Και ποιος το λέει αυτό;

Μπροστά στα μικρά μαγαζιά των πόλεων, των οποίων όλοι - και κυρίως οι μεγαλύτεροι- γνωρίζαμε προσωπικά τους ιδιοκτήτες (άνθρωποι της γειτονιάς και της διπλανής πόρτας) και απ’ όπου ψωνίζαμε τα καθημερινά - μπακάλικα, μανάβικα, βιβλιοπωλεία, μπουτίκ (!) ρούχων κλπ. – ανοίγεται χρόνο με το χρόνο, μήνα με το μήνα, μέρα με τη μέρα ένα βάραθρο. Είναι θέμα χρόνου. Είναι θέμα αντοχής.

Γράφει η Ελένη Μπολιουδάκη

…..Και είπε ένας σύντροφος σε μια από τις πολλές μετεκλογικές συζητήσεις που στήθηκαν για να αναλύσουν το αποτέλεσμα και αναγκαστικά έφταναν στο ρόλο των ΜΜΕ και κυρίως της τηλεόρασης: "Καλά όλα αυτά, εγώ πάντως χωρίς τηλεόραση δεν μπορώ να ζήσω".

Αν όλα έχουν ψυχή και αν η ψυχή έχει χρώμα, τι χρώμα έχει η ψυχή της τηλεόρασης;

Δεν κάνω την έξυπνη, ούτε εγώ το ήξερα, το ανακάλυψα όμως όταν η τηλεόρασή μας ….ξεψύχησε.

Ο θάνατός της υπήρξε ξαφνικός, γρήγορος, ακαριαίος και συνέβη μια Κυριακή (ποιος το περίμενε πως θα’ταν Κυριακή;), ημέρα οικογενειακής ολομέλειας.