12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Αξίες & Συνήθειες …Φάκελος …Θρεπτικά Συστατικά;…

Κάθε Πέρυσι και Καλύτερα …
Φάκελος … "Θρεπτικά Συστατικά" …
Διανύοντας και φέτος τη Μεγάλη Σαρακοστή, θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια και μια ερώτηση που είχα κάνει στο δάσκαλό μου σχετικά με αυτή την περίοδο. "Κύριε, γιατί είναι σχεδόν υποχρεωτικό να νηστεύουμε τη Σαρακοστή;". Η απάντησή του, εύκολα και αβίαστα μάλλον με κατέπληξε. "Για να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι μπορούμε να στερηθούμε και παράλληλα να εξασκηθούμε πνευματικά, μακριά από τα υλικά αγαθά.". Έχουν περάσει πάνω από τριάντα και πλέον χρόνια και η απάντηση αυτή έχει μείνει "καρφωμένη" στο ίδιο σημείο του εγκεφαλικού μου παρεγχύματος. Ίσως η ίδια απάντηση να ξεπέρασε τις προσδοκίες μου – η θεωρία των προσδοκιών είναι εξαιρετική αλλά θα ασχοληθούμε με αυτήν σε επόμενο άρθρο – ίσως ήμουν σε ηλικία "σφουγγάρι" πάντως, το ανεξίτηλό της παραμένει.

H… αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι...

Δεν είναι λίγες οι στιγμές και οι συγκυρίες της ζωής που κρύβω τις σκέψεις μου βαθιά, πολύ βαθιά, τόσο που να μην τις ακούω ακόμα κι εγώ ο ίδιος, αλλά παράλληλα δεν είναι και λίγες οι φορές που θέλω να τις "βγάλω" προς τα έξω, να τις μοιραστώ με όλο τον κόσμο και τότε ακριβώς νοιώθω τον εαυτό μου έτοιμο να ομολογήσει ότι δεν είμαι τίποτα άλλο από ένα κουμπαρά ο οποίος αποταμιεύει για καιρό και μετά κάποια στιγμή ξοδεύει τα πάντα, ξεχειλώνοντας τη σχισμή του, που  εύκολα  μετατρέπεται, από σύμμαχο σε εχθρό.

Ώ καιροί, Ώ ήθη,No 2…


Το έχω δηλώσει και στο παρελθόν γράφοντας στη φυλλάδα, ότι δεν είμαι φίλος των "σειρών" στον κινηματογράφο, κι έτσι όλες οι ταινίες Νο 2,3 κ.λ.π. μου δημιουργούν μια έντονα αρνητική αίσθηση από την πρώτη στιγμή που θα πληροφορηθώ την ύπαρξή τους, ανεξάρτητα με το αν θα τις παρακολουθήσω, τελικά. Το ίδιο φαντάζομαι – στο βαθμό που δικαιούμαι να φαντάζομαι – και για εσάς.

Θεωρία του Χάους

Αυτό που θα παρουσιάσω, είναι μια από τις εικόνες που παραμένει – χρόνια τώρα - τυπωμένη στη μνήμη μου με τα πιο ανεξίτηλα χρώματα. Γυρίζοντας από το γήπεδο και την προπόνηση – αισίως πέρασαν είκοσι πέντε έτη – άφηνα τον εαυτό μου να ξεκουραστεί λίγο, περπατώντας κατά μήκος της Ελευθερίου Βενιζέλου, στη συνέχεια διέσχιζα το "νυφοπάζαρο" της Ηρώων Πολυτεχνείου και περνώντας δίπλα από το μεγάλο γιασεμί της "ΛΕΥΚΑΣ" κατέληγα στην Πλατεία Δικαστηρίων.

Σούπερ Μάρκετ(ίαση) – Η νέα (;) ασθένεια του Νομού…

... ή αλλιώς, Ανταγωνισμός και μέχρι που – πρέπει - να φτάσει;
Ακόμα κι αν δεν έχετε ήδη γίνει μάρτυρες του φαινομένου που "χαλαρά" περιγράφουμε στον τίτλο, είμαι σίγουρος ότι δεν θα αργήσετε. Για να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος, κάνοντας μια βόλτα προς τα Κουνουπιδιανά θα δείτε, αν δεν έχετε ήδη δει, τα δύο νέα καταστήματα – Χαλκιαδάκης Max και Champion Μαρινόπουλος – τα οποία έκαναν την εμφάνισή τους, λίγο πριν από την έλευση του νέου έτους.

Υπέροχο ή Απαίσιο, Καλόγουστο ή Κιτς, Μουσικό ή Άμουσο ;

Όλα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως, αντάμ μπαμπαντάμ, γιατί …

…η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα…
Δεν υπήρξα ποτέ κριτής της τέχνης. Όμως, στα σαράντα πρώτα χρόνια της ζωής μου προσπάθησα να έρθω σε επαφή μαζί της με κάθε τρόπο. Κι έτσι δεν ήταν λίγες οι φορές που την απόλαυσα όπως της άξιζε, μερικές που έμεινα άφωνος μπροστά της, άλλες που απλά "γέμισε" η ψυχή μου ενώ δε θα κρύψω ότι, υπήρξαν και φορές που την απέρριψα ή μπορεί ακόμα και να την λοιδόρησα.

Σούπερ Μάρκετ(ίαση) – Η νέα (;) ασθένεια του Νομού…Νο 2

... ή αλλιώς, Ανταγωνισμός και μέχρι που – πρέπει - να φτάσει;
Η συνέχεια και ο προβληματισμός
Οδεύοντας ήδη προς τη συμπλήρωση του πρώτου μισού του 2008, το καταναλωτικό κοινό του Νομού Χανίων αναδεικνύεται μάρτυρας μιας - σχεδόν - πρωτοφανούς ανάπτυξης του κλάδου των Σούπερ Μάρκετ. Ελληνικές, αλλά και ξένες αλυσίδες, ιδιωτικά, αλλά και συνεταιριστικά συμφέροντα, συγκρούονται, ξεδιπλώνοντας τις δυνάμεις τους στο νομό μας με μια περισσή επεκτατική "όρεξη", μετατρέποντάς τον κυριολεκτικά σε ένα ιδανικό πεδίο -λιανεμπορικής- μάχης.

Η Καλομοίρα, οι Pink Floyd και οι Λαιμοί Καμηλοπάρδαλης

Για να μπορέσει κάποιος να δημιουργήσει τέχνη οφείλει να νοιώθει πόνο, πόνο βαθύ. Δεν θυμάμαι ποιος το είπε – κάποιος Τούρκος ποιητής νομίζω - αλλά τι σημασία έχει, είχε απόλυτο δίκιο. Χρόνια τώρα, αιώνες, η ιστορία μας το αποδεικνύει.
"Πονούσε" ο Μπετόβεν που η συνεχώς μειούμενη ακοή του δεν τον άφηνε να ακούσει το ίδιο το δημιούργημά του και γιαυτό πήρε ένα πιάνο και του έκοψε τα πόδια. Μετά κάθονταν στη φύση και έβαζε πάνω στα πόδια του το πιάνο για να μπορεί να ακούει τις "δονήσεις" της μουσικής του. Όταν δε, έχασε τελείως την αίσθηση, έπαιρνε το ίδιο πιάνο αλλά έβαζε στο στόμα του και ένα κομμάτι ξύλο – όπως αυτά που δάγκαναν οι ετοιμόγεννες μάνες – μια και οι ήχοι και οι κραδασμοί μεταφέρονται καλύτερα στο στερεό.

Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, εκεί που πάει να πέσει …

Τη "Γαβροσύνη", επίσης…
Ήταν προς τα τέλη της δεκαετίας του 80, ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, μουντό, όπως θα το περίμενε κανείς, από κείνα όμως που σε πασπαλίζουν με μια μικρή θλίψη και μοιραία, την ίδια στιγμή σε προκαλούν να κάνεις κάτι, οτιδήποτε, για να την τινάξεις από πάνω σου.

Όμορφα Χωριά, Όμορφα Καίγονται

Παρακολουθώντας τη συγκεκριμένη ταινία του Σέρτζαν Ντραγκοϊλοβιτς – περίπου δέκα χρόνια πριν στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης – αποτυπώθηκαν στη σκέψη μου και χώθηκαν για πάντα βαθιά στο μυαλό μου τρία επίπεδα στεναχώριας.

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, Τηλεόραση και Ακρίβεια …

Πόσο άραγε απέχει η Αλήθεια μας από την "Αλήθεια" τους;
Αλήθεια, αφού σας μαγεύει τόσο πολύ ο Παρθενώνας, γιατί κοροϊδεύετε με περίσσιο σαρκασμό όλους εκείνους που έχουν τοποθετήσει μερικούς κίονες στο σπίτι τους; Αλήθεια, πόσες φορές δεν έχετε σκεφτεί ότι ο Πύργος του Άϊφελ σας θυμίζει έναν από τους κακόγουστους πυλώνες της Δ.Ε.Η. στην Πτολεμαΐδα; Αλήθεια, πόσοι άραγε θα επιθυμούσατε να είσαστε παντρεμένοι με μια κλασική "γκόμενα" σαν την Μόνα Λίζα και να την έχετε μπροστά σας, να χαμογελάει με τον "τρόπο της", κάθε φορά που θα της λέτε για τα κοινόχρηστα και τους λογαριασμούς σας κι ότι ξοδεύει πάρα πολλά;

Απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας…

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου του σωτηρίου έτους 2007. Βρίσκομαι στην πρώην Πλατεία Δικαστηρίων - νυν Ελευθερίας - έξω από την κτίριο που σήμερα στεγάζει τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων και αρκετά χρόνια πριν, τη Γενική Διοίκηση Κρήτης. Η ώρα μόλις έχει περάσει τις 6 το απόγευμα και ο ήλιος έχει αρχίσει να ξεκαθαρίζει τις διαθέσεις του για να "αποσυρθεί στα ιδιαίτερα διαμερίσματά του".

Από το μύθο στην απομυθοποίηση …

Ελλάς, το μεγαλείου σου…
Έχουν ήδη συμπληρωθεί, τρεις περίπου μήνες από το Euro της Αυστρία και της Ελβετίας και μαζί με αυτό, ολοκληρώθηκε μια "ιστορική θητεία" της χώρας μας, στο θρόνο της Πρωταθλήτριας Ευρώπης. Εντελώς κατά τύχη μπορώ να πω, είχα βρεθεί στα γήπεδα της Πορτογαλίας, τότε, πριν από τέσσερα και κάτι χρόνια και είμαι - σχεδόν - σίγουρος ότι, ποτέ στη "ζήση" που μου απομένει, δεν πρόκειται να ξαναζήσω κάτι πιο εκπληκτικά απροσδόκητο, γεμάτο μα και τόσο ολοκληρωμένο, τουλάχιστον στο ποδοσφαιρικό επίπεδο.

Δημοσιογραφία. Κουτσοί, στραβοί, στον Άγιο Παντελεήμονα…

Είχα διαβάσει κάπου μια έρευνα, η οποία αποδείκνυε ότι στον άνθρωπο, το "κακό μήνυμα" είναι πολύ πιο ισχυρό, ταχυκίνητο, αποτελεσματικό, πιο "πιασάρικο" βρε αδελφέ, σε σχέση με το "καλό μήνυμα". Σε πολύ λίγο χρόνο είχα επεξεργαστεί το εν λόγω απόφθεγμα και μάλιστα είχα συμφωνήσει μαζί του. Σκέφτηκα για παράδειγμα, το πώς ενεργούμε όλοι, κρατώντας το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης και "περνώντας" στιγμιαία από τα διάφορα κανάλια, όταν, δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη εκπομπή που μας ενδιαφέρει και την ψάχνουμε.

Οι φίλοι είναι σαν τα Αστέρια…

Δε λάμπουν κάθε νύχτα αλλά είναι πάντα εκεί….
Το τελευταίο αντίο στον Πέτρο Οικονομάκη…
Στα παιδικά μου χρόνια, ο πιο αγαπημένος μου φίλος, ήταν ο Νίκος. Το είχαμε "συμφωνήσει" κι οι δυο μας αυτό, ο ένας για τον άλλο, ένα καλοκαιρινό βράδι, λίγο πριν βγουν να φωνάξουν στη γειτονιά οι μανάδες μας, για να γυρίσουμε σπίτι. Ήμασταν θυμάμαι κρυμμένοι, μόνοι μέσα στο πατητήρι τους που το χρησιμοποιούσαμε για κρυψώνα κάθε φορά παίζαμε κλέφτες κι αστυνόμους.

Ασθενής και Οδοιπόρος Αμαρτίαν έχει ;

Ήταν Δεκέμβρης του 1993. Μόλις που είχα τελειώσει τις σπουδές μου και - σε αρκετά μεγάλο βαθμό - είχα πεισθεί ότι είχε έρθει πλέον η ώρα να δώσω ένα οριστικό τέλος σ’ αυτή την αξέχαστη περίοδο της φοιτητικής ελευθερίας, με το "σπουδαστικό άλλοθι" και τις χιλιάδες περιπέτειες, θύμισες, που θα αναπολούμε και θα αναγορεύουμε ως τα γεράματά μας.

Ζώα, Κτήνη και Ανθρώπων Έργα …

Ο πατέρας έλεγε ότι, κάθε ζώο έχει το δικό του, μοναδικό χαρακτήρα. Η γάτα, ο σκύλος, το καναρίνι μα και η κατσίκα ή το πρόβατο και βέβαια το ποντίκι, η νυφίτσα κι ο σκαντζόχοιρος.

Όσο οι στέγες των σπιτιών πλησιάζουν...

...τόσο οι καρδιές των ανθρώπων απομακρύνονται…
Αν και πιστεύω ότι δεν έχει καμία ιδιαίτερη σημασία, ο "τίτλος των σκέψεών μου" αυτή τη φορά, αποτέλεσε παράλληλα και το "θέμα" για το μάθημα της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις της σχολικής χρονιάς 1983-1984 για τα ανώτερα και ανώτατα "πανεπιστήμια". Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ότι έτσι ακριβώς είχε διατυπωθεί η αλησμόνητη ρήση του γιγάντιου Αντώνη Σαμαράκη, αλλά - πιστέψτε με - πολύ λίγο έχει σημασία η ακρίβεια της αναπαραγωγής, αντίθετα πολύ μεγάλη σημασία έχει το πόσο επίκαιρη μοιάζει στις μέρες μας.

Καμία Παρέμβαση στις Αγορές. Θα βρίσκουν μόνες το δρόμο τους…

Διαχρονική Αλήθεια, Εγκληματική Διευκόλυνση του Κεφαλαίου
ή Ιστορικά Αποδεδειγμένη Ανακρίβεια;
Οι δύο ευδιάκριτα ξεχωριστές φράσεις του τίτλου, του σημερινού άρθρου της φυλλάδας, έχουν, η καθεμιά, τη δική της υπόσταση, φιλοσοφία, μα και πολυπλοκότητα. Η πρώτη, μας ακολουθεί κατά πόδας, αλλά και μέσα από τα στόματα και τα ποικίλα γραφόμενα, όλων των "σοφών της παγκοσμιοποίησης", από την πρώτη στιγμή που μπήκαν στο μυαλό αλλά και τη ζωή μας, οι έννοιες της ελεύθερης διαπραγμάτευσης και της απελευθέρωσης των αγορών.

Ώ καιροί, Ώ ήθη,

Σκηνοθετημένο από τον Ζων – Ζαχ Ανό…
Το πρώτο συνθετικό του σημερινού μας τίτλου, αποτέλεσε με πολλούς, διαφορετικούς τρόπους και σε ποικίλες γλώσσες, διαρκούσης της ιστορίας, κραυγή απόγνωσης διαφόρων μεγάλων ανδρών που, με τη ρήση αυτή εξέφρασαν τον αποτροπιασμό ή στην καλύτερη περίπτωση τη δυσαρέσκειά τους για γεγονότα και πρακτικές που στιγμάτισαν την εποχή τους.

Αντιλήψεις και Προκαταλήψεις - Ο της;Μόδας Παραλογισμός

Καλοκαίρι 1978. Φεστιβάλ ΚΝΕ – Οδηγητή. Χανιά. Λιμάνι. Φρούριο "ΦΙΡΚΑ". "Λαός και Κολωνάκι". Η νεολαία της Αριστεράς στις πιο μεγάλες δόξες της, παραταξιακές, καλλιτεχνικές και δημιουργικές, χωρίς ίχνος υπερβολής. Στους προσκεκλημένους, ανώτερο στέλεχος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, προετοιμάζεται, κομπάζοντας, να μεταφέρει, το "μήνυμα" της ηγεσίας. Ανάμεσα στο παρακολουθών κοινό, δύο ετερόκλητα θηλυκά μέλη της νεολαίας.