12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Φασκόμηλο με Μέλι - Μάϊος 2003 / Φ.14

Όταν ήμουν στο Δημοτικό η εκδρομή παρέπεμπε σε τρελή χαρά...
Παρέπεμπε σε ένα υπέροχο δάσος που λεγόταν Κυπαρισσώνας. Εκείνο το δάσος διέθετε μοναδικές κρυψώνες.Διέθετε και δωμάτια βασσιλικά με θρόνους.Θρόνους από κομμένα κυπαρίσσια.Διέθετε πανέμορφα ανθοδοχεία με ανέλπιστα πλούσια λουλούδια.Το πάτωμα των παλατιών ήταν στρωμμένο με μοναδικά σε απαλότητα χαλιά και ο αέρας είχε τη δροσιά των δέντρων.Εκεί οι βασιλιάδες και οι βασσίλισσες ζούσαν μια συναρπαστική ζωή.Στο ξέφωτο έπαιζαν τα παιδιά τους μήλα για ώρες και ας τα χτύπαγε ο ήλιος κατακέφαλα και ας τα έλουζε η σκόνη του χωραφιού.Ύστερα τελείωνε το παραμύθι και όλα εμείς τα παιδιά γυρίζαμε στο σπίτι φορτωμένα τη γλυκιά κούραση του παιχνιδιού. Τι κι αν η μαμά πάθαινε κρίση στη θέα της ποδιάς μας ; Εμείς είχαμε περάσει υπέροχα! ’λλες πάλι φορές η εκδρομή παρέπεμπε στις Πλακούρες.Μια πλαγιά γεμάτη πέτρες που σχημάτιζαν ένα πανάκριβο μπεζ μωσαϊκό.Θυμάμαι τη θέρμη τους όταν ξάπλωνα πάνω τους,όπως θυμάμαι και τα υπέροχα κίτρινα λουλουδάκια που φύτρωναν εδώ και εκεί και τη χλόη που έρραβε τα πιο όμορφα τραπεζομάντηλα στα τραπεζάκια που κολατσίζαμε.Και εκει είχε ήλιο.Θυμάμαι μάλιστα ότι αποτελούσε ανασταλτικό παράγοντα στην εξέλιξη του παιχνιδιού του οποίου το όνομα δε θυμάμαι.Θυμάμαι όμως πως όλα μαζί τα παιδιά κάναμε ένα μεγάλο κύκλο σ’ένα αλώνι και κάτι προσπαθούσαμε να μαντέψουμε με τη λογική και την εξυπνάδα μας.Ο ήλιος είναι η αλήθεια δε βοηθούσε γιατί ούριαζε το κεφαλάκι μας …
Όλα αυτά μοιάζουν παραμύθια μα είναι αλήθεια.Παραμυθένια αλήθεια μιας εποχής που έσταζε το μέλι των παιδικών μου χρόνων.Τότε οι σχολικές εκδρομές είχαν κάτι από παιδί και μπόλικο –μπόλικο δάσκαλο …
Σήμερα οι εκδρομές ούτε παιδί διαθέτουν ούτε δάσκαλο …Βλέποντας τη φασκομηλιά να ανθίζει αγριεμένη έξω από την αυλόπορτα έκανα αυτές τις σκέψεις μες την πίκρα του χαμού των είκοσι ενός μαθητών που επέστρεφαν από την τριήμερη εκδρομή τους …

Φασκόμηλο με Μέλι - Απρίλιος 2003 / Φ.13

Η οργή του Θεού έγινε αρχικά 11 μποφόρ και δέσανε τα πλοία στα λιμάνια …Οι έλληνες σταμάτησαν να "ταξιδεύουν"…Εμείς δέσαμε τα δέντρα του κήπου στις σιδεριές για να μη σβήσουν τα όνειρα που έκαναν όταν τα φροντίζαμε μικρά …Κι ύστερα η οργή του Θεού έγινε καταιγίδα και έτρεχαν τα δάκρυα της Παναγιάς στα τζάμια του σαλονιού μας …Δάκρυα που σέρνονταν βαριά λες κι ήθελαν οπωσδήποτε να τα προσέξουμε.Η τηλεόραση ακουγόταν  πια βαρετή.Συμφωνίες και τελεσίγραφα μας πιπιλούσαν το μυαλό για μέρες.Τα περιθώρια της ειρήνης των εκβιασμών εξαντλίονταν.Κι όλοι εμείς εξαντλημένοι περιμέναμε έναν ακόμη πόλεμο.Εκεί μακριά όμως …

Φασκόμηλο με Μέλι - Ιούνιος 2002 / Φ.4

Ο δρόμος είναι σπαρμένος (από ποιον ;) από ολοκίτρινα σπαρτά.Κάθε άλλο από μονοτονία θα έλεγα. Ακριβώς το αντίθετο. Αυτές οι απέραντες "φυτείες" από σπαρτά είναι ο ορισμός της αρμονίας. Δεν είναι μόνο το κίτρινο χρώμα, είναι και το άρωμα του σπάρτου που ολοκληρώνει τη χρωματική πανδαισία, όπως η χαρά ζωηρεύει τις ναρκωμένες αισθήσεις κάθε άνοιξη και ολοκληρώνει την ύπαρξη του ανθρώπου …
Στις άκρες του δρόμου λευκές μαργαρίτες συντροφεύουνε τις ροζ σε κάτι θάμνους που μοιάζουν με χαμόκλαδα μα δεν είναι,όπως στη ζωή: πολλά μοιάζουν με ζωή μα μπορεί να είναι χαμοζωή και πολλά μοιάζουν χαμοζωή μα είναι Ζωή …Στο τσίλασμα του βουνού έρχεται και το μωβ, όπως και στη ζωή που ανάμεσα στη χαρά έρχεται το πένθος …Από αυτό το απόκρημνο μέρος έκοψα το πιο γλυκό φασκόμηλο. Κλωνάρια πίκρας,θα’λεγε κάποιος, μα εμένα μου φαίνεται γλυκό και αρωματικό συνάμα …Μου μοιάζει ιαματικό … όπως ο πόνος γίνεται απόσταγμα ζωής …Πιο κεί στον ίδιο γκρεμνό κρέμεται αγέρωχο ένα άλλο φυτό που ριζώνει στις πέτρες, όπως οι άξιοι άνθρωποι στη ζωή …Το λένε αμάραντο. Είναι λευκό, όπως η χαρά όμως ποιος θα έλεγε αυτή τη λέξη για έναν άθρωπο ή για μια ψυχή ;Μου μοιάζει με τη λέξη αθανασία που δεν ταιριάζει βέβαια στους ανθρώπους …κάποτε όμως αρμόζει στα έργα τους …
Σάσσαλο. Σ’αυτό το δρόμο που κάποτε συναντάγαμε "κουνελάκια" (πρόκειται για λαγούς με τα παιδικά μου μάτια!!) πηγαίνοντας μες τη νύχτα στο χαλασέ για να δούμε τη γιαγιά και τον παππού συναντά κανείς και σήμερα, χρόνια μετά, όλα τα όνειρα της άνοιξης που έγιναν πραγματικότητα. Σήμερα μάλιστα στην πιο παρθένα τους μορφή γιατί δεν τα πειράζει και δεν τα ορίζει ανθρώπου χέρι …Γιατί απλά δεν υπάρχουν πια σ’αυτό το δρόμο άνθρωποι …Και η γειτονιά του παππού είναι πια πετρόχτιστη… η ερημιά …

Φασκόμηλο με Μέλι - Μάρτιος 2003 / Φ.12

"Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της ζωής στη Δύση είναι η ειρήνη και δεν είμαι βέβαιη ότι αντιλαμβάνονται πολλοί πόσο μεγάλη ευλογία είναι αυτό.Ναι, υπάρχει εγκληματικότητα, δεν είναι όμως το ίδιο όπως όταν λυσομανάει γύρω σου ο πόλεμος.Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που βρήκα εδώ καταφύγιο και τη δυνατότητα μα μεγαλώσω με ασφάλεια το μωρό μου, γιατί η Σομαλία βρίσκεται αδιάκοπα σε εμπόλεμη κατάσταση από τότε που οι αντάρτες έδιωξαν τον Ζιγιάν Μπάρρε το 1991. Από τότε διάφορες αντίπαλες φυλές μάχονται για να αποκτήσουν τον έλεγχο της χώρας και κανείς δε γνωρίζει πόσοι άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους.

Φασκόμηλο με Μέλι - Μάϊος 2002 / Φ.3

Το φασκόμηλο άνθισε και ώριμο περιμένει να συλλέξουμε την πίκρα του …
Πίκρα χωρίς άρωμα θα κεράσω σήμερα γιατί αυτήν κρύβω στο νου μαζί με φόβο στην ψυχή μου …Για σήμερα μου σώθηκε η ζάχαρη …
Γαλλία τη λεν την πίκρα μου.Δημοκρατία κι όλα εκείνα που μάθαμε πως είναι κεκτημένα λεν το φόβο μου. Φοβάμαι για όλα εκείνα που αν και τα γνωρίζουμε στην ιδανική τους μορφή,τα ξέρουμε όμως ως λέξεις …Ή μήπως αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα ; Πως δηλαδή ξέρουμε τα πράγματα με τη νόθα έννοιά τους ; Ετσι μάθαμε να λέμε την ανεργία φαινόμενο δημοκρατικής και ελεύθερης κοινωνίας και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσπάθειες εκδημοκρατισμού των πολιτισμένων χωρών…Φαίνεται τελικά πως κεκτημένα είναι μόνο αυτά που κάθε μέρα κατακτάμε …δηλαδή ; Ποια να είναι τα κεκτημένα αφού κάθε μέρα καταγράφουμε απώλειες ; Απώλειες προσωπικές και κοινωνικές ;

Φασκόμηλο με Μέλι - Φεβρουάριος 2003 / Φ.11

Σήμερα θα σερβίρω μέλι έστω και αν οι περισσότεροι άνθρωποι μιλούν για φασκόμηλο…
Θα μιλήσω με λόγια γλυκά έστω κι αν οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τα πιστεύουν …Ζούμε σε καιρούς που τείνουμε να πιστεύουμε μόνο το κακό.Τη γλυκιά κουβέντα την υποπτευόμαστε.

Φασκόμηλο με Μέλι - Μάρτιος 2002 / Φ.1

Πικρή είναι η γεύση της ζωής …Κάθε μέρα το βιώνουν οι άνθρωποι όλης της οικουμένης.Πικρή είναι η γεύση της μα υπέροχο το άρωμά της …κι ακόμα πιο υπέροχα τα άνθη της …κι ας έχουν πένθιμο χρώμα …
Το άρωμα της ζωής είναι ιαματικό …αχνίζει θέλγητρα …Κι αν κάποιος δε βρίσκει γαλήνη σε ένα φλιτζάνι φρέσκο φασκόμηλο από την τραχάλα των βουνών της Κρήτης μπορεί να προσθέσει μία κουταλιά του γλυκού μέλι ανθέων από την Ανοιξη του νησιού …Η γεύση θα γλυκάνει μα θα νοθευτεί …
 

Φασκόμηλο με Μέλι - Ιανουάριος 2003 / Φ.10

Μάνα, μητέρα, μαμά …μια ιστορία γλυκιά και πικρή που κρατάει χρόνια.Αφορά τη μάνα που μας
 
γέννησε και έγινε μητέρα αλλά τη φωνάζουμε μαμά,αφορά και κάθε κορίτσι που έγινε γυναίκα,
 
αποφάσισε να γίνει μάνα,έγινε μητέρα και κάποια υπέροχη μέρα το μικρό της θα τη φωνάξει μαμά.
 
Πρόκειται για μια πολύ πικρή ιστορία που κατά ένα περίεργο τρόπο κυριεύει με τη γλύκα της.Πρόκειται
 
για μια γλυκιά τυραννία μόνο που ο τύραννος είναι ένα τόσοδα ανθρωπάκι με καλές προθέσεις.΄Ηρθε
 
στον κόσμο και μαθαίνει να αγαπά ανάλογα με την ποιότητα των υπηκόων του.Ποιοι είναι οι υπήκοοι;
 
Κάτι ώριμοι κύριοι και κυρίες που αποφάσισαν κατόπιν ωρίμου σκέψεως να φέρουν στον κόσμο αυτόν τον
 
ανθρωπάκο.΄Ωρες – ώρες συχτιρίζουν μα  την επόμενη ώρα στέκονται αδύναμοι μπρός στο φωτεινό
 
χαμόγελο του μικρού αγγέλου τους.Ώρες – ώρες εγκαταλείπουν ο,τιδήποτε τους χαρακτήριζε ως εκείνη τη
 
στιγμή και γίνονται ένα με την αγνότητα …Γίνονται παιδιά ή κάποιες άλλες φορές άνθρωποι ισοπεδωμένοι
 
απ’το αίσθημα της ευθύνης …Γίνονται γονείς.Πόσοι είναι εκείνοι που τα καταφέρνουν στο τέλος να
 
δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για έναν "καλύτερο άνθρωπο" είναι μια ιστορία που μυρίζει φασκόμηλο
 
σκέτο …Και πόσοι είναι εκείνοι που τα κατάφεραν να σταθούν στο ύψος του γονιού χωρίς να χάσουν
 
εκείνα που κατέκτησαν ως άτομα στους υπόλοιπους ρόλους της ζωής είναι μια άλλη εξίσου πικρή ιστορία.
 
Ελπίζω, όμως, πως θα είναι πολλοί περισσότεροι εκείνοι που θα γεύτηκαν το μέλι της στιγμής που ήρθε
 
στο φως του κόσμου το παιδί τους. 
 
Το μωρό κλαίει …σας αφήνω. Καλή χρονιά!
 
 
                                                                           (Για όσους δεν κατάλαβαν …έγινα μητέρα!!!!!)

Φασκόμηλο με Μέλι - Απρίλιος 2002 / Φ.2

Οι μέρες εξακολουθούν να είναι κρύες και το φλυτζάνι με το φασκόμηλο τραβιέται …άρωμα ζωής …γλυκόπικρο. Είναι και οι καιροί τέτοιοι που στην ισοπέδωσή τους  σε βομβαρδίζουν με μεγάλες κουβέντες σα να μη θέλουν να παραδεχτούν τη μικρότητά τους. Μέσα στην απόλυτη εκποίηση έρχεται ο εθελοντισμός. Κουβέντα μεγάλη …προσκλητήριο κοινωνικό. Βέβαια ως έννοια η κοινωνία την πρόσεξε λόγω των Ολυμπιακών αγώνων που για να πραγματοποιηθούν χρειάζονται εθελοντές. Σε καιρούς που ένα ποτήρι νερό δε δίνουμε τσάμπα μας ζητούν να προσφέρουμε εργασία εθελοντική! Και με ποιο ιδανικό παρακαλώ ; Εδώ προσθέστε ένα κουταλάκι μέλι γιατί η πίκρα είναι μεγάλη …Εδώ μας ζητούν συμβολικά να συμβάλουμε στο να μετριάσουμε τον πόνο όπου γης μη κυβερνητικές οργανώσεις και όλο το αναβάλλουμε ή κρίνουμε πως δεν μας περισσεύουν …Η τσιγκουνιά της ψυχής μας είναι άνω ποταμών.
…Και μέσα στην ξεραϊλα το έθνος γυρεύει εθελοντικές εφεδρείες για ανύπαρκτα ιδανικά …Γιατί οι Ολυμπιακοί αγώνες μπορεί να υπήρξαν Ιδέα δεν εξακολουθούν όμως να υπάρχουν ως τέτοια.Ή μήπως το αμφισβητείτε ; Εκτός και αν η συγκίνηση που αισθάνομαι κάθε πρωί που περνούν τα ελικόπτερα για να ελέγξουν την πρόοδο των Ολυμπιακών έργων είναι συγκίνηση για κάποιο ιδανικό! Εκτός κι αν η εκμετάλλευση της Ιδέας για οικονομικά οφέλη και η μετατροπή της ανάληψης των Ολυμπιακών σε ισχυρό χαρτί εξωτερικής πολιτικής είναι ιδανικό! Εκτός και αν οι "έγκλειστοι φαρμακομένοι επαγγελματίες" αθλητές είναι η αναβίωση της Ιδέας του "νους υγιής εν σώματι υγιεί"! Ε! τότε για ποια ιδέα να στρατευτούμε εθελοντές; Μία μόνο μένει και είναι και εκβιαστική. Του πατριωτισμού.Να μη γίνουμε  ρεζίλι …μην και δεν τα καταφέρουμε …Αυτή η εθνική τρομάρα μας βουτά περισσότερο στο τίποτα …Η πίστη χρειάζεται ιδανικά ενώ η "τρομάρα της ξεφτίλας" τρέξιμο …Σ’αυτή τη φάση "πόδια μου βοηθάτε" δεν είμαστε τώρα ;!
Προσθέστε όσο μέλι θέλετε …κι άμα γλυκάνει …

Φασκόμηλο με Μέλι - Δεκέμβριος 2002 / Φ.9

"Δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν", έτσι έλεγε η γιαγιά μου όταν δεν ήξερε τη συνέχεια του παραμυθιού και ήθελε να σκεφτεί και …φυσικά να το παρατείνει. Κάπως έτσι δεν ακούγονται και τα περί τρομοκρατίας ; Τώρα για παραμύθι πρόκειται,για αληθινή ιστορία, θα σας γελάσω.Και φυσικά δεν τη λέει η γιαγιά μου αλλά τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.Που τους χάνεις, που τους βρίσκεις, νατοι στα δελτία ειδήσεων οι τρομοκράτες.Ή θα διαμαρτύρονται για τις συνθήκες κράτησης ή θα δίνουν τηλεφωνικές συνεντεύξεις ή θα χτυπούν στο Ισραήλ ή στην Παλαιστίνη ή στο θέατρο της Μόσχας. Πανταχού παρόντες οι κύριοι και οι κυρίες τελευταίως …

Φασκόμηλο με Μέλι - Φεβρουάριος 2004 / Φ.22

Και φασκόμηλο και μέλι …Και Γιώργος και Κώστας …Και επειδή η Γιώργος είναι πονηρός οι εκπλήξεις πάνε και έρχονται …Και επειδή ο Κώστας είναι αποφασισμένος να παίξει μπάλα ο προεκλογικός χορός καλά κρατεί.Και χαμόγελο και μπαλκόνι και ωραία λόγια  στα μπαλκόνια …

Φασκόμηλο με Μέλι - Νοέμβριος 2002 / Φ.8

Ο καιρός δε λέει να κρυώσει κι ας φτάνει το τέλος του φθινόπωρου …
Το καλοκαιρινό ρουχαλάκι το φοράμε και το ζεστό τσάι δεν το κάνει κέφι κανείς …Βέβαια αφορμές για πικρές γουλιές ζωής έχει κανείς …Και το κακό είναι πως τις γεύεται λίγο πριν πάρει σοβαρές αποφάσεις, όπως αυτή της άσκησης του δικαιώματος της ψήφου με αίσθημα ευθύνης.

Φασκόμηλο με Μέλι - Ιούλιος, Αύγουστος 2004 / Φ.26

Τα βράδυα η ζέστη κατασιγάζει και η δροσερή καλοκαιρινή νύχτα παίρνει το λόγο.Κάτι τέτοια βράδυα η δουλειά έρχεται σε δεύτερη μοίρα.Οι έγνοιες μπορούν να περιμένουν ως το πρωί και οι αναπαυτικές καρέκλες στον κήπο ή στη βεράντα έχουν την τιμητική τους.Ωραίο πράγμα να αδειάζει ο νους του ανθρώπου γιατί μπορεί και σκέφτεται.
Κάτι τέτοιες ώρες ηρεμεί ο νους του ανθρώπου και μπορεί να ονειρεύεται. ’σκοπος χρόνος θα’λεγε κανείς μα τόσο σκόπιμος που χωρίς αυτόν ο άνθρωπος θα βάδιζε χωρίς σκοπό στη ζωή. Και αυτό είναι ζητούμενο σήμερα.Λέγεται μάλιστα πως οι νέοι δεν ξέρουν που πάνε.

Φασκόμηλο με Μέλι - Οκτώβριος 2002 / Φ.7

Ο Σεπτέμβριος μετά την τραγωδία των Δίδυμων Πύργων είθιστε να αφήνει μια γεύση πικρή. Δεν είναι μόνο εκείνα που οφείλουμε να θυμόμαστε, όπως ο θάνατος αθώων ανθρώπων,  που μας πονούν αλλά και εκείνα που τώρα ζούμε εξαιτίας αυτού του αν μη τι άλλο θεαματικού "επαναστατικού" χτυπήματος. Εκείνοι οι "επαναστάτες" της 11ης Σεπτεμβρίου χτύπησαν την αδικία με αδικία …Μίλησαν εξ ονόματος όλων των αδικημένων της γης καταδικάζοντάς τους σε μία άνευ προηγουμένου αδικία …Το λάβαρο των νεοαδικηθέντων αμερικανών γίνεται η μάχη κατά της Τρομοκρατίας.Ό,τι ξέραμε μέχρι χθες έπαψε να υφίσταται. Αγώνες για δικαιώματα, για ιερές αξίες,για ηθική δεν υφίστανται πια.Ποιος να τολμήσει σε τέτοιους καιρούς να ξαναμιλήσει για το παζάρι με το τομάρι του Ανθρώπου ; Το ζητούμενο ττης σύγχρονης ανθρωπιάς είναι το τομάρι του αδικημένου Ισχυρού και λίγες κουβέντες …Όποιος δεν είναι μαζί του είναι εχθρός …δικός του …της δημοκρατίας …των ελευθεριών …των ανθρώπινων κατακτήσεων…Δηλαδή, μετά το πλήγμα των Δίδυμων Πύργων ο κύριος Μπους εν λευκώ ορίζει το δίκαιο και το άδικο με βάσει το φτωχό και κοντόθωρα φιλόδοξο μυαλουδάκι του.Θα μου πείτε μετά το πλάτεμα των οριζόντων της ανθρωπότητας απ’τα διαγγέλματα του Μπίν Λάντεν …μετά την ανασεμιά της δικαιοσύνης που έφερε στον κόσμο χτυπώντας τους ανθρώπους που καθημερινά δίνουν από ένα κομμάτι της ζωής τους για να επιβιώσουν …τι άλλο να περιμένει κανείς παρά ένα νέο πόλεμο στο όνομα της ασφάλειας και της ειρήνης στον κόσμο …Ιράκ ώρα μηδέν και πάλι …
Δύσκολο να αναζητήσει κανείς το μέλι σε τέτοιες σκέψεις.Μα …ίσως το βρει στην ελπίδα πως μέσα στην παγκόσμια παράνοια υπάρχουν και εκείνοι που έχουν σώας τας φρένας …και έχουν σε ό,τι μέλλει να γίνει στις πλάτες του κόσμου τούτου που παρανόησε …

Απρίλιος 2006 -φ45

Μέρα μεσημέρι με βρήκε το άρωμα από το φασκόμηλο μέσα στο μέλι της ΄Ανοιξης.
Έκλειψη ηλίου.
Έκλειψη φωτός.
Έκλειψη ανθρώπων.
Έκλειψη καρδιών.
Έκλειψη αγάπης.
Έκλειψη αλήθειας.

Φασκόμηλο με Μέλι - Σεπτέμβριος 2002 / Φ.6

Αθήνα - Θεσσαλονίκη. Γλυκόπικρη διαδρομή. Πίκρα σκέτη το απέραντο εργοτάξιο στην κεντρική αρτηρία της Ελλάδας.Λακούβες,κράσπεδα,χώματα και σίδερα, σήματα και παρακάμψεις φωλεύουν σε κάθε βήμα.Το μέλι που σοροπιάζει όλη αυτή την ακαταστασία είναι πως μια μέρα αυτή η Ελλάδα θα γίνει καινούργια,σύγχρονη, ευρωπαικών προδιαγραφών.
Η εθνική οδός που διαπερνά την Ελλάδα αλλού είναι εθνική και αλλού είναι οδός για άλλες εποχές.Και μέσα στην πίκρα τόσων χιλιομέτρων το μέλι ρέει άφθονο στο πράσινο που ημερώνει τις ελληνικές πέτρες. Πράσινο πέταξε η θεία φύση παντού σ'αυτόν τον υπό ανακατασκευή τόπο χωρίς να ρωτήσει τους νοικοκυραίους...κι αυτό το πληρώνει!!Όπου "ενοχλεί" αφαιρείται...
Μα μες το μέλι η πίκρα δε λείπει.Στο βασίλειο του πράσινου βουνού και των ακούραστων κρουνών εκεί είναι που οι άνθρωποι διψούν...Μαύρες σημαίες σηματοδοτούν το πένθος στα ορυχεία στο Στρατώνι...Με μαύρα γράμματα δηλώνεται η απεργία πείνας στη χαρτοβιομηχανία λίγο έξω από τη Δράμα...
Με αγωνία οι Ναουσαίοι κοιτούσαν τον κάμπο του ιδρώτα τους.Τον κάμπο με τις ροδακινιές  που σαρωνόταν από το μπουρίνι του Αυγούστου, που εμείς οι ταξιδιώτες κάναμε γούστο...΄Το έκαναν και οι αμπελουργοί της Καβάλας, μόνο που αυτοί βαρούσαν κανονιές για να "τρομάξει" το χαλάζι. Τι καταλαβαίνουμε εμείς οι γραμματιζούμενοι απ'τη λαχτάρα του αγρότη ; Εμείς οι αστοί περιοριζόμαστε στο να διαλέγουμε το πιο ώριμο και το πιο μυρωδάτο ροδάκινο ή σταφύλι απ'τα καφάσια της λαικής...Συνήθως μας ξινίζουνε...μα δε σκεφτήκαμε πως πίσω από ένα άγουρο ροδάκινο ή σταφύλι ζει ασθμαίνοντας ένας αγρότης...
'Ετσι που έγινε η ζωή τι σημασία έχει τι τρώμε ; Σημασία έχει πως θα ζήσει και πως θα ανθίσει η οικονομία...Χαλάλι και οι άνθρωποι...χαλάλι και η υγειά τους...

Φασκόμηλο με Μέλι - Ιούλιος, Αύγουστος 2002 / Φ.5

Ιούλιος.Το φασκόμηλο είναι στο τέλος του.Κρέμεται άδοξα στις λόχμες των βράχων
καθώς η.αποστολή του τελείωσε.Το μέλι όμως είναι στις δόξες του.Τα θυμάρια
θυμωμένα ομορφαίνουν τους πιο άγονους τόπους προκαλώντας χιλιάδες εργατικά
έντομα να δουλέψουν σκληρά.για να απολαύσουμε τους πιο γλυκούς κόπους τους όλοι
εμείς που το καλοκαίρι περήφανα διεκδικούμε να είμαστε.ακαμάτες.Χιλιάδες
μελισσούλες εργάζονται για να γευτούμε το μελένιο ιδρώτα τους όλοι εμείς στα
.αρμένικα πρωινά μας σε κάποια εξοχή ή κοντά σε κάποια παραλία.