόν αποτελούν τη λύση ανάγκης για τη δημόσια παρουσίαση της όποιας δημιουργίας …

Τουρισμός, Ιδεολογία, Παραδοσιακότητα: δύο σκέψεις

"…όλες οι περιοχές που υποδέχτηκαν τουρίστες έχουν πλέον ριζικά μετασχηματιστεί τοποθετώντας μας σε ένα τόπο πλέον όλως διόλου ξένου προς εμάς. Εκτός λοιπόν από χρήματα κάτω από το μαξιλάρι μας, το βράδυ που κοιμόμαστε συνοδευόμαστε και από μία βαριά μελαγχολία, η έστω ένα αίσθημα απώλειας που αντανακλά μία υπαρκτή συνθήκη!"

Προσπαθώντας να κοιτάξουμε τον τουρισμό στην Κρήτη, πρέπει αναγκαστικά να εξετάσουμε τα αυτονόητα συμφραζόμενα μέσα στα οποία αυτός νοείται. Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε αριθμούς για να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι κάθε καλοκαίρι συντελείται στο νησί μας ένα πολιτισμικό όργιο. Ο πληθυσμός του νησιού τουλάχιστον διπλασιάζεται και η εισροή κεφαλαίων δίνει πνοή σε μία οικονομία, ας μην κοροϊδευόμαστε, διόλου ευκαταφρόνητη. Το τελευταίο αυτό γεγονός, η τεράστια οικονομική ώθηση που έχει δώσει στην Κρήτη ο τουρισμός, πρέπει αναγκαστικά να συνδεθεί και με το γεγονός ότι μέσα από αυτόν η Κρήτη εισήλθε και εισέρχεται στον "σύγχρονο κόσμο". Από ιστορικής άποψης, δυτικά καταναλωτικά πρότυπα έρχονται μαζί με τους εκ της δύσεως τουρίστες σε ένα τόπο που για ένα περίεργο λόγο συνεχίζουμε να τον θεωρούμε ως σύμβολο της παραδοσιακότητας. Παρακάτω θα προσπαθήσω να αγγίξω την ιδιάζουσα σχέση μεταξύ της τουριστικής ανάπτυξης στη Κρήτη και την σχέση που έχει με την πολιτισμική της ταυτότητα κα την εικόνα που θέλει να έχει για τον εαυτό της.