Οι άνθρωποι γύρω δεν την καταλάβαιναν. Έβγαινε από το σπίτι της μόνο για να πάει στη δουλειά, άντε και στο σούπερ μάρκετ. Και μετά, πάλι μέσα.

Απορίες…..

Πασχίζω να θυμηθώ ποιος με είχε διαβεβαιώσει ότι η Εδέμ υπήρξε τότε, πολύ παλιά και πως το προπατορικό αμάρτημα που μας εξόρισε έγινε μία φορά και τέρμα; Όποιος και αν ήταν, θα ήθελα να τον είχα μπροστά μου τώρα.

Μέχρι τα δεκαεννέα μου, αυτή η μέρα φάνταζε μεγαλειώδης. Σηματοδοτούσε το όνειρο του μέλλοντος! Κάθε όγδοη του Μάρτη ζήλευα που εγώ δεν ανήκα ακόμη στις «εορτάζουσες» και φανταζόμουν πως θα είναι στο μέλλον, που τώρα είναι πια παρόν.

Δυόμισι ευρώ η ελπίδα….

Θα πάω. Το αποφάσισα! Θα σηκωθώ από τον καναπέ μου και θα πάω. Τι έχω να χάσω; Εκτός από τον αυτοσεβασμό μου, τίποτε άλλο. Και αυτό δεν θα το καταλάβει κανείς. Για όλους τους άλλους στην κοινωνία που ζω, αυτό θεωρείτε κάτι φυσιολογικό, κάτι λογικό. Για την ακρίβεια αυτό που κάνω τόσα χρόνια θεωρείτε ανόητο. Οπότε… Θα πάω.