04292017Σαβ
ΕνημέρωσηΤετ, 12 Απρ 2017 9am

Σαν τις κατσαρίδες από τους υπονόμους

Σε τηλεοπτική πολιτική εκπομπή ιδιωτικού καναλιού η δημοσιογράφος έδωσε τον λόγο σε συμμετέχοντα του κοινού, ο οποίος κατοικεί πολλά χρόνια στο κέντρο της Αθήνας, για να σχολιάσει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί εκεί από την αθρόα συγκέντρωση προσφύγων και λαθρομεταναστών.


«Γιατί αν γλυτώσει το παιδί…»

Στη Μίλητο της Αρχαίας Ελλάδας στη δεκαετία 590-580 π.Χ. ξεσπάει ένας αιματηρός εμφύλιος ανάμεσα σε συλλόγους που εκπροσωπούν από τη μια τους πλούσιους, τους γαιοκτήμονες και τους «εφοπλιστές» της εποχής και από την άλλη τους εργάτες, τους αγρότες και τους ακτήμονες.

Το δικαίωμα των παιδιών μας στην Παιδεία αναφαίρετο και ιερό!

Γράφει η Μαρία Κρέτση

« Πώς να είναι άραγε οι συλλογισμοί των αγραμμάτων; Μάλλον σαν τα πνευμόνια του φθισικού, που παλεύουν να αποκτήσουν την ποσότητα του αέρα που τους αναλογεί και δεν τα καταφέρνουν.»

Ισίδωρου Ζουργού, Στη σκιά της πεταλούδας

 

right-to-education-evolutionΤις τελευταίες δεκαετίες οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα αποδυναμώνουν με κάθε τρόπο το συνταγματικά κατοχυρωμένο ατομικό και κοινωνικό δικαίωμα στη δημόσια και δωρεάν Παιδεία. Όλες παρουσιάζονται ως πανάκεια στις στρεβλώσεις του εκπαιδευτικού συστήματος και όλες οραματίζονται την  αναβάθμιση της Παιδείας…με λιγότερους πόρους, ακατάλληλες σχολικές στέγες, χιλιάδες αναπληρωτές και όχι μόνιμους εκπαιδευτικούς με πενιχρές απολαβές, απολυμένους ή σε διαθεσιμότητα και με μαθητές πειραματόζωα. Το πολυπόθητο ζητούμενο «ίσες ευκαιρίες για όλους» είναι σταθερά προσανατολισμένο τις τελευταίες δεκαετίες στο «λιγότερες ευκαιρίες για ολοένα λιγότερους».

Με τη μεταρρύθμιση Αρσένη το 1997 ιδρύεται το Ενιαίο Λύκειο. Για να αποφοιτήσει κάποιος και να εισαχθεί σε ΑΕΙ πρέπει να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις σε όλα τα μαθήματα της Β’ και Γ’ Λυκείου. Η μαθητική διαρροή από τη μετα-υποχρεωτική (μεταγυμνασιακή) εκπαίδευση αυξάνεται εκείνα τα χρόνια κατακόρυφα. Όσοι δεν πετυχαίνουν να εισαχθούν στην ανώτατη εκπαίδευση, δύσκολα ξαναδοκιμάζουν. Πόσοι έχουν τη δύναμη να ξαναδώσουν δεκατέσσερα μαθήματα; Η μεταρρύθμιση εγκατελείπεται και «ο Μανολιός αλλάζει και βάζει τα ρούχα του αλλιώς», υιοθετούνται πιο ήπιες και δοκιμασμένες από το παρελθόν συνταγές με μόνιμο θέμα προστριβών μεταξύ της εκάστοτε κυβέρνησης και αντιπολίτευσης τη βάση του δέκα για την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

(Δεν θα αναφερθώ στον σισύφειο αγώνα που δίνουν οι φιλόλογοι, για να αγαπήσουν οι μαθητές τους αρχαίους κλασικούς,  από τη στιγμή που διδάσκονται στο Γυμνάσιο τα Αρχαία Ελληνικά από το πρωτότυπο.)

Το 2006 αλλάζει το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών και τα βιβλία στα δημοτικά σχολεία της χώρας μας. Ο βαθμός δυσκολίας των γνώσεων μεγαλώνει. Τα πρωτάκια μαθαίνουν να μετρούν μέχρι το εκατό. Τα δευτεράκια έρχονται σε πρώτη επαφή με το αντίθετο του πολλαπλασιασμού, τη διαίρεση, προς το τέλος της χρονιάς. Τα παιδιά της Ε’ τάξης μαθαίνουν το «εν ευθέτω χρόνω» και της ΣΤ’ συνηθισμένα ρήματα που σχηματίζουν τους χρόνους τους όπως στα Αρχαία Ελληνικά: εκπλήττομαι, αόριστος εξεπλάγην. Οι γνώσεις συμπιέζονται προς τα κάτω.

Ο Αρβανιτόπουλος διασφαλίζει την υστεροφημία του με την Τράπεζα Θεμάτων και ο Λοβέρδος-που χρίζεται υπουργός παιδείας, ενώ στις τελευταίες εθνικές εκλογές δεν τον τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους ούτε οι ψηφοφόροι του-προσυπογράφει τη μεταρρύθμιση του προκατόχου του και συνεχίζει ακάθεκτος. Στόχος η δραστική μείωση των μαθητών του Γενικού Λυκείου και στροφή αυτών σε ένα παροπλισμένο από ειδικότητες Επαγγελματικό Λύκειο και στη Μη Τυπική Εκπαίδευση, δηλαδή στις Σχολές Επαγγελματικής Κατάρτισης, με Γλώσσα και Μαθηματικά να διδάσκονται μόνο 4 ώρες. (Όποιος σκέφτεται, κρίνει και έχει μαθηματική-άρα ευέλικτη- σκέψη είναι μάλλον επικίνδυνος, διεκδικεί τα δικαιώματά του, αντιστέκεται.)

Όλα τα παραπάνω γίνονταν και θα γίνονται για να αποκτούν τα παιδιά μας καλύτερα εφόδια, καλύτερη μόρφωση, καλύτερη παιδεία; Όλα τα παραπάνω γίνονται, για να ξεχωρίζουν οι άριστοι; Για να εισάγονται στα πανεπιστήμια οι καλύτεροι;

Πόσα παιδιά γεννιούνται Αϊνστάιν ή Κιουρί; Πόσα παιδιά ξέρετε να πετυχαίνουν στις πανελλαδικές εξετάσεις με μόνο εφόδιο τις έμφυτες ικανότητές τους; Υπάρχουν αριστούχοι περιζήτητων σχολών, οι οποίοι πετυχαίνουν χωρίς φροντιστηριακά μαθήματα; Πόσοι αποκλείονται, γιατί η οικογένειά τους δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο κόστος των φροντιστηριακών διδάκτρων;

Τι έγινε με το περιβόητο κοινωνικό φροντιστήριο του Υπουργείου Παιδείας, που θα λειτουργούσε πιλοτικά και με επιλέξιμους πόρους μέχρι το…; Και μετά τι; Πού είναι οι μόνιμοι θεσμοί της Πολιτείας, οι οποίοι θα προσφέρουν «ίσες ευκαιρίες σε όλους» και «δωρεάν» παιδεία; Ειδικά τώρα, στα χρόνια της κρίσης.

Το δικαίωμα των παιδιών μας στη μόρφωση, στη γνώση, στη ΔΗΜΟΣΙΑ και ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ είναι αναφαίρετο και ιερό! Είναι αδήριτη ανάγκη να οργανωθούν και να ξεκινήσουν οι αγώνες για τη συνταγματική κατοχύρωση της γενικής μεταγυμνασιακής εκπαίδευσης ως υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Γιατί αυτό στο οποίο στοχεύουν οι ιθύνοντες είναι να παράγουν φθισικά μυαλά…

 

Για την περιβόητη οικονομική ανάπτυξη

Η οικονομική ανάπτυξη στις σύγχρονες καταναλωτικές κοινωνίες έχει απολυτοποιηθεί. Προβάλλεται ως πανάκεια, και όχι άδικα, αφού θεωρητικά εξασφαλίζει ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο, περιορίζει δραστικά την ανεργία με τις θέσεις εργασίας που δημιουργεί, αμβλύνει τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, στηρίζει δυναμικά τις υπηρεσίες και παροχές του κοινωνικού κράτους, συντελεί στην ανάπτυξη της παιδείας, της έρευνας και του πολιτισμού, συνδέεται στενά με την κοινωνική και πολιτική σταθερότητα, διασφαλίζει την οικονομική αλλά και πολιτική ανεξαρτησία μιας χώρας(ό,τι ακριβώς δεν συμβαίνει με τη χώρα μας) και ασφαλώς προάγει την ατομική και συλλογική πρόοδο.

Φύλλο 121 Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2014

 

Διαβάζοντας Μπρεχτ…

 

 

Γράφει η Μαρία Κρέτση

 

 

 

«Ο κ.Κ. διάβαινε από μια κοιλάδα, όταν ξαφνικά παρατήρησε ότι τα πόδια του βούλιαζαν στο νερό. Πρόσεξε τότε ότι η κοιλάδα δεν ήταν παρά μια προέκταση της θάλασσας κι ότι σίμωνε η ώρα της παλίρροιας. Στάθηκε παρευθύς κι άρχισε να ψάχνει για καμιά βάρκα και, όσο έλπιζε ότι θα την έβρισκε, δεν το κουνούσε από τη θέση του. Σαν είδε όμως ότι βάρκα δεν υπήρχε πουθενά, παραιτήθηκε από τούτη την ελπίδα κι άρχισε να ελπίζει ότι η στάθμη του νερού δε θα ανέβαινε άλλο. Μονάχα όταν το νερό έφτασε ίσαμε το σαγόνι του, έπαψε να ελπίζει κι άρχισε να κολυμπάει. Είχε καταλάβει πως βάρκα ήταν ο ίδιος.»

 

Διαβάζοντας τις «Ιστορίες του κ. Κόινερ» του Μπρεχτ άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος έχει πάψει να εμπιστεύεται την κρίση του και τη δύναμη του μυαλού του. Γιατί μένει τόσο απαθής, ανενεργός και ηττοπαθής μπροστά σε όλα εκείνα τα προβλήματα που απειλούν την υπόστασή του; Γιατί να συμβαίνει αυτό σήμερα, αφού μορφώνεται καλύτερα, σπουδάζει, εξειδικεύεται, έχει πρόσβαση σε τόσες πηγές ενημέρωσης, δέχεται τις επιδράσεις ενός υγιούς οικουμενισμού, μπορεί να έχει την επιστήμη και την τεχνολογία συμμάχους του στην προσπάθειά του να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής του, έχει στο πλάι του την πολύτιμη παρακαταθήκη της εθνικής και παγκόσμιας τέχνης που του παρέχει ερεθίσματα αφύπνισης και εγρήγορσης με τα διαχρονικά της διδάγματα, ζει σε κοινωνίες που του επιτρέπουν να διαμαρτύρεται, να αγωνίζεται, να αντιστέκεται, να επιλέγει ελεύθερα.

 

Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος έχει χάσει την αγωνιστικότητά του; Γιατί τρέφει φρούδες ελπίδες ότι κάποιος άλλος, μεσσίας ή από μηχανής θεός, θα τον σώσει, θα του βρει λύση στο πρόβλημά του; Μήπως απόκτησε πάρα πολλά-κατακτήσεις κάθε είδους- και συμπεριφέρεται όπως το σημερινό παιδί με τα αμέτρητα αραδιασμένα μπροστά του παιχνίδια, που τα βαριέται σε πέντε λεπτά, κορεσμένο από την ποσότητα του περιττού και άχρηστου, αλλά κενό από την ποιότητα του χρήσιμου, αναγκαίου και ωφέλιμου; Του μητρικού ή πατρικού χαδιού, της επαφής με τα παιδιά της ηλικίας του, της βόλτας στη φύση, της παραμυθίας από το στόμα της γιαγιάς και του παππού.

 

Γιατί το απαγορευμένο βιβλίο, η απαγορευμένη μουσική, ο επικίνδυνος ποιητής, ο αφορισμένος συγγραφέας, ο αιρετικός δάσκαλος, ο πανεπιστημιακός που λογοκρινόταν, ο αντιφρονών απλός πολίτης γίνονταν σε προηγούμενα χρόνια εμβλήματα αγωνιστικότητας, τα οποία ενέπνεαν τους ανθρώπους και τους ωθούσαν σε συλλογικές διεκδικήσεις; Γιατί σήμερα, ενώ η πνευματική κληρονομιά της ανθρωπότητας διακινείται ελεύθερα και αλλάζει σύνορα με τόση ευκολία, ο αγώνας εντούτοις για υψηλά ιδανικά και ευγενείς αξίες ολοένα και περισσότερο φθίνει ; Ίσως γιατί το καλό βιβλίο διαφημίζεται από τους εκδοτικούς οίκους σε λίστες των 100 top καλύτερων βιβλίων, σαν να πρόκειται για σουξέ της λαϊκής υποκουλτούρας.

 

Μην παρεξηγηθώ. Δεν πρεσβεύω την επιστροφή σε εποχές στερήσεων, δεινών και κακουχιών, για να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος την αξία όσων υποβάθμισε ή ευτέλισε. Αυτό που υποστηρίζω είναι ότι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, πρέπει να αγωνιστεί για να έχει πρόσβαση σε φαγητό, καθαρό πόσιμο νερό, ρούχα, στέγη, δωρεάν παιδεία, μόνιμη εργασία με αξιοπρεπείς συνθήκες και ικανοποιητικές απολαβές, δωρεάν περίθαλψη και κοινωνική ασφάλιση αλλά και δικαίωμα πρόνοιας για τις κακοτυχίες του, μέσα σ’ ένα πλαίσιο διευρυμένης δημοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, ισοπολιτείας και περιβαλλοντικής ισορροπίας. Όλα τ’ άλλα εξελίσσονται με ραγδαίους ρυθμούς, η πρόοδός τους δεν μπορεί να ανακοπεί. Αυτό που προέχει όμως είναι να διευρύνονται λόγου χάρη τα δημόσια αγαθά-που σήμερα ολοένα και περισσότερο συρρικνώνονται- και όχι πως να αποκτούν περισσότεροι νεόπτωχοι το καινούργιο ipad.

 

Όσο για εμάς τους Έλληνες, ας μην ψάχνουμε για σωσίβια, βάρκες και ναυαγοσώστες. Ας εμπιστευτούμε την κρίση μας, το μυαλό μας. Ασφαλές κριτήριο είναι η καθημερινότητά μας. Ας ενεργοποιήσουμε τη νοημοσύνη μας, την οποία καθημερινά υποτιμούν οι κυβερνώντες μας, και ας καταλάβουμε ότι εμείς είμαστε η βάρκα…

 

 

 

Μετεκλογικές σκέψεις και προβληματισμοί

Οι διττές εθνικές εκλογές του 2012 χαρακτηρίζονται από πολλές παραδοξότητες. Μία απ’ αυτές είναι ότι διεξήχθησαν με ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Το «σύνηθες» ήταν οι ευρωεκλογές στην Ελλάδα να διεξάγονται με εθνικούς όρους, με τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα να αγωνίζονται για την πρωτιά, η οποία αποτελούσε και την πρόγευση για την επικράτηση του ενός ή του άλλου στις εθνικές εκλογές που θα ακολουθούσαν.

Φύλλο 120 - Δεκέμβριος 2013

Προτεραιότητα της Κυβέρνησης και του Δήμου μας η στήριξη των Δημόσιων Σχολείων ανάλογα με τις ανάγκες τους

 Γράφει η Μαρία Κρέτση

 Τον Νοέμβριο που μας πέρασε το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης μας ενέκρινε ομόφωνα την έγκριση της μελέτης ανακατασκευής της πατρικής οικίας του μεγάλου μουσικοσυνθέτη, Μίκη Θεοδωράκη, στον Γαλατά. Η ολοκλήρωση της μελέτης οφείλεται στην προσφορά Χανιωτών μελετητών και θα εκτελεστεί σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση θα ανακατασκευαστούν δύο τμήματα του κτηρίου με το ποσό των 245.000 ευρώ με πόρους του Δήμου.

Παγιδευμένοι στις αντιφάσεις μας

Οι αντοχές της ελληνικής κοινωνίας από τα συνεχιζόμενα εξοντωτικά μέτρα θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι ανεξάντλητες. Το μεγαλείο του Έλληνα να υπομένει ιώβεια τις αδικίες προτού ξεσηκωθεί;

Ψήφος προοπτικής

«Θα ‘πρεπε οι πολιτικοί μας να κρατούσαν μιαν ολυμπιάδα σιωπής ύστερα από το χαλασμό του Έθνους,…».

(«Έξι νύχτες στην Ακρόπολη», Γιώργου Σεφέρη)

 

Μηνύματα «Αντίστασης» από τη νέα γενιά

Στα χρόνια της κρίσης έχει ειπωθεί επανειλημμένως ότι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία δε διαθέτει κουλτούρα αντίστασης. Γι’ αυτό ίσως και τα δεινά που υφιστάμεθα από τους κυβερνώντες μας και τους ευρωπαίους εταίρους μας δεν έχουν τελειωμό.

Χρονιά διεκδικήσεων

Σε επίπεδο πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης στα δημοκρατικά πολιτεύματα όλες οι πράξεις και οι ενέργειες των αρχόντων έχουν σκοπό να υπηρετούν τον άνθρωπο και να διαφυλάττουν την αξιοπρέπειά του.

Να αγαπήσουμε ξανά την πόλη μας

 «ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ

Τον τελευταίο καιρό η πόλη μας έχει αναστατωθεί από φάρσες, όπως γράφουν οι εφημερίδες και υποστηρίζει η Αστυνομία, όμως οι φάρσες αυτές είναι επαναστατικές πράξεις που στοχεύουν να πλήξουν τον τουριστικό εκφασισμό και εκβαρβαρισμό. […]

ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΜΟΛΥΝΣΗ (Π.Ε.ΤΟΥ.Μ.)»

 (Λεωνίδας Κακάρογλου, «Η ζωή και τίποτ’ άλλο»)*

Θεσμοί άμεσης δημοκρατίας

«Δεν ήθελα χρήματα και βιο, ήθελα σύνταμα δια την πατρίδα μου να κυβερνηθεί με νόμους και όχι με το έτζι θέλω».(Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη)

Ο εκφυλιστικός προοδευτισμός του Νεοέλληνα

Η σύγχρονη Ελλάδα στην εναγώνια προσπάθειά της να αποδεικνύει σε κάθε της βήμα ότι ανήκει στη Δύση, όχι μόνο σε επίπεδο συμμαχιών και εξωτερικής πολιτικής αλλά και σε επίπεδο θεσμών και νοοτροπίας, αφομοίωνε εκφυλιστικά στις περισσότερες των περιπτώσεων τα νέα ρεύματα και τις καινούργιες «μόδες» που έφταναν στο εσωτερικό της.

Ένας λαός που εκβιάζεται και βιάζεται

Το 2000 εκδίδεται και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νέα Σύνορα-Λιβάνη το βιβλίο του πανεπιστημιακού Κώστα Βεργόπουλου «Ποιος φοβάται την Ευρώπη, Ανατομία ενός μύθου».

Ήρθε ο καιρός για το «Εμείς»

  «Μονάχα εκείνος λυτρώθηκε από την κόλαση του εγώ του που νιώθει να πεινάει όταν ένα παιδί της ράτσας του δεν έχει να φάει,…» […] «Να γιατί η σωτηρία του Σύμπαντου είναι και δική μας σωτηρία κι η αλληλεγγύη με τους ανθρώπους δεν είναι πια μια τρυφερόκαρδη πολυτέλεια παρά βαθιά αυτοσυντήρηση κι ανάγκη.»

Νίκου Καζαντζάκη, «Ασκητική»

 

Γιατί μας φοβερίζουν με την Αργεντινή

Μετά την ανακοίνωση των νέων βάρβαρων μέτρων τα κυβερνητικά στελέχη άφησαν κατά μέρος τα εκβιαστικά διλήμματα περί χρεοκοπίας και άρχισαν να μας απειλούν ότι θα γίνουμε Αργεντινή του 2001, αν αντιταχθούμε σ’ αυτά που μας επιβάλλουν.

Με όραμα και πείσμα

Γράφει η Μαρία Κρέτση

 «Αν εγώ σιωπώ, θέλει λαλήσουν τα αθώα στόματα των τρομασμένων κορασίδων και πεφοβισμένων εφήβων.» Ανωνύμου του Έλληνος, Ελληνική Νομαρχία

Οι αξίες που καταλύει το Μνημόνιο

Η Ειρήνη, η Ελευθερία και η Δημοκρατία για τις γενιές που γεννήθηκαν από τη μεταπολίτευση και μετά υπήρξαν αξίες αυτονόητες, δεδομένες, παγιωμένες και ακλόνητες.