Χωρίς αμφιβολία, πολλά έχουν γραφτεί για τις δυσκολίες του σήμερα, πολλά ακόμα θα γραφτούν, είμαι απόλυτα σίγουρος. Εντούτοις, υπάρχει κάτι ακόμα που με κάνει λίγο πιο απαισιόδοξο κι αυτό, τούτη τη φορά, έρχεται από γύρω μας. Οι φίλοι μου, όσοι τουλάχιστον μας διαβάζουν, με παρακαλούν να σταματήσω την κινδυνολογία και τις καταστροφικές αναλύσεις, προτρέποντας με να γράψω για «κάτι άλλο…», αυτό το μήνα έστω.

Δεν υπάρχει μέρα που να μη θυμηθώ, λίγο ως πολύ, εκείνους τους έρωτες, κοντά στην ηλικία των δεκαοχτώ. Έρωτες με δροσιά και φρεσκάδα, έρωτες συχνά ισοπεδωτικοί, αφηνιασμένοι, που όμως παρά το γεγονός ότι άφησαν για πάντα μέσα μας τα σημάδια τους, ήταν σχεδόν από την αρχή καταδικασμένοι να τελειώσουν.

«Δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για την κρίση». Τούτο το σύνθημα διάβασα σε πλακάτ, πανό, ακόμα και μπλουζάκια, αρκετές φορές τον τελευταίο μήνα καθώς ο τηλεοπτικός φακός «έγραφε» τις κινητοποιήσεις όλων εκείνων των ομάδων, που βγήκαν στον δρόμο για να διαδηλώσουν, ότι είναι παντελώς άσχετοι με το πρόβλημα.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον, κυρίως τον τελευταίο μήνα, η «συλλογή» των απόψεων που προέρχονται από τους «γκουρού» της Ευρωπαϊκής μα και Παγκόσμιας Οικονομίας σχετικά με τα «P.I.G.S.» της Ευρώπης. Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία, οι οικονομικά «ασθενείς» του Ευρωπαϊκού Νότου, οι χώρες εκείνες που απειλούν με αποσταθεροποίηση το Ευρώ αλλά και την Ευρωζώνη γενικότερα.