Το καλοκαίρι  είθισται  να αποφεύγουμε  το τσάι και να τρυγούμε το μέλι .Το φασκόμηλο όμως αχνίζει πικρό στο τραπέζι της ζωής μας καθημερινά .Η ελπίδα έγινε σιωπηρή υπόθεση του καθενός .

Ένας δρόμος μοναχικός όπου ο καθένας κρύβεται μήπως και δουν οι άλλοι την αδυναμία του ή ένας δρόμος συλλογικός όπου ο ένας συναντά τον άλλο άνθρωπο και ανταλλάσσουν πολλά υποσχόμενα χαμόγελα.

«Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν .Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου …..

Ευτυχώς που  ήρθε νωρίς φέτος το Πάσχα και ανταλλάξαμε ευχές γιατί είχαμε βλαστημήσει αρκούντως μέχρι πρότινος …την ώρα που γεννηθήκαμε , την ώρα που σπουδάσαμε , την  ώρα που αποφασίσαμε …

Λέτε να είμαστε ο ομφαλός της σύγχρονης Ευρώπης ; Μουρμουρμουρ όλοι για μας μιλούν .Σκέφτομαι μήπως είναι για το καλό όλων . Μη σκεφτείτε πως μου’στριψε προτού καλά καλά ζοριστώ με τα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση .