11212017Τρι
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

"πώς πιστεύεις ότι θα ήταν ο κόσμος χωρίς εσένα;"

Γράφει η Μπέττυ Σεμακούλα

Τυχαία προχθές βρήκα κάποιες παλιές σημειώσεις μου από μια εισήγηση μου στο πλαίσιο του life coaching σε μια ομάδα μεσήλικων. Μια φράση ξεπήδησε από το κείμενο και δεκαπέντε χρόνια μετά, πάλι μου τράβηξε την προσοχή: "πώς πιστεύεις ότι θα ήταν ο κόσμος χωρίς εσένα;"


Καλό Ταξίδι Σταύρο Κουγιουμτζή

Γράφει ο Γιώργος Βαβουλές

Σάββατο 12 Μάρτη και  σαν κεραυνός εν αιθρία η είδηση ότι έφυγε από τη ζωή ο Σταύρος Κουγιουμτζής.  Πραγματικά  μεγάλη η απώλεια του μεγάλου αυτού δημιουργού  μάλιστα όταν πριν λίγο καιρό είδαμε το αφιέρωμα που του έγινε στην ΕΡΤ και παραβρέθηκε και μίλησε ο ίδιος για τη ζωή του, πράγμα που έκανε πολύ σπάνια και τον είδαμε να είναι μια χαρά.

Μεγάλο το έργο του ειδικά μεσ' τη δεκαετία του '70 όπου μαζί με το Μάνο Λοϊζο και το Δήμο Μούτση δημιούργησαν ένα νέο ρεύμα έντεχνου και λαϊκού τραγουδιού που χωρίς να είναι βαριά κουλτούρα, ήταν όμορφα και άμεσα λαϊκά τραγούδια με περιεχόμενο, με στίχους επηρεασμένους από την παράδοση και τον καθημερινό λόγο που περίγραφαν τη ζωή αλλά περνούσαν πότε άμεσα και πότε  με αλληγορία μηνύματα αλλά και μελωδίες που ήταν άμεση συνέχεια των καλών λαϊκών τραγουδιών της δεκαετίας του '50 και του '60.

Για το Νίκο Γκροσδάνη από τον Γιάννη Ξανθούλη

Ο Νίκος Γκροσδάνης είναι φίλος από πάντα. Από τότε που ήταν παιδί στο Πράβι κι έκθαμβος ανακάλυπτε τις διαστάσεις του ουρανού. Τις ανακαλύψεις αυτές τις συνέχισε επίπονα κι αργότερα ώσπου έγινε ένας διαρκής περιπετειώδης ανιχνευτής. Σε κάποια φάση της γόνιμης περιέργειας του, πριν 20 χρόνια συναντηθήκαμε στη Θεσσαλονίκη, την οποία στο μεταξύ είχε υιοθετήσει ως χώρο ονείρων και δράσης. Κι όμως με ήξερε και τον ήξερα από πάντα. Είναι ένα ενήλικο παιδί με μια εξόχως εφευρετική αθωότητα. Γι΄ αυτό και μάχεται με θεριά και κανίβαλους, γι΄ αυτό και βελτιώνει  την "αθωότητα" του σπάζοντας  τα νεύρα  των ψευδογολιάθ που κινούν τα νήματα διαφόρων συρταριών.

Η Ζωή είναι αλλού…

 
Πρόσφατα δύο κοντινά μου πρόσωπα, 35άρηδες, βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Ο ένας νοσηλεύθηκε στο νοσοκομείο με πρόβλημα στην καρδιά και μετά από 12ήμερη παραμονή και τις αυστηρές - ιατρικές και μη - συστάσεις του στυλ "με την καρδιά δεν παίζουμε" έλαβε το εξιτήριό του συνοδευόμενο από τις γνωστές αλλά απαραίτητες οδηγίες για συνεχή ξεκούραση (ο γιατρός δεν ενδιαφέρεται ποτέ για το αν μπορείς να βιοποριστείς καθώς θα ξεκουράζεσαι, αλλά κι αυτός … τη δουλειά του κάνει). Ο δεύτερος οδηγούσε αυτοκίνητο το οποίο ντελαπάρησε, καβάλησε διάζωμα, πέρασε στο αντίθετο ρεύμα φέρνοντας τούμπες, σύρθηκε ανάποδα για 30 μέτρα κόντρα στο διερχόμενο ρεύμα των αυτοκινήτων χωρίς σύγκρουση με κανέναν, δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας και βγήκε από το αυτοκίνητο του χωρίς ούτε μία γρατσουνιά (και δεν υπερβάλλω).

Για το Νίκο Γκροσδάνη από τον Ματθαίο Φραντζεσκάκη

Πάνε 10 -12 χρόνια από τότε που ζώντας στη Θεσσαλονίκη με τριγυρνούσε  η αύρα του Νίκου Γκροσδάνη. Διάφοροι φίλοι μου ανέφεραν την περίπτωση ενός ευαίσθητου και συστηματικού μελετητή των μεγάλων μορφών της τέχνης. Παράλληλα άκουγα τις μαγικές εκπομπές του Νίκου στο Ράδιο Παρατηρητής της Θεσσαλονίκης. Όλα μια μαγεία … Δυστυχώς με το Νίκο Γκροσδάνη δεν συναντηθήκαμε στη Θεσσαλονίκη!
Τα  χρόνια πέρασαν και κάποια στιγμή δυο χρόνια πριν εδώ στα Χανιά με την ευκαιρία της παρουσίασης του πρώτου του βιβλίου συναντηθήκαμε. Έκτοτε είμαστε σε μια διαρκεί επικοινωνία. Πριν μερικούς μήνες βρέθηκα στο "Βασίλειο" του.
Ο Νίκος, για όσους τον ξέρουν, είναι ζωντανή ιστορία. Παράλληλα παραμένει ανθρώπινος, φιλικός, απλός και διατεθειμένος να μεταφέρει σε όποιον του ζητήσει τη μαγεία που έχει κερδίσει με την επικοινωνία του με τα μεγαλύτερα είδωλα της τέχνης.

Ιάσων από την Κολχίδα/γράφει η Νίκη Τρουλλινού

      Η  ’ννα προτιμούσε το καράβι για τις αναχωρήσεις της από το νησί, καράβια με ονόματα φερμένα από τους μύθους και άλλα της ιστορίας, ποτέ τους δεν κατάφεραν οι όπου γης νησιώτες να ξεφύγουν από την κουκίδα τους στο  χάρτη και τα κύματα. Βασιλιάς Μίνως και Λατώ και Αριάδνη, καράβια πανύψηλα, ο Κούλες είναι πια χαμηλότερος από τα πλοία, σκέφτηκε, αλλά αυτά  ποτέ δεν θα φτάσουν τα χρόνια του.  Ο ήλιος πήρε να κοκκινίζει πάνω από τον Ψηλορείτη, μια πορφυρή σφαίρα που βυθιζόταν αργά πίσω από το βουνό. Κόκκινο δείλι στις χώρες που ταξίδεψε δεν είχε δει, ή μήπως δεν είχε προσέξει αυτό που ήταν για κείνη δεδομένο; Τα κτίρια  ίδια κι όμοια παντού, ψηλά κουτιά με τρύπες, θα πας να ζήσεις σε μια άσκημη πόλη, της είχαν πει, κάτι καβαφικό είχε απαντήσει, για την πόλη που μέσα μας κουβαλάμε και άλλα τινά. Η αλήθεια είναι πως προτιμούσε την πόλη τη νύχτα,  το μισοσκόταδο χαρίζει άπλετο χώρο στις αυτα

Ακούς τις εικόνες ;

Πέμπτη 13 Αυγούστου 2003 βρίσκομε περίπου 60 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Πρωινό ξύπνημα (επτά το πρωί ) και μετά από μια ώρα βρίσκομε στο ραντεβού μου. Απέναντι μου ένας σχετικά νέος και ταυτόχρονα  παλιός φίλος, ο Νίκος Γκροσδάνης. Εξηγούμαι: Με το Νίκο γνωριστήκαμε τυπικά πριν από περίπου δυο χρόνια αλλά εγώ "τον γνώριζα" μέσα από τις εκπομπές του στο ραδιόφωνο εδώ και μια δεκαετία. 
Παρότι μετά τη γνωριμία μας με το Νίκο μιλάμε συχνά πυκνά στο τηλέφωνο η συνάντηση μας της 13ης Αυγούστου ήταν ουσιαστικά η δεύτερη μεγάλης διάρκειας  και μάλιστα για μένα ήταν η τιμή και η ευκαιρία να βρεθώ στο  "Βασίλειο" του. Ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, δίσκους, βιντεοταινίες αλλά κυρίως αμέτρητους μικρούς θησαυρούς που γράφτηκαν τα τελευταία πενήντα χρόνια για τους μεγαλύτερους δημιουργούς της Ελλάδας και όχι μόνο. Τα χαρτάκια του Νίκου! Ένα υλικό, κατάθεση ψυχής, για το Μάνο, το Μίκη, τη Μελίνα, το Νίκο, το Φεντερίκο … Συνεντεύξεις, αποκόμματα, φωτογραφίες, προγράμματα παραστάσεων. Όλα μοναδικά, αληθινά.

Διακοπές: διακόπτες στη θέση off;

"…να κλαίει το αφεντικό μας που δε χωράει στο ρεπό μας"
Σωκράτης Μάλαμας
 
 
Πολύ συχνά, καθώς ξεφυλλίζω περιοδικά ή εφημερίδες αντικρίζω διαφημίσεις που απεικονίζουν ανθρώπους να βρίσκονται σε μια έρημη παραλία ή σε μια πισίνα και να απολαμβάνουν, υποτίθεται, την ηρεμία του τοπίου ή τη δροσιά της τεράστιας υπαίθριας μπανιέρας έχοντας δίπλα τους ή στην ποδιά τους ένα φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή (ελληνιστί: laptop) και να απασχολούνται με αυτόν. Πριν διαβάσω το κείμενο της διαφήμισης επιχειρώ μια ανάγνωση της φωτογραφίας. Έστω ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει εξασφαλίσει το ιδανικό περιβάλλον εργασίας – δηλαδή την απουσία καθαρά εργασιακών συνθηκών: αυτό σημαίνει πώς μπορεί να πρόκειται για κάποιον που δύναται να διαχειρίζεται τα κεφάλαιά του ή τις όποιες επιχειρηματικές εκκρεμότητές του μακριά από ένα συνηθισμένο περιβάλλον εργασίας, άρα δεν πρόκειται για τον θνητό της διπλανής πόρτας αλλά για κάποιον που διαχειρίζεται τουλάχιστον οικονομική εξουσία στα χέρια του έστω και μικρή. Με αυτή την έννοια νιώθω πως η διαφήμιση προσωπικά δεν με αφορά. Ακόμα και αν πρόκειται για κάποιον συγγραφέα θεωρώ ότι η εικόνα παρα-είναι τραβηγμένη. Μπορεί, όμως να πρόκειται για κάποιον που κάνει τις διακοπές του και δουλεύει εκείνη την ώρα βγάζοντας δουλειά. Αυτό είναι και το πνεύμα που πάνε να περάσουν οι συγκεκριμένες διαφημίσεις. Ότι τον φορητό υπολογιστή μας μπορούμε να τον έχουμε ακόμα και στις διακοπές για να δουλεύουμε: ούτε ψύλλος στον κόρφο μας…
6

Κόμικς = Σχεδιαφηγήματα

Η τέχνη των κόμικς συναντά την Επιστημονική Φαντασία και "παλεύουν" με την καθημερινότητα μας. Χιούμορ (συχνά μαύρο) που σπάει την μονοτονία της Τετάρτης μέσα από το "Εννιά" της Ελευθεροτυπίας. Συζητάμε με τον ενορχηστρωτή του "Εννιά"  ’γγελο Μαστοράκη
 
Να ξεκινήσουμε με την ιστορία του "Εννιά";
Το 2000 σε μια σύσκεψη της Ελευθεροτυπίας η Μάνια, η κόρη του Χρήστου του Τεγόπουλου,  έριξε την  ιδέα  για ένα ένθετο που θα είχε σαν βασικό του άξονα τα κόμικς. Τότε μου πρότεινε  να τους κάνω ένα προσχέδιο για ένα ανάλογο περιοδικό. Μου πήρε αρκετό καιρό να το κάνω γιατί έπρεπε να δουλέψω με ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο από τον τρόπο που δούλευαν μέχρι τότε τα περιοδικά με κόμικς στην Ελλάδα. Εννοώ να μην ακολουθήσω την πεπατημένη οδό, να βρω το κόμικς να μιλήσω με τον πράκτορα των δικαιωμάτων αυτός με τη σειρά του να μιλήσει με τη Γαλλία, την Ιταλία ή την Ισπανία να περιμένουμε την αλληλογραφία πότε θα έρθει κ.λπ., γιατί έτσι θα μου έπαιρνε πάρα πολύ χρόνο να το κάνω, κάτι  αδύνατο για το εβδομαδιαίο, ευκίνητο, ζωντανό περιοδικό που θέλαμε. Έτσι αποφάσισα να αποκαταστήσω μια επαφή με τους ανθρώπους που τυπώνουν, κυκλοφορούν και διαχειρίζονται το κόμικς στην Ευρώπη. Αυτό που εγώ ξέρω πάρα πολύ καλά. Μπορεί να θαυμάζω και το αμερικάνικο και το γιαπωνέζικο αλλά το κόμικς που ήξερα καλά ήταν το ευρωπαϊκό. Το κόμικς δηλαδή που άρχισε να εμφανίζεται μετά το ’76 και το ’77 στην Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία. Δυσκολεύτηκα στην αρχή αλλά άνοιξα κάποια κανάλια επαφής με αρκετούς εκδοτικούς οίκους του εξωτερικού. Απ’ την άλλη μεριά επειδή βγαίνει στην Ελλάδα, το περιοδικό θα έπρεπε να δημοσιεύει και έλληνες δημιουργούς  Ήρθα σε επαφή πράγματι με πάρα πολλούς Έλληνες κομίστες και έτσι μπόρεσα από την αρχή να έχω μια ισορροπία ανάμεσα στο ευρωπαϊκό και στο ελληνικό κόμικς. Ανάμεσα στους ευρωπαίους και στους έλληνες δημιουργούς. Και τέλος έβαλα στο "9" και μία τρέλα μου, την Επιστημονική Φαντασία. Το ονόμασα "Εννιά" μιας και τα κόμικς θεωρούνται η ένατη τέχνη..

Εργασία στη Μεγάλη Βρετανία στους τομείς της κοινωνικής εργασίας και της εργοθεραπείας

            Τα τελευταία χρόνια στο Ηνωμένο Βασίλειο υπάρχει μεγάλη έλλειψη στους τομείς της Κοινωνικής Εργασίας και της Εργοθεραπείας ενώ οι πτυχιούχοι Βρετανοί  από τις ειδικότητες αυτές δεν επαρκούν για να καλυφθούν οι κενές θέσεις εργασίας. Ο αριθμός των πτυχιούχων στη Βρετανία στις δύο αυτές  ειδικότητες έχει μειωθεί κατά 59% τα έτη 1995-2001 με αποτέλεσμα ο αριθμός των αλλοδαπών σε αυτούς τους τομείς να αποτελεί μια πολύ μεγάλη μερίδα του προσωπικού των Κοινωνικών Υπηρεσιών της Βρετανίας.
            Η διαδικασία για την εισαγωγή των Ελλήνων πτυχιούχων Κοινωνικής Εργασίας και Εργοθεραπείας, ξεκίνησε πριν από περίπου 4 μήνες έπειτα από μία συνεργασία της Europedia Hellas (με κύριο αντικείμενο τις Πανεπιστημιακές σπουδές στη Βρετανία www.europedia.gr), με φορέα της Βρετανίας (με κύριο αντικείμενο την εύρεση εργασίας σε Δήμους και το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Βρετανίας).

Πολιτικός Πολιτισμός και Εκλογική Επικοινωνία: δύο ασύμπτωτες ευθείες;

Ένας όρος που τα τελευταία 25 περίπου χρόνια έχει αποκτήσει κάποια ιδιαίτερη σημασία είναι ο πολιτικός πολιτισμός. Πρόκειται για μια περίφραση που συνολικά περιγράφει και αξιολογεί μια κατάσταση πολιτικών πραγμάτων που χαρακτηρίζεται από μια "εμβαθυμένη" ποιότητα. Στην ουσία, αυτό που συμβαίνει στην πολιτική, συνολικά, φαίνεται ότι δικαιολογεί μια ταξινόμηση η οποία χωροθετεί την πολιτική δράση μέσα στο πλαίσιο ενός γενικότερου πολιτικού γίγνεσθαι. Και αυτό, φυσικά, μπορεί να προκύπτει εάν και εφ’ όσον το ήθος, ο λόγος, η συμπεριφορά, η πρακτική και η δημόσια εικόνα στο χώρο της πολιτικής εμφορούνται από μια τέτοια χροιά που κάλλιστα επιτρέπει την ένταξη της πολιτικής στον πολιτισμό και την αποφυγή μιας κρυπτικής χρήσης του όρου ‘πολιτικός πολιτισμός ’.

Ο αρραβώνας της Μπέμπας / Γράφει η Σώτη Τριανταφύλλου

Όταν ο πατέρας μου ρώτησε την αδερφή μου τη Μπέμπα τι θέλει να γίνει άμα μεγαλώσει, η Μπέμπα απάντησε: Θέλω να παντρευτώ.
Το χίλια εννιακόσια εβδομήντα δύο, η Μπέμπα με περνούσε τέσσερα χρόνια. Τόσα με περνάει και τώρα. Πάντως, τότε, είχε κλείσει τα δεκαοχτώ, κι όλη μέρα καθόταν μπροστά στον καθρέφτη κι έσπαγε μπιμπίκια και τους έβαζε Κλεραζίλ. Ο γιατρός έλεγε πως ήτανε ορμονικό` ορμονικό ήτανε και που καμιά φορά υπνοβατούσε. Σηκωνότανε τη νύχτα και κυκλοφορούσε σαν το φάντασμα` πήγαινε στην κουζίνα, άνοιγε το ψυγείο, περιδρόμιαζε κι έπειτα γύριζε ήσυχα-ήσυχα στο κρεβάτι της. Τη φωνάζαμε Μπέμπα απ’ το Βασιλική. Το χίλια εννιακόσια εβδομήντα δύο, όταν σε βαφτίζανε Βασιλική, σε φωνάζανε Μπέττυ, ή Βίκυ, ή Μπέμπα. Δεν σε φωνάζανε Βάσω. Τότε, Βάσω λέγανε τα μηχανάκια: Καβασάκι, Καβάσω, Βάσω. Ήταν διαφορετική εποχή: στα πάρτυ χορεύαμε σφιχτά, αλλά μόνο τα Σάββατα` ήταν αδιανόητο να χορέψεις σφιχτά μεσοβδόμαδα. Η Μπέμπα αλληλογραφούσε μ’ έναν άγνωστο απ’ τη Φιλανδία` οι pen pals – έτσι τους λέγαμε - ήτανε της μόδας` εγώ δεν αλληλογραφούσα με κανέναν` ήμουνα δεκατεσσάρων χρονών, φορούσα σουτιέν χωρίς περιεχόμενο` περίμενα να μεγαλώσω λίγο για να να πάω στο Κατμαντού, στα Ιμαλάια, να γίνω ναρκομανής. Ο αδερφός μας, ο Γιαννίκος (τ’ ονομά του ήταν αποτέλεσμα καβγά των δυο παππούδων) ήταν εντεκάμισι χρονών` όπου τον άφηνες, εκεί τον έβρισκες. Γαλήνιος` ευτυχισμένος. Όλοι οι υπόλοιποι υποφέραμε.
Ο πατέρας μου φοβόταν πως η Μπέμπα θα γινόταν σύζυγος, νοικοκυρά και πολύτεκνη` πως εγώ θα γινόμουνα πουτάνα και πως ο Γιαννίκος πήγαινε γραμμή για τοιούτος. "Τοιούτος": αδερφή, γκέι, που λέμε.

Ο Σωκράτης Μάλαμας στην Δρακώνα Κισάμου

13 Αυγούστου 10 το βράδυ στην Δρακώνα Κισάμου ήταν το ραντεβού με τον Σωκράτη Μάλαμα. Βρεθήκαμε στη Δρακώνα  γύρω στις 9:15  και  αμέσως νιώσαμε την κινητοποίηση αλλα και την  αγωνία ενός ολόκληρου χωριού για την πορεία της βραδιάς. Γρήγορα όμως φάνηκε ότι Χανιώτες και μη θα γέμιζαν την πλατεία του χωριού (που είχε μετατραπεί  σε ένα αμφιθεατρικό χώρο) για να ακούσουν τον Σωκράτη … Γύρω στις 10:30 η μουσική άρχισε να αγκαλιάζει το χωριό και τους επισκέπτες του. Ο Σωκράτης Μάλαμας  για 3 ολόκληρες ώρες έμεινε στη σκηνή δείχνοντας τη διάθεση του αλλα και την αγάπη του για τον κόσμο που βρέθηκε κοντά του. Στις κορυφαίες στιγμές του ο Σωκράτης μας χάρισε τραγούδια του  "γυμνά"  από  την  ηλεκτρονική υποστήριξη του ήχου. Με τα μουσικά όργανα στο φυσικό τους ήχο και τη φωνή του Μάλαμα κα της Μαρίας Παπανικολάου  να κυριαρχούν. Τρεις ώρες μουσική! Χωρίς διάλειμμα! Έχουμε δει το Σωκράτη Μάλαμα πολλές φορές τα τελευταία 10 χρόνια και λέμε χωρίς περιστροφές ότι ήταν η καλύτερη βραδιά που έχουμε περάσει μαζί του.
 
Υ.Γ.  Μπορείς σ΄ένα χωριό να τσιγκλήσεις την ανησυχητικά ήρεμη καθημερινότητα ; Σίγουρα ναι! Το έδειξαν τα παιδιά της Δρακώνας Κισάμου που οργάνωσαν μια υπέροχη (από κάθε πλευρά) μουσική βραδιά. Στο επανειδείν!

"Το Πασχον Σωμα"

Ο τιτλος "Το Πασχον Σωμα" ειναι βεβαια μια αναφορα στο ανθρωπινο σωμα, το οποιο οταν δεν πασχιζει, πασχει. Απο ενα τετοιο σωμα βγηκαμε ολοι μας και σ'ενα τετοιο παρομοιο εγκαταστησαμε ολο μας το Ειναι. Ευτυχως, δε θυμομαστε τιποτα απο τις εφιαλτικες στιγμες της γεννησης μας.Ειναι ομως μια μονιμη αγωνια, ενα μονιμο προβλημα αυτη η προσωρινη μας κατοικια, γιατι, κακα τα ψεματα, το ανθρωπινο σωμα δεν ειναι καθολου φερεγγυο. Αυτες τις μερες, τις ανακατευτικες, μαθαινουμε συνεχεια για καποιους ατυχους Ιρακινους και ενιοτε Αμερικανους, που υποβληθηκαν σε βασανιστηρια και οχι μονο.Το στομαχι μας εχει δεθει κομπο…Παραλληλα, κι εμεις οι καμποσοι επιλεκτοι, που ζουμε εδω που ζουμε, και ετσι οπως ζουμε, καποιο προβλημα στο σωμα εχουμε. Και ακομα και στους τυπικα υγιεις, δε φτανουν οι αμετρητες δυνατοτητες του σωματος αυτου για να πραγματοποιηθει ουτε το ενα δισεκατομμυριοστο απ'αυτα που γενναει το μυαλο… Λες και ολες αυτες οι σκεψεις δεν αναπτυσσονται  μεσα σ'ενα κομματι κρεας το οποιο, παρολες τις ιδιοτητες του ως δεκτης και πομπος, ετσι και το πειραξουμε …πειραζονται και οι σκεψεις μαζι. Στην εκθεση "Το Πασχον Σωμα" στο Κεντρο Συγχρονης Εικαστικης Δημιουργιας Ρεθυμνης εκτιθενται αναλογες εννοιες, οι οποιες με τη σειρα τους εκθετουν το ανθρωπινο σωμα που πασχει. Οπως παντα, το επιλεγμενο θεμα για την εκθεση στο  συγκεκριμενο χωρο ταυτιζεται απολυτα με  ολα οσα απασχολουν εμας, τα media και τον πλανηταρχη αυτην την εποχη…

Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσικλέτας

Εμπειρίες μιας  Μεγάλης  Εκδρομής
 
 
Ένας θεσμός όμορφος, που ισχύει εδώ και Είκοσι Ένα  (21)  χρόνια είναι η Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσικλέτας, η οποία διοργανώνεται κάθε χρόνο τις ημέρες γύρω από τη Γιορτή του Αγίου Πνεύματος, από το Μοτοσυκλετιστική Ομοσπονδία Ελλάδος, την αντίστοιχη Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία και τις κατά τόπους Νομαρχίες που αναλαμβάνουν τη φιλοξενία.
Είναι ένας επίσημος θεσμός με καλή συνήθως διοργάνωση και με μεγάλη ανταπόκριση όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από πολλές Χώρες του Κόσμου (όχι μόνο της Ευρώπης). Συνήθως έρχονται για τη διοργάνωση εκμεταλλευόμενοι και την ευκαιρία για εκδρομή, από Κύπρο, σχεδόν το σύνολο των Ευρωπαϊκών Κρατών, αλλά και Τουρκία, Αλβανία, Σκόπια, Βουλγαρία, Σερβία, Σλοβενία, Ρουμανία και Ρωσία.

Βιβλία του Νίκου Γκροσδάνη

Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ...
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο του Νίκου Γκροσδάνη με τίτλο Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ. Πρόκειται για ένα βιβλίο λεύκωμα 582 σελίδων, που περιλαμβάνει συνεντεύξεις, που δόθηκαν  στον συγγραφέα, προσωπικοτήτων από τον καλλιτεχνικό χώρο, που αποτελούν τους προσωπικούς του μύθους αλλά και ινδάλματα για πολλούς, όπως των Μάνου Χατζηδάκη, Μελίνας Μερκούρη, Ελία Καζάν, Ντίνου Δημόπουλου, Νίκου Κούνδουρου, Ζιλ Ντασεν, Τζείμς Πάρις, Γιάννη Τσαούχη, Κάρολου Κουν, Μίκη Θεοδωρακη, Σταύρου Ξαρχάκου, Νότη Μαυρούδη, Τζένης Καρέζη και πολλών άλλων. Πέρα από τις ενδιαφέρουσες πληροφορίες και μαρτυρίες για τη ζωή και το έργο τους  η έκδοση είναι εμπλουτισμένη με σπάνιο και αδημοσίευτο υλικό από το μοναδικό αρχείο του συγγραφέα.
 
… Η πρώτη μου συνάντηση με έναν από τους Μύθους μου ήταν εκείνη με το Μάνο Χατζιδάκι. Χρόνια περίμενα τούτη τη στιγμή. Από εκεί και μετά τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Πάντα μέσα μου σιγόκαιγε η επιθυμία να συνομιλήσω και με άλλους Μύθους και να μάθω τα πάντα σχετικά μ' αυτούς. Φρόντισε γι' αυτό η μοίρα -το κισμέτ. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, ήμουν πια έτοιμος να τοποθετηθώ απέναντί τους...
... Αυτό που με ενδιέφερε πρώτα απ' όλα ήταν να διατηρηθεί αυτή η ιδιαίτερη αίσθηση, η αύρα, το άρωμα από τις συνεντεύξεις μου. Να υπάρχει δηλαδή η ζωντάνια, η αμεσότητα, να δημιουργηθεί η αίσθηση στον αναγνώστη ότι ήταν κι αυτός παρών στις συζητήσεις. Αν το κατάφερα, θα το κρίνετε εσείς...
 
 
 
 
 

Το λουλούδι μας δεν είναι για να το μυρίζει μόνο ένας!

Ταξιδέψαμε στα Κύθηρα. Κύθηρα της ομορφιάς και της γαλήνης.  Από την Χώρα μέχρι τον κόλπο του ’γιου    . Από το Νότο στο Βορρά με τις συνεχείς εναλλαγές του τοπίου. ’γρια  μαγεία στο Νότο   έως και έντονο πράσινο στο  Βορρά.
Αφετηρία – βασικός σταθμός μας τα φιλόξενα Φραγκιλιάνικα και από εκεί και πέρα οι διαδρομές συνεχείς και μαγευτικές. Μυλοπόταμος, Καψάλι, Χώρα, Λιβάδι, Αγια Πελαγία, Καραβάς, Πλατιά ’μμος, Ποταμός, Αυλαίμονας , Παλιόπολη, Διακόφτι … 
Μυρίσαμε το άρωμα ενός νησιού το οποίο είναι σε τροχιά τουριστικής ανάπτυξης διατηρώντας όμως το σύνολο των χαρισμάτων τους. Αρμονικά οι επισκέπτες δένονται με την καθημερινότητα του νησιού . Ο επισκέπτης νιώθει δίπλα στον ντόπιο ο οποίος κινείται στους ρυθμούς της καθημερινότητας του χωρίς να ταράζεται από τους επισκέπτες.
Γευτήκαμε τις δημιουργίες του νησιού απολαμβάνοντας αγνά προϊόντα δουλεμένα με μεράκι και οικογενειακή φροντίδα.
Γνωρίσαμε φίλους Κυθηήριους αλλα και φίλους των Κυθήρων οι οποί μας έδειξαν ότι  (παρά τις δυσκολίες ) αγαπούν τον τόπο τους και θέλουν μια ανάπτυξη φιλική προς αυτόν.
Ταξιδέψαμε με έντονο το χρώμα της Κρήτης. Λίγο η αγριάδα, λίγο τα Χανιώτικα  ΜΜΕ που ακούγονται κανονικά στο νησί, λίγο οι φίλοι Κυθήριοι και μη που συναντήσαμε και είχαν ή έχουν ένα δεσμό με τη Κρήτη και κυρίως στα Χανιά …
Ταξιδέψαμε στα διπλανά μας Κύθηρα και  επιβεβαιώσαμε (για μια ακόμη φορά) τη μαγεία της ελληνικής γης.
 
Υ.Γ.1  Λένε ότι ο Σεπτέμβριος είναι αγαπημένος μήνας για επίσκεψη στα Κύθηρα …
ΥΓ.2  Τεχνικοί λόγοι μεταθέτουν για τον επόμενο μήνα μια πολύ ενδιαφέρουσα  κουβέντα που είχαμε στο νησί  με το γιατρό  Γαβρίλη Ψαρρά.

Για το Νίκο Γκροσδάνη από τον Κώστα Φέρρη

Θα πω κάτι που ίσως φανεί υπερβολικό, μα το πιστεύω.
Χωρίς ανθρώπους σαν τον Νίκο Γκροσδάνη, ο πολιτισμός μας δε θάτανε αυτό που είναι.
Κάθε έργο, κάθε δημιουργός, χρειάζονται κάτι παραπάνω από τους κοινούς αποδέκτες τους, τους τυχόν θαυμαστές ή απλά και μόνο καταναλωτές. Έχουν όλοι ανάγκη από τους "μανιακούς", εκείνους δηλαδή τους ανθρώπους που –όντας δημιουργοί εν ύπνο οι ίδιοι- επενδύουν στους καλλιτέχνες, τους δημιουργούς και τα έργα τους, με τη λατρεία τους. Είναι μια συναισθηματική ή απλά και μόνο αισθηματική φόρτιση, που επιτρέπει στα ρεύματα της επικοινωνίας να κυκλοφορούν ανάμεσα στον καλλιτέχνη, το έργο και τον θαυμαστή του, και να βιώνονται οι δημιουργίες και στις τρεις κορυφές του τριγώνου, ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ.

Τσαλιγοπούλου – Ανδρέου – Πορτοκάλογλου στο Εθνικό Στάδιο Χανίων

Μια από τις πιο επιτυχημένες συναυλίες του καλοκαιριού ήταν και αυτή των Τσαλιγοπούλου – Ανδρέου – Πορτοκάλογλου. Πολύ καλή διοργάνωση και μια ορχήστρα γεμάτη κέφι. Μουσικοί ταλαντούχοι και προπαντός μερακλήδες. Μια Τσαλιγοπούλου που εκπροσωπούσε αεράκι φρέσκο, δροσερό και γελαστό, πάντα υπό την καθοδήγηση του αξεπέραστου συντρόφου της Γ. Ανδρέου και την μοναδική συμπαρουσία του Πορτοκάλογλου που φαίνεται να λοξοκοιτάζει πια προς την γενιά των "γερόλυκων". Να μην ξεχάσουμε και την γλυκύτατη και σκαμπρόζικη παρουσία της νεοεμφανιζόμενης φέτος Ανδριάνας Μπάμπαλη. Ήταν μια αληθινά μουσική βραδυά μου τίμησε και τα ονόματα των συντελεστών αλλά και το Χανιώτικο κοινό. Ήταν μια βραδυά που "τα είχε όλα". Και το κοινό; "μα ήθελε παραπάνω". Και οι τροβαδούροι; το έδωσαν και με το παραπάνω.

Για το Νίκο Γκροσδάνη από τη Θέσια Παναγιώτου

Ο φίλος μου ο Νίκος είναι μοναδικός. Όταν τον αντικρίζεις, σε παγιδεύουν δύο αστραφτερά μάτια, ένα πλατύ χαμόγελο από το ένα αυτί στο άλλο, και μία χωρίστρα από το άλλο αυτί στο πρώτο. Όταν πιάνει και μιλά, χιλιάδες εικόνες φτερουγίζουν γύρω σου, σαν από ταινίες που είδες, ή παραμύθια που άκουσες, ή από εικόνες της φαντασίας και της μνήμης σου. Κι όλα είναι αστραφτερά σαν το βλέμμα του, γενναιόδωρα σαν το χαμόγελό του, τρυφερά κι αστεία σαν τη χωρίστρα του.
 

Οι κανταδόροι της Πόλης

Από τις εκδηλώσεις του Δήμου Χανίων διαλέγουμε να σταθούμε σε μια προσπάθεια περιφερειακού χαρακτήρα που αγκαλιάζει την πόλη τα τελευταία χρόνια. Ο λόγος για τους Κανταδόρους. Χωρίς φανφάρες, με οδηγό την αγάπη για το τραγούδι  οι γειτονιές της πόλης  "ξυπνούν" με νότες. Ρομαντικά , εύθυμα και πηγαία οι γειτονιές τις πόλης τραγουδούν για  την αγάπη και τα συναισθήματα …