Για τον Νίκο Κούνδουρο

«Κάθε τέχνη έχει το δικό της ποιητικό νόημα και όραμα κι ο κινηματογράφος δεν αποτελεί εξαίρεση. Έχει συγκεκριμένο ρόλο, δικό του πεπρωμένο. Ήρθε στη ζωή για να εκφράσει ένα ιδιαίτερο χώρο ζωής, που το νόημα του δεν είχε βρει έκφραση σε καμιά από τις υπάρχουσες μορφές τέχνης».

Α. Ταρκόφσκι, σκηνοθέτης.

Είμαι γυναίκα

Σημαίνει :

Χωρίς αυταπάτες, χωρίς μυθεύματα, χωρίς παράξενες δεσμεύσεις, χωρίς προκαταλήψεις, είμαι άνθρωπος.

«Όμορφη» πόλη …

«Σε τούτη την πόλη γεννήθηκα

Φλέβες μου οι δρόμοι της

Κι η ιστορία της αέρας που αναπνέω

Κάθε γέννα της κι ένα φάσμα μνήμης.

Πόλη σε μέτρα ανθρώπινα.

Εδώ θα μείνω - τ΄αποφάσισα – ολοζωής

Κάτω από τα φτερά της θα ονειρεύομαι.

Παραμονές Χριστουγέννων…

Κανονικά, λέω, κανονικά η προσμονή μιας νέας γέννησης μιας νέας ελπίδας, ενός νέου μωρού, ενός νέου καλέσματος για ν΄αγαπηθούμε και ν΄αγαπήσουμε από την αρχή θάπρεπε να δίνει πιθανότητες, μικρές ευκαιρίες στην ελπίδα. Αν μας αφήσουν βέβαια…

Ένας φόβος, εξηγημένος κι ανεξήγητος, ένας ιός που απειλεί ή δεν απειλεί, μια οικονομική κρίση που θα μας καταστρέψει ή δε θα μας καταστρέψει, ένας ορίζοντας που φαίνεται ή κρύβεται, στοιχεία που κλείνουν ή δεν κλείνουν, άνθρωποι με ανοιχτή ή κλειστή ψυχή…

Αμφισβήτηση, αμφιβολία, αμφίρροπες καταστάσεις, αμφιθυμία, αμφιλεγόμενες πληροφορίες, αμφιλογία, αμφιταλάντωση… Ένα «αμφί» μπροστά από κάθε σκέψη, κίνηση, διάθεση, συναίσθημα. Τι χρώμα έχει το αμφί; Νομίζω γκρίζο, εκεί στη μέση του άσπρου και του μαύρου, φόβος αισιοδοξίας, φόβος απαισιοδοξίας.

Οι Ιανοί της ζωής μας πληθαίνουν, πολλαπλασιάζονται περίεργα και τινάζουν στον αέρα τις βεβαιότητες, τις ανόητες κι όμως, τόσο χρήσιμες, όσο τα χριστουγεννιάτικα παραμύθια μας, αυτά τα πασπαλισμένα με άχνη ζάχαρη.

Ποια είναι αλήθεια και ποια το ψέμα;

Ποιος έχει δίκιο και ποιος δεν έχει;

Το εμβόλιο είναι καλό ή κακό;

Νίκησε  η υποκειμενικότητα την αντικειμενικότητα ή συνέβη το ανάποδο;

Να πειθαρχώ ή να τα σπάω;

Μόνος ή με άλλους;

Να γελάσω ή να κλάψω;

Να ελπίζω ή να απελπιστώ;

Γιατί πάω ολοταχώς προς τον Εγγονόπουλο που στο ‘Γλωσσάρι των Ανθεων» μέσα από τις διαδοχικές διλημματικές ερωτήσεις δηλώνει την απόλυτη σιγουριά της κατάφασης στο ουσιαστικό;

«Το άλφα ή το ωμέγα;

Το άλφα

Την εκκίνηση ή την άφιξη;

Την εκκίνηση

Την χαρά ή την ανίαν;

Την λύπη

Τον άνθρωπο ή τον πόθο;

Τον πόθο

Τον πόλεμο ή την ειρήνη;

Την ειρήνη

Ν΄αγαπιέσαι ή ν΄αγαπάς;

Ν΄αγαπώ»

Για μας εδώ κάτω στην πραγματικότητα, η μόνη σιγουριά – τι παράξενη βεβαιότητα- η γέννηση του Χριστού, για μια ακόμη φορά. Είναι κι αυτό μια τρυφερή ελπίδα!!!