10202017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Μπορούν οι Κοινωνίες να Ζήσουν χωρίς Ελπίδα;

Σε μία από τις περιπέτειες του Αστερίξ, ο ήρωας μαζί με τον Οβελίξ, έχουν βγει για κυνήγι αγριογούρουνων. Ίσως είναι λίγο περίεργο, αλλά ποτέ δεν κυνηγούν κάτι άλλο, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων (βλ. «Το Μεγάλο Ταξίδι»). Καθώς προχωρούν στο υπέροχο δάσος με τα πλατάνια, τις οξιές, τις καστανιές, τα σκιουράκια, τα πουλιά, τα υπόλοιπα ζώα, τα μικρά ποταμάκια και τα καταπληκτικά ξέφωτα, όλη η φύση δεν ανησυχεί εκτός, από τους Ρωμαίους και τα αγριογούρουνα…


Οι Λέξεις Σφαίρες στο Πηγάδι

του Αντώνη Ανηψητάκη

 Τις λέξεις σφαίρες στο πηγάδι τις ρίχνω. Ακολουθώ το παράδειγμα του Μάρκου,  ήρωα του διηγήματος[1] του Γιάννη Γαϊτανάκη, του υπερενενηκοντούτη Γεραπετρίτη αγρότη που βίωσε παραδειγματικά την κρητική φύση ως τροφό, δασκάλα και μούσα καταβάλλοντάς της μόνον τον άγιο μόχθο του, σωματικό και πνευματικό, για να μεταλάβει απ' αυτήν καρπούς, τρόπους και εμπνεύσεις.

Σωτήριον Έτος, 2013… Θα ξεχαστεί γρήγορα ή θα μας μείνει αλησμόνητο;

Το ότι «Δυστυχώς, Επτωχεύσαμεν…», με την έννοια ότι δε μπορούμε ως κράτος να καλύψουμε τις υποχρεώσεις μας προς τους δανειστές, «Δυστυχώς, Εκατέστη απολύτως σαφές…» τις προηγούμενες χρονιές, ιδιαίτερα δε, την τελευταία.

Β.Ο.Α.Κ. 21ος Αιώνας! – Γιατί η Κρήτη δεν έχει ακόμα Δρόμο;

Δεν το κάνουμε σχεδόν ποτέ, συνήθως περιπλανιόμαστε λεκτικά γύρω από το θέμα μας, όμως αυτή τη φορά αξίζει ένας πίνακας, πίνακας ανθρώπινων απωλειών, είτε γιατί αυτή είναι η σημαντικότερη διάσταση του θέματος, είτε γιατί απαιτείται κι ένας φόρος τιμής, σε όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Οι αγώνες των εργαζομένων θα περισσέψουν, τα ιδανικά θα λείψουν…

«Εργαζόμενος». Αποτελεί αναμφισβήτητα την πιο χρησιμοποιημένη λέξη του μνημονιακού σήριαλ, ακόμα περισσότερο και από εκείνη αυτών των ίδιων των συνταξιούχων..

Λαμπερά Νούμερα, Μελανά Αθροίσματα… Για πόσο ακόμα, άραγε;

chalkidikinew photoΔανεικό από τον ανυπέρβλητο Οδυσσέα Ελύτη το ποιητικό πρώτο μισό του τίτλου, «πόσο ακόμα θα παραμένει επίκαιρο», στοχάζεται η καταδική μας, πεζή όσο κι αδυσώπητη, απορία του δεύτερου! Κι αυτό, γιατί διανύουμε ακόμα ένα έτος, ακόμα μία σαιζόν, που ενώ ξεκίνησε με ευφάνταστες ανακοινώσεις υπεροχής, επιτυχίας και θριάμβου, δημιουργώντας ασαφείς προσδοκίες εθνικής ευημερίας, μέρα με τη μέρα μας αφήνει, σε προσωπικό επίπεδο, τη στυφή, πικρή γεύση του ανηφορικού, του δύσκολου, του λιγότερου, του ανεπαρκούς. Μάλλον θα μείνει κι αυτό Succe-χαστο.

 

Η θετική πλευρά προεξοφλήθηκε για μια ακόμα φορά από πολύ νωρίς, με τον τουρισμό και τα ρεκόρ πτήσεων, αφίξεων, γάμων, ποσοστών και πληροτήτων, των νέων αγορών που μπαίνουν, των παλαιών αγορών που είχαν φύγει και επανακάμπτουν. Πάει πλέον να γίνει τόσο προβλέψιμο όσο οι ομάδες του Γκάλη που τα συστήματα φτιάχνονταν για να κάνει ο ίδιος το 99% των προσπαθειών. Για τα έσοδα θα κάνουμε όσο γίνεται λιγότερη κουβέντα και διαφήμιση, τα υπόλοιπα νούμερα αρκούν για να δημιουργήσουν την ευεξία που αναζητούμε, ακόμα και μερικά όψιμα κανόνια των ρωσικών πρακτορείων δεν φτάνουν για να αλλοιώσουν το αίσθημα ότι πάμε καλά και όσο αφορά τον εν λόγω τομέα, έτσι είναι, ενώ πιστεύω ότι θα πάμε καλύτερα, κατά μια έννοια, στο άμεσο και μέσο μέλλον.

 

Μαζί όμως με τα τουριστικά ρεκόρ, είχαμε για μια ακόμα χρονιά ρεκόρ «κόκκινων» δανείων, ανεξόφλητων καρτών και υποχρεώσεων, κομμένων παροχών από τη ΔΕΗ, λιπόθυμων μαθητών στα σχολεία, μικρών και παράλληλα τραγικών προσωπικών, οικογενειακών και εν τέλει κοινωνικών ιστοριών. Είναι ξεκάθαρο, κάποιο «λίπος» είχε μείνει που τώρα τελειώνει, θα πρέπει να αναζητήσουμε διαφορετικές «ερωτικές χειρολαβές» στον τομέα της ατομικής και κοινωνικής οικονομίας. Κι όλα αυτά σε μια εντελώς παράλληλη τροχιά με την οικονομική πολιτική να εκσυγχρονίζεται, να βελτιώνεται και να ενσωματώνει την ίδια στιγμή σωστές και λάθος πρακτικές. Γιατί να είμαστε τόσο υπερβολικός λαός και στη Δημοκρατία και στην Τυραννία, και στο εύκολο και στο δύσκολο, και στο προσεκτικό και στο επιπόλαιο, αχ πόσο κακό θα μας κάνει ακόμα το 2008, πόσο θα μας παίζει παιγνίδια μυαλού;

 

Ακόμα πιο ενδιαφέρουσες, συμβατές δε με τον τίτλο, οι απόψεις για την επίλυση του προβλήματος. Το προσπαθούμε ως κράτος και ήπειρος σε λογιστικό επίπεδο, λύση η οποία προάχθηκε με την «εις άτοπον απαγωγή», τουτέστιν, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Από τη μια μεριά η υποφέρουσα κοινωνία, από την άλλη ένα πολύ συγκεκριμένο εθνικό θέμα – έλλειμμα που απαιτεί εκτός των άλλων και δημοσιονομική προσαρμογή, με συγκεκριμένες δεσμεύσεις χρέους. Κόψτε αυτά από τη μια, ωσάν να πρόκειται για κοψίδι, γιατί αυξάνεται η εγκληματικότητα από την άλλη. Στη μέση, δύο εξέχοντες ενδιαφέρουσες ομάδες. Εν αρχή το πολιτικό σύστημα που κάνοντας χρήση του τίτλου κοροϊδεύει στο σύνολό του, πρωτίστως η συμπολίτευση δευτερευόντως η αντιπολίτευση ή αν θέλετε τα αντιστρέφετε κιόλας, αλλά και ένα τμήμα του πληθυσμού και των επιχειρήσεων που δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα αλλά προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την κατάσταση εις βάρος των εργαζομένων και του κράτους, μπερδεύοντάς μας για την αποτελεσματικότητα μέτρων και δράσεων.

 

Τώρα κάθε μείωση θεωρείται κλεψιά του λαού και κάθε περικοπή έγκλημα. Απλά, εκεί που γίνεται κατάχρηση από τη μεριά της πολιτείας (υγεία, παιδεία) υπήρχε και η μεγάλη σφηκοφωλιά. Πραγματικό μπέρδεμα έτσι; Μπορεί να υπάρξει αναστροφή και παραγωγή απασχόλησης, δηλαδή αύξησης των εσόδων; Δεν ξέρω και πολύ περισσότερο δε μπορώ να πω κάτι με σιγουριά. Ό,τι γίνει θα γίνει με απίστευτη δουλειά και σε βάθος χρόνου, κάτι που ο Έλληνας έχει ξεχάσει και όταν το πέτυχε, αυτό έγινε στην αρχαιότητα ή στις χώρες που μετανάστευσε. Που είναι όμως η προοπτική με τα παραγωγικά νιάτα να φεύγουν ομαδόν στο εξωτερικό; Θα λυθεί όλο αυτό σε 1-2 χρόνια όπως οραματίσθηκε το Μνημόνιο 1; Μόνο γέλιο μπορεί να μου προκαλέσει μια τέτοια άποψη, αλλά η σκέψη ότι όλο αυτό αποκτάει μια φαυλότητα με τρομάζει, μέχρι δακρύων. Δεν έχουμε καταλάβει ως χώρα ότι ο κύκλος αυτός έχει μεγάλη περιφέρεια και έτσι πρέπει να είναι, για να μη γίνει σπείρα.

 

 

 

Αν θέλετε την ταπεινή όσο και δυσάρεστη προσωπική μου άποψη, σε αυτόν το «βούρκο» θα κολυμπήσουμε ως χώρα για τα επόμενα 20-30 χρόνια, με λαμπερά νούμερα και μελανά αθροίσματα. Οι πολιτικοί μας θα συνεχίσουν να τσακώνονται στο στυλ – ποιος φταίει – με συζητήσεις που θα μπορούσαν να γίνονται προ δεκαετίας όταν το πρόβλημα δεν υπήρχε κι η κοινωνία θα αναρωτιέται «γιατί, αφού τα νούμερα είναι λαμπερά;». Α, κι αν νομίζουμε ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα με ομαδικές δηλητηριάσεις σε ξενοδοχειακές μονάδες και ιδιοκτήτες να δηλώνουν ότι φταίει ο αέρας, μη νομίζετε, υπάρχει και ακόμα χειρότερο σενάριο για μελλοντικά έτη με μελανά νούμερα κι ακόμα πιο συνεπή και συνεχή μελανότερα αθροίσματα. Κι αυτά, θα είναι ακόμα πιο σίγουρα Succe-χαστα…

 

Λαμπερά νούμερα, μελανά αθροίσματα. Ή αλλιώς, όμορφα ψέματα, από εκείνους που πρέπει να διαχειριστούν  αυτό που παρέα με εμάς, τους ίδιους δημιούργησαν. Και για να αντιληφθείτε τί σημαίνει ειλικρίνεια, δείτε την εκτέλεση του Elton John στο «The show must go on» ή τη Λυδία Κονιόρδου να ερμηνεύει «Εκάβη» και θα το αντιληφθείτε. Πολύ θα ήθελα να χρησιμοποιούσα μια άλλη αγαπημένη φράση του κ. Αλεπουδέλη, αυτή που λέει, «Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε!» έλα όμως που τα έργα κι οι μέρες μας θέλουν το Σαββόπουλο να διαφημίζει τη Nova!

 

 

                                                                                                     Κυριάκος Γ. Κώτσογλου

                                                                                   Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης PhD

 

 

Σε τι κράτος ζούμε αλήθεια; «Παρακαλώ, είναι δυνατόν να έχω μια ομπρέλα ακόμα;»

Το σημερινό «παραμύθι» μας διαδραματίσθηκε εδώ, στα Χανιά, σε ένα από τα ξενοδοχεία του Πλατανιά, στο Γεράνι.

Τελικά, πόσο κοντά είναι η Αυτοδιοίκηση στον Πολίτη;


 

Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι, σε μεγάλο βαθμό, η «κυβέρνηση» ενός τόπου. Έργο και ζητούμενό της είναι αυτή η εγγύτητα, η μείωση της απόστασης από εκείνον που πελάζει ζητώντας βοήθεια προς εκείνον που έχει λάβει την εντολή να τον ικανοποιεί.

«Amstelναν τον ένα, στέλναν τον άλλο»… Ξυπνάτε Ελληνικά ωρέ Έλληνες, αλλιώς…

Amstel. Ονομασία ποταμού, ο οποίος διασχίζει την πόλη του Άμστερνταμ, πρωτεύουσας της Ολλανδίας. Έδωσε το όνομά του σε μια από τις παλαιότερες τοπικές ζυθοποιίες, οι οποίες κτίζονταν κατά μήκος του εν λόγω ποταμού, με σκοπό να αντλούν απ’ αυτόν το απαραίτητο νερό για την παραγωγή της ομώνυμης, διάσημης μπύρας.

Ποια Τοπική Αυτοδιοίκηση έχουμε Ανάγκη και Ποια μας Αξίζει…

Γράφει ο Κυριάκος Κώτσογλου

 

Δεν απομένουν παρά τέσσερις μήνες μέχρι τις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές κι έτσι δε θα μου προκαλέσει καμία εντύπωση, το ότι  αυτές θα αποτελούν βασικό θέμα συζήτησης για όλο το επόμενο χρονικό διάστημα. Σε προγραμματισμένο συνδυασμό με τις Ευρωεκλογές και «ολοζώντανη» την πιθανότητα τριπλού σεναρίου με φόντο την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, φαντάζομαι ότι τα δελτία ειδήσεων και τα τηλεοπτικά πάνελ θα έχουν την τιμητική τους σ’ αυτό το πρώτο μισό του 2014. Ειδικά όμως για τις αυτοδιοικήσεις, η καρδιά των εκλογών θα εξακολουθήσει να χτυπάει στα κάθε είδους καφενεία, όπου οι παρέες θα ανεβάζουν και θα κατεβάζουν Δημάρχους, Περιφερειάρχες και Συμβούλους, Συνδυασμούς, Παρατάξεις και Σχήματα. Σε μια τέτοια παρέα βρέθηκα, πίνοντας ένα καφέ με τη μαμά μου, περιμένοντας τη σειρά της, για μια ιατρική εξέταση.

 

«Εγώ παιδί μου ελάχιστα ενδιαφέρομαι για τους Άρχοντες ως πρόσωπα, συνταξιούχος είμαι, μα νοιώθω ότι έχει καταρρεύσει πια η κοινωνία μας! Δεν υπάρχει αλληλεγγύη, σεβασμός, φιλότιμο. Δεν το λέω μόνο για μας τους ηλικιωμένους, αλλά βλέπω πια πολλούς άστεγους και ανθρώπους που περιμένουν από το συσσίτιο ένα πιάτο φαγητό. Δε λέω ότι δεν γίνονται πράγματα, αλλά η κοινωνία χρειάζεται περισσότερα. Αν ψηφίσω, θα ψηφίσω εκείνους που θα μου δείξουν ότι είναι κοινωνικά κι όχι μόνο επικοινωνιακά ευαίσθητοι», είπε η μαμά κι έφυγε για την εξέτασή της.

 

Περαστικός ένας ανιψιός μου, λίγο πάνω από τα 22, κάθισε για λίγο. «Θείε, εγώ αντιλαμβάνομαι ότι η αυτοδιοίκηση δεν είναι γραφείο ευρέσεως εργασίας, αλλά όποιος δεν έχει δουλειά κάνει κακούς συλλογισμούς κι εγώ είμαι ένας απ’ αυτούς. Θα ‘θελα να δω μια σειρά δράσεις για την ανεργία στο κάτω – κάτω, δυστυχώς, είμαστε πια οι περισσότεροι. Θα ήθελα να μάθω λίγα πράγματα για την επιχειρηματικότητα, το πτυχίο μου από μόνο του, δε φτάνει πια. Χρειάζομαι κάτι παραπάνω».

 

Το επόμενο μέλος της παρέας, ένας φίλος, ιδιοκτήτης ταβέρνας, μικρό-επιχειρηματίας: «Δεν ξέρω πως θα σταματήσει  ο κατήφορος για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους καταστηματάρχες. Πρέπει να είμαστε νόμιμοι, αλλά νοιώθουμε ότι θα κλείσουμε με την πρώτη καταγγελία. Ο ρόλος της αυτοδιοίκησης δεν πρέπει να είναι διεκπεραιωτικός, αλλά ουσιαστικός. Περιμένουμε από τις υπηρεσίες βοήθεια, παράλληλα με την αυτονόητη τήρηση του Νόμου. Είναι σίγουρο ότι έχουμε και εμείς τις ευθύνες μας, αλλά ποιος θα κερδίσει αν κλείσουμε όλοι; Η αγορά ή η απασχόληση;».

 

Η παρέα μεγάλωνε και σε λίγο στα τραπέζι – πάνελ, κάθισε ένας ξάδερφός, που μόλις είχε έρθει από το χωράφι. «Ούτε το λάδι μας δε βγάλαμε φέτος και τα πορτοκάλια δε λένε να ξεκολλήσουν από τα 7-8 λεπτά το κιλό. Αν οι αγροτικές και κτηνοτροφικές περιοχές δεν έχουν ενδιαφέρον, ας γίνει μια άλλη κατανομή να βρεθεί μια αυτοδιοίκηση που θα ξέρει από πολιτική για την ύπαιθρο. Δεν είμαστε η πιο εύκολη κατηγορία, αλλά με την κρίση ο κόσμος θα επιστρέψει στην πρωτογενή παραγωγή και εμείς νοιώθουμε ότι είμαστε περισσότερο υποχρέωση, παρά ευκαιρία ανάπτυξης».

 

Ένας από τους γνωστούς επιχειρηματίες της πόλης μονολογούσε κάτι «γαλλικά» - ερχόταν από κάποια υπηρεσία - και κάθισε και αυτός για ένα καφέ. «Εγώ μπορώ να το καταλάβω ότι η αυτοδιοίκηση έχει ξεμείνει από κρατική βοήθεια, αλλά από την άλλη, δε μπορεί να τιμωρείται εισπρακτικά μόνο ο επιχειρηματίας. Είναι βέβαιο ότι το είχαν παρακάνει στο παρελθόν με τις επιχορηγήσεις, αλλά και το άλλο άκρο δεν είναι ότι καλύτερο. Σε κάθε περίπτωση οι υποδομές μας είναι απαραίτητες, ενώ χρειάζονται πλέον ολοκληρωμένες προσεγγίσεις και λύσεις με σχεδιασμό, από την αυτοδιοίκηση».

 

Η παραγγελία που δόθηκε στη συνέχεια δεν ήταν καφές, ήταν μπύρα για ένα φίλο, φοιτητή. «Μου θυμίζει Jurassic Park το όλο σκηνικό της τοπικής αυτοδιοίκησης. Μάλλον έχει μπει κάποιο στοίχημα ανάμεσα στους δεινόσαυρους εδώ στα Χανιά, για να αφανιστούν οι νέοι. Αντίθετα οι ψηφοθήρες αποτελούν το αντικείμενο του πόθου, άσχετα από τις μεθόδους τους. Δεν ξέρω αλλά δε νοιώθω ότι με αφορά το όλο θέμα, δε βλέπω να έχω κάτι κοινό με τους αυτοδιοικητικούς σας».

 

Μια γνωστή «ψαγμένη» φάτσα των Χανίων ήταν ο επόμενος θαμώνας της παρέας μας. Αθλητής, ήρθε με το ποδήλατό του, που το ανέβασε στο πεζοδρόμιο. «Τα Χανιά ήταν πάντα η πόλη των ποδηλάτων, αλλά ένα ποδηλατοδρόμο δεν έχουμε καταφέρει να αποκτήσουμε. Τόσο δύσκολο είναι να έχουμε μια διέξοδο για το σώμα και την ψυχή μας; Αλλά αν τα Νεώρια είναι ακόμα αποθήκες τι πρέπει να πω; Ο αθλητισμός κι ο πολιτισμός υπάρχει στο λεξιλόγιο της αυτοδιοίκησης;».

 

Ένας φίλος δημόσιος υπάλληλος, το επόμενο μέλος της παρέας, είχε πάρει άδεια από την υπηρεσία. «Έχουμε δαιμονοποιηθεί ως κλάδος, οι πολίτες θεωρούν ότι είμαστε όλοι επίορκοι, κοπανατζήδες και ευθυνόμαστε για τα επώδυνα μέτρα. Η διοίκηση γνωρίζει πολύ καλά ποια είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά στοιχεία, αλλά συχνά θέλει να μεταθέτει τις ευθύνες της. Χειριζόμενη η αυτοδιοίκηση με τον ίδιο τρόπο τους κακούς και τους καλούς υπαλλήλους, τιμωρεί τους δεύτερους κι αυτό πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει, αλλιώς το δημόσιο δεν έχει μέλλον».

 

Μέχρι κι ο δικηγόρος μου βρέθηκε στο τραπέζι μας για να καταθέσει τη δική του τεχνοκρατική άποψη. «Η αυτοδιοίκηση έχει την αυτονόητη υποχρέωση για την αποτελεσματική λειτουργία των υπηρεσιών της. Με αιρετούς οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με τις νέες τεχνολογίες και άγνοια του τί σημαίνει ηλεκτρονική διακυβέρνηση, περιμένουμε να υπάρξει αναβάθμιση υπηρεσιών; Οι ίδιοι είναι που ενισχύουν την γραφειοκρατία και κατά συνέπεια, τη μη εξυπηρέτηση του πολίτη».

 

Στο τέλος ήρθε κι ένας πολιτικός, θα ήταν μάλλον απίθανο να το αποφεύγαμε με μια τέτοια σύνθεση, και ιδιαίτερα με τα ψηφοδέλτια μαμούθ της αυτοδιοίκησης. «Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι μια συλλογική διαδικασία, μια ομαδική άσκηση, όπου η εμπειρία και ο ενθουσιασμός, το υπηρεσιακό και το αιρετό στοιχείο, ο νόμος και η πολιτική βούληση, πρέπει να συνδυαστούν κατάλληλα με σκοπό το κοινό καλό. Οι μονοδιάστατες πολιτικές και οι κλειστές ομάδες που αποφασίζουν από μόνες τους είναι η καταστροφή της. Όλα όμως πρέπει να γίνονται για τον πολίτη ο οποίος είναι ο εργοδότης μας, αλλά παράλληλα ο ίδιος οφείλει να αντιληφθεί ότι μας έχει πιστώσει με εμπιστοσύνη, με σκοπό να τηρήσουμε τη νομοθεσία, την ισοπολιτεία και το δίκαιο».

 

Δέκα θέσεις, δέκα προτάσεις, όλες από τη θετική πλευρά, όλες συνιστώσες της ερώτησης «Ποια είναι η αυτοδιοίκηση που έχουμε ανάγκη;». Δέκα διαφορετικοί χαρακτήρες πολιτών στους οποίους αν προστεθούν μερικά μηδενικά θα αποτελέσουν τα εκλογικά σώματα που θα επιλέξουν τις επόμενες τοπικές αυτοδιοικήσεις. Όμως αλίμονο, μαζί με τη θετική πλευρά συνυπάρχει και η ακριβώς αντίθετη την οποία έχουμε συναντήσει, πολύ συχνά δυστυχώς, στην αυτοδιοικητική εμπειρία μας ως πολίτες ή συμμετέχοντες στα κοινά. Κι αυτή συντίθεται από συντοπίτες μας που ενδιαφέρονται αποκλειστικά για τις ατομικές επιδιώξεις και τα προσωπικά τους συμφέροντα, συχνά άσχετα με το αν αυτά αντίκεινται στο κοινό καλό, τη βασική υποχρέωση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αν οι εν λόγω πολίτες, «ανακαλύψουν» αντίστοιχους αιρετούς και συνεργαστούν αρμονικά μαζί τους, το αποτέλεσμα για την τοπική αυτοδιοίκηση θα είναι ολέθριο. Ποιος είναι το αίτιο για τη δημιουργία ενός τέτοιου νοσηρού ζεύγους δεν το ξέρω, ελπίζω απλά να μην είναι ο πολίτης, γιατί αν είναι έτσι, θα ‘χουμε πάντα αυτούς που μας αξίζουν.

Εγώ, απλά, ένα όνειρο είδα.

 

                                                                                                              Κυριάκος Γ. Κώτσογλου

                                                                                                Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης PhD

Δραστική Ουσία, Ιατροφαρμακευτική Εμποροπανήγυρις. Γιατί, Ιατρέ μου;

 

Κατά τις προσφωνήσεις του ο Έλληνας, μόνο σε λίγες, πραγματικά ειδικές περιπτώσεις, χρησιμοποιεί το κτητικό «μου». Πρωτίστως, το χρησιμοποιεί ως ευαγγέλιο, όταν έχει ανάγκη κάποιον κι εκεί θα ανακράξει: «Θεέ μου», «Παναγία μου», «Πάτερ μου», «Μαμά μου», «Αδερφέ μου». Δευτερευόντως, το χρησιμοποιεί στις ερωτικές ή σεξουαλικές του αναζητήσεις αναφωνώντας τα: «Αγάπη μου», «Μανάρι μου», «Μωρό μου» ή και «Ζαργάνα μου».

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη…..

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

 

Τούτος ο μήνας, παραδοσιακά είναι αφιερωμένος ολόκληρος σε σένα και τα δώρα σου, με φόντο ατέλειωτες, πολύχρωμα ποικίλες εκδηλώσεις μέχρι και τη μέρα της γιορτής σου. Το όνομα κι η φωτογραφία σου κυκλοφορούν παντού, ακόμα και στα κουτάκια της Coca Cola κι έτσι δεν είναι διόλου δύσκολο, να κεντρίσεις τη φαντασία μικρών και μεγάλων. Αποφάσισα να σου γράψω, μετά από πολλά - πολλά χρόνια, αλλά με την ίδια σχεδόν αιτία που το έκανα και τότε που ήμουν παιδί.

Προκαλώντας την Ανατροπή, Καλωσορίζοντας ένα νέο Όραμα, Δημιουργώντας Προοπτική

Όσο κι αν προσπαθώ να την μελετήσω, δυσκολεύομαι πολύ να καταλάβω πως λειτουργεί, εκείνη η έννοια του χρόνου. Από τα πρώτα γλυκά νωχελικά χρόνια της παιδικής ηλικίας, μπορώ να ανασύρω απ’ τη θύμηση μου μέρες, ώρες, ακόμα και στιγμές, κουβέντες από τους δασκάλους μου,

Τουρισμός και Κρητικά Προϊόντα – Σοβαρός Δεσμός ή απλά Πλατωνικός Έρωτας;

«Εμείς κύριοι, δεν έχουμε καλό λάδι, έχουμε το καλύτερο λάδι στον κόσμο και αυτή είναι η διαφορά μας, σε σχέση με τις άλλες ελαιοπαραγωγούς περιοχές, σε όλον τον πλανήτη».

Η πίτα (δεν έμεινε) ολόκληρη κι ο σκύλος (δεν θα είναι πια) χορτάτος

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, το 68% των Γερμανών πολιτών δεν έδειχναν να πείθονται διόλου από τις προσπάθειες,  τις θυσίες, ούτε καν από τις θετικές προθέσεις των Ελλήνων για επίλυση του Εθνικού, Ευρωπαϊκού και κατ’ επέκταση, του Διεθνούς Οικονομικού προβλήματος.

Βίος και Πολιτεία – Περιμένοντας τη Κοινωνική Ανάταση

Σε μια από τις πιο θρυλικές - όσο και επίκαιρες - περιπέτειες του Αστερίξ, «Τον Μάντη», ένας πρώην βυρσοδέψης, ο Ξερολίξ, φτάνει μια κρύα νύχτα στο γνωστό Γαλατικό χωριό κυνηγημένος από μια απίστευτη ξαφνική καταιγίδα, προσπαθώντας να βρει καταφύγιο και μια κούπα γάλα.

Ηλίθιος ή Ευφυής, Συμπλεγματικός ή Ισορροπημένος, Κατευθυνόμενος ή Ανιδιοτελής;

Δεν υπήρξε ποτέ «φίλος μας», όμως, ακριβώς το ίδιο κι εμείς ποτέ δεν υπήρξαμε, πραγματικά, φιλικοί απέναντί του. Μάλλον έτσι το επέλεξε ο ίδιος και εμείς το δεχτήκαμε, αδιαμαρτύρητα.

Δημοκρατία: Έννοια και Περιεχόμενο στις μέρες μας, 2.500 χρόνια μετά!

Τέλος 1980, αρχές 1981, λίγο πριν παραδοθεί - για τα καλά - «Η Ελλάδα στους Έλληνες». Σχολικό συγκρότημα Κουμπέ, 5ο Γυμνάσιο, Γ’ Τάξη, 2ο Τμήμα. Μια λεπτή, σχεδόν καχεκτική ανδρική φιγούρα «κουβαλάει» με το ζόρι το μακρύ παλτό που ελάχιστα κολακεύει την κορμοστασιά της, μέσα στην αίθουσα του 1ου ορόφου.

Ο Χρόνος, σε περίοδο κρίσης.

Πανδαμάτορας, Αδυσώπητος ή απλώς η Φύση;

Ζήσαμε μαζί του κάθε στιγμή της ζωής μας και ασταμάτητα θα συνεχίσουμε να συμπορευόμαστε μέχρι εκείνη - ίσως την κορυφαία - όπου δεν θα έχει πια την παραμικρή σημασία, για εμάς προσωπικά.

O Τουρισμός στην Κρήτη: Η Εκτίμηση για το σήμερα και μια Πρόβλεψη για το αύριο

Τουρισμός (ο): 1. η προσωρινή μετακίνηση ατόμων ή ομάδων από τον τόπο διαμονής τους σε άλλες περιοχές (της χώρας τους ή και του εξωτερικού) έχοντας στόχο την επίσκεψη αξιοθέατων και γενικότερα την αναψυχή ή κάποιον ειδικό σκοπό (εσωτερικός, εξωτερικός, φθηνός, εκπαιδευτικός, παραθαλάσσιος, ορεινός, οικολογικός, χειμερινός) ή κατηγορία (αγροτικός, περιηγητικός, θρησκευτικός, γαστρονομικός, συνεδριακός, πολιτιστικός κ.α.).

Πολιτισμός: Πολυτέλεια του Σήμερα ή Αναγκαιότητα του Αύριο;

Δεν έχουν περάσει παρά λίγες μέρες από, την πολλοστή για φέτος, «διάσωση» της Ελλάδας σε οικονομικό επίπεδο και η χώρα ήδη εμφανίζει σημάδια διάλυσης.